Weblog van de Commandant der Strijdkrachten

December 2019

December… Zo aan het einde van het jaar voelen we allemaal dat we het nodig hebben om weer even ‘de batterij’ op te laden. Om tijd door te brengen met onze dierbaren. Want het is weer een intensief jaar geweest. En we hebben ongetwijfeld allemaal wel een moment gehad dat we (bijna) over onze eigen grenzen heen zijn gegaan. 

‘Nee’ zeggen als het niet uitvoerbaar is. ‘Stop’ zeggen als het niet meer gaat. Weten waar je grens ligt. Het zijn voorbeelden van een thema dat vanaf het begin van mijn periode als Commandant der Strijdkrachten een belangrijke rol speelt. In oktober werd ik ernaar gevraagd in een interview: “Heeft u ook echt nee gezegd?”

Het antwoord op die vraag is: ja. Maar het is minder zwart-wit dan veel mensen denken. Het stoppen met de missie in Mali is een duidelijk voorbeeld van het aangeven van grenzen. Maar “nee zeggen” kan ook betekenen dat je zegt: dít lukt mij niet, maar als we het zó doen dan lukt het ons wel.

Rust

Ik heb de minister meerdere keren geadviseerd dat in EU- en NAVO-verband te doen. Zij heeft dat advies iedere keer overgenomen. Dat waren geen makkelijke boodschappen. Maar telkens wel een eerlijke en realistische boodschap. En heel belangrijk: het betekende ook dat ik bij onze mensen de ‘pijn in de pens’ kon wegnemen. Zij hadden eindelijk de rust dat zij ook echt konden waarmaken wat wij beloofden. Dat is belangrijk, ook voor het vertrouwen in elkaar. Ik heb zelf ook liever dat ik weet wat er niet is, dan dat ik vertrouw op iets wat er niet blijkt te zijn.

Die eerlijkheid is overigens iets wat de autoriteiten binnen de NAVO en EU waarderen. Want dan weten zij ook waar zij aan toe zijn. Van mijn collega’s binnen de NAVO en EU krijg ik telkens te horen dat de Nederlandse inzet barst van kwaliteit en professionaliteit. Dat compliment komt jullie allemaal toe.

We hebben dit jaar enorme stappen gezet bij Defensie. In mijn ogen was het sluiten van het arbeidsvoorwaardenakkoord als een van de belangrijkste stappen. De discussie daarover hing te lang als een klamme deken over onze organisatie. Vanaf het moment dat het akkoord er was, had ik het gevoel: nu kunnen we verder vooruit. Nu kan de bal echt gaan rollen.

Dit jaar heb ik 47 interne werkbezoeken en 18 buitenlandse bezoeken afgelegd. En ik merk in de gesprekken dat onze mensen voorzichtig aan steeds positiever worden. Natuurlijk: er moet nog ongelooflijk veel gebeuren en dat heeft tijd nodig. We lopen nog steeds tegen achterstallig onderhoud aan. Maar het begint steeds meer bij ons door te dringen dat we sterker worden.

Samen sterker

Samen zijn wij sterker. Samen zijn wij meer. Het was mijn toespraak tijdens de Nationale Taptoe dit najaar. Ik sprak over de onzichtbare band die alle militairen met elkaar delen. Een band die generaties overstijgt. Ik heb dat met eigen ogen kunnen zien bij de vieringen van 75 jaar vrijheid. In de ogen van de 98-jarige Engelse oorlogsveteraan Les Fuller zag ik dezelfde overtuiging als bij een aantal jonge talenten van Defensie die ik vorige week ontving: in een wereld van het ik, willen vechten voor het wij.

De CDS met oorlogsveteraan Les Fuller.
De CDS met de 98-jarige Engelse oorlogsveteraan Les Fuller.

In de ogen van de 98-jarige Engelse oorlogsveteraan Les Fuller zag ik dezelfde overtuiging als bij een aantal jonge talenten van Defensie die ik vorige week ontving: in een wereld van het ik, willen vechten voor het wij.

Ultieme offer

Die opdracht, dat levensdoel is iets wat alle militairen met elkaar delen. Daarom raakte het me zo, toen er tijdens een Tweede Kamerdebat de woorden “moord” en “moordenaar” werden gebruikt. Want dat druist in tegen alles waar wij voor staan. Tegen alles waar wij ons dag in dag uit voor inzetten. Defensie beschermt wat ons dierbaar is. En wij als militairen zijn bereid om daar het ultieme offer voor te maken. Dat verdient respect en waardering.

Daarom ben ik blij dat kinderen vanaf volgend jaar een dag vrij kunnen krijgen als hun vader of moeder terugkeert van een missie. Daarmee toon je respect voor de offers die militairen en hun gezinnen brengen voor ons land en voor onze vrijheid.

Ik ben trots op wat we dit jaar met elkaar hebben bereikt. Ik ben trots op jullie inzet en prestaties. En ik zie uit naar hoe we het komende jaar weer sterker worden, waarbij we 'nee' moeten blijven zeggen als dat nodig is.

Ik wens alle collega’s, militairen en burgers, heel fijne kerstdagen toe en een gezond en gelukkig 2020. Thuis met jullie dierbaren of op missie met jullie kameraden. Maak er een mooie tijd van, hoewel ik mij realiseer dat dat door de afwezigheid van hun dierbaren voor de mensen op missie anders is.

Luitenant-admiraal Rob Bauer
Commandant der Strijdkrachten