Weblog van de Commandant der Strijdkrachten

Hoge bomen…

Hoge bomen vangen veel wind. En als je je kop boven het maaiveld uitsteekt… Deze woorden schoten door mijn hoofd toen ik met toenemende ergernis een internetartikel las over de commandant van Vliegbasis Eindhoven. Er stond een opsomming van wat ze allemaal niet goed had gedaan, zonder het hele verhaal te vertellen en wederhoor te plegen. Vervolgens werd gesteld dat deze commandant weinig op haar conto heeft staan en het klassieke rijtje onderscheidingen en medailles ontbreekt. Haar aanstelling, een paar jaar geleden, viel volgens het artikel samen met een campagne om meer vrouwen te werven.

Op bezoek in Afghanistan (2017).

Op bezoek in Afghanistan (2017).

De feiten zijn anders. Kolonel Elanor Boekholt-O’Sullivan is destijds aangesteld op een moment dat er ontzettend veel gedaan moest worden. Vanwege haar kwaliteiten kreeg zij het vertrouwen om een groot aantal lastige klussen te klaren.
Naast het vergroten van de inzetgereedheid van de vliegbasis met de transportvliegtuigen, ging de echte operationele inzet gewoon door.

Tegelijkertijd speelden er verschillende onderwerpen in de bedrijfsvoering en onderwerpen die te maken hadden met (on)veiligheid en (gebrek aan) integriteit.

Naar eer en geweten

Ik constateer dat ze deze zaken voortvarend en met grote zorgvuldigheid heeft aangepakt en naar tevredenheid heeft afgehandeld. Een enorme en niet altijd benijdenswaardige klus waar de kolonel ook te maken had met interne en externe weerstand. Ze heeft naar eer en geweten gedaan wat gedaan moest worden. Sommige besluiten zijn zelfs getoetst door de rechtbank, waarbij ze in het gelijk is gesteld. Er is bij mij dan ook geen enkele twijfel over haar integriteit.

Waarom besteed ik hier aandacht aan in mijn weblog, zullen sommigen zich wellicht afvragen. Als commandant ben je toch verantwoordelijk en moet je verantwoording afleggen. En hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind.

Allemaal waar. Punt is dat ik elke dag zie hoe betrokken en hard er gewerkt wordt om onze krijgsmacht sterker te maken. Om na jaren van bezuinigen uit het dal te klauteren. Om problemen op te lossen. Om een nieuwe, open cultuur te creëren. Ik realiseer me dat commandanten daarbij vaak een niet altijd te benijden rol vervullen. Als baas kun je het gevoel soms hebben dat je er alleen voor staat. Ik sprak kolonel Boekholt eerder deze week en zij herkent dat gevoel.

Leiderschap

Elanor Boekholt heeft op Eindhoven echter laten zien dat ze verantwoordelijk is, verantwoordelijkheid neemt en de mensen voor gaat en meeneemt in het moeilijke proces van verandering. Dat noem ik leiderschap. Niet altijd gemakkelijk, maar wel cruciaal om een organisatie in beweging te krijgen. Zij kan daarmee voor velen als voorbeeld dienen; doen wat moet gebeuren, ook al is dat moeilijk, leidt dat tot kritiek en is het daardoor niet altijd leuk. Vanwege haar prestaties krijgt ze nu ook een andere klus met nog meer verantwoordelijkheden en een hogere rang.

Natuurlijk moeten we kritisch naar onszelf kijken en mogen anderen dat ook. Dat recht ontzeg ik niemand. We moeten bereid zijn te leren van onze fouten en indien nodig te veranderen. Ons werk anders doen om het beter en veiliger te doen. Om goede resultaten te boeken.

Steun

Maar onze mensen verdienen ook steun. Iedereen van laag tot hoog. Ook de commandanten die elke dag vol overgave hun best doen om de krijgsmacht op orde te krijgen. Elke dag besluiten nemen en richting geven om er voor te zorgen dat iedereen zijn of haar werk kan doen.

Hoge bomen vangen veel wind..., maar verdienen vooral ook steun en respect. En die krijgen ze dan ook van onze minister en van mij.

Luitenant-admiraal Rob Bauer
Commandant der Strijdkrachten 

7 juni 2018

Meer weblogberichten