Weblog van de Commandant der Strijdkrachten

Samen sterker met oog voor elkaar

Eigenlijk ben ik heel erg opgelucht. Eindelijk ligt er een onderhandelingsresultaat over de arbeidsvoorwaarden waar iedereen nu zijn of haar oordeel over kan geven. Doe dat ook. Jong en oud. Laat je goed infomeren en laat weten wat je er van vindt.

Lang geduurd

Het heeft velen van ons de laatste tijd behoorlijk beziggehouden. We doen als krijgsmacht belangrijk werk en daar horen passende arbeidsvoorwaarden bij. En daar is iedereen het ook wel over eens. En toch heeft het heel erg lang geduurd en heeft dat ons ook soms wel wat afgeleid van waar we ook mee bezig willen en moeten zijn. Het realiseren van de Defensienota 2018 en de daarvoor benodigde veranderingen. Dus enerzijds opluchting dat we ons daar nu op kunnen focussen, anderzijds realiseer ik me dat alle problemen nog zeker niet zijn opgelost.

Nieuwe spullen

Afgelopen woensdag tijdens de Nationale Onderofficiersconferentie ging het natuurlijk ook over de arbeidsvoorwaarden, maar er is ook heel veel gesproken over bijvoorbeeld de spullen waarmee we ons werk doen of gaan doen. Gelukkig konden zo’n 1500 collega onderofficieren zien en horen wat er allemaal is gerealiseerd en wat er aan komt. Nieuwe gevechtskleding, nieuwe vesten, nieuwe voertuigen, levensverlengend onderhoud aan voertuigen, schepen en vliegtuigen, nieuwe schepen, nieuwe vliegtuigen, nieuwe radio’s, als je het allemaal op een rijtje zet is het eigenlijk heel indrukwekkend. En ja, soms duurt het nog even voordat het er is, maar het komt wel.

Vooruit kijken

Daarin zit eigenlijk mijn opluchting. We kunnen echt vooruit kijken. Zeker als ik dat combineer met het enthousiasme en de enorme betrokkenheid van al die mensen die ik spreek tijdens mijn werkbezoeken. Over zaken waar ze tegenaan lopen en soms echt mee worstelen, maar ook over hoe ze bezig zijn met hun werk en hun toekomst. Dan denk ik bijvoorbeeld aan de jonge cadetten die net begonnen zijn en die ik onlangs sprak over hun dromen en ambities, maar ook aan de frustraties van monteurs die nog te lang moeten wachten op de spullen om te kunnen sleutelen of op de zo broodnodige nieuwe collega’s.

We konden het ook lezen in het laatste nummer van de Sterker! Mooi om al die verhalen over onze mensen te lezen. Van 4 generaties mariniers uit 1 familie, tot de sterrenkundige die als reservist bij ons werkzaam is. En van de collega van DOSCO (Defensie Ondersteuningscommando) die ongezouten haar mening geeft over wat haar dwars zit, tot de reservist die van de Hoofd Directeur Personeel de toezegging krijgt dat reservisten niet meer elke dag apart hoeven te declareren.

Oog voor elkaar

Al die ontwikkelingen en vooral die betrokkenheid geven mij het vertrouwen dat we met z’n allen echt stappen aan het zetten zijn. Iedereen wil vooruit. Iedereen wil morgen beter zijn dan vandaag. Als individu, maar ook samen met het team waar je deel van uit maakt. We hebben elkaar nodig. Zeker als we ons realiseren dat we collega’s missen, omdat we vacatures niet gevuld krijgen. Of het werk wat een collega moet doen, eigenlijk te veel is, wat je van iemand mag verwachten. We moeten het dus echt samen doen. Oog hebben voor elkaar, en rekening houden met elkaar.

Ik schrik dan ook niet zo snel van materiële of logistieke problemen. Na zoveel jaren bezuinigen moet er gewoon veel gerepareerd worden. Dus als er problemen zijn, dan moeten we die bespreekbaar maken en kijken hoe we dat gaan oplossen. Waar ik wel van schrik is als onze teamgeest en saamhorigheid een klap krijgt. Als mensen zich niet veilig voelen in hun werkomgeving. Het staat zo haaks op wat en wie we willen en moeten zijn. Zo haaks op waar we onze kracht uit halen.

Onacceptabel

Het is onacceptabel als notabene op een teamuitje een collega van Marokkaanse komaf wordt uitgescholden; juist vanwege die achtergrond. Het is onacceptabel als een meerdere misbruik maakt van zijn positie in omgang met cadetten in notabene een opleidingsinstituut. En het is onacceptabel als we bewust een loopje met de veiligheid nemen door bijvoorbeeld munitie die per ongeluk niet is ingeleverd, dan maar – om een reprimande te voorkomen - tussen de oefenmunitie te gooien. Dat kan niet. Levensgevaarlijk!

Aanspreken en bespreekbaar maken

Het zijn incidenten. Ik heb ze liever niet, maar ze zijn ook onderdeel van een grote uitvoeringsorganisatie. Fouten maken mag, daar moeten we samen van leren. Het gaat mij niet zozeer om het incident, als wel om de manier waarop we met een incident omgaan. Ik verwacht dat we elkaar aanspreken, ongeacht waar we zitten of welke rang en functie we bekleden als we dingen zien of horen die niet kunnen. Misstanden kaart je aan bij de commandant of in meer algemene zin bij je leidinggevende en maken we zo bespreekbaar.

"Iedereen binnen Defensie is gelijkwaardig. Ongeacht geslacht, afkomst, seksuele geaardheid of opleidingsniveau.

We zijn allemaal collega’s, en alleen samen kunnen we onze organisatie verder brengen, maar dan moeten we elkaar kunnen vertrouwen. Niet alleen als we op missie zijn, als je leven er misschien van afhangt. Maar ook hier in Nederland. Allemaal hebben we gekozen om te werken voor Defensie. Allemaal hebben we gekozen om te dienen. Iedereen binnen Defensie is gelijkwaardig. Ongeacht geslacht, afkomst, seksuele geaardheid of opleidingsniveau. Er is geen plek voor pesten, discrimineren of buitensluiten van collega’s, om wat voor reden dan ook. En leidinggevenden spelen hier een cruciale rol. Laten we ons daar samen hard voor maken.

Want... samen staan we sterk!
Luitenant-admiraal Rob Bauer

Commandant der Strijdkrachten