Weblog van de Commandant der Strijdkrachten

Een dankjewel voor het thuisfront

De dagen zijn kort en het heeft zelfs al weer een beetje gevroren. Het is de tijd dat iedereen zich weer opmaakt voor de feestdagen. Daarom was ik afgelopen zaterdag bij de kerstopnamen van Missie MAX om onder meer het thuisfront toe te spreken. Er was een recordopkomst met meer dan 1.500 familieleden en vrienden. Zij waren daar om onze militairen een hart onder de riem te steken met lieve boodschappen en nieuwjaarswensen.

Een prachtige dag vol met mooie, feestelijke, maar ook emotionele momenten. Het deed me denken aan de kerstdagen die ik in missiegebieden heb gevierd. Enerzijds ben je ver van huis van familie, partners en vrienden, maar anderzijds sta je meer stil bij de betekenis van vrede en veiligheid. Het voelt, ondanks het gemis, goed om persoonlijk bij te dragen aan een betere wereld. 

Dubbel gevoel

Ik weet nog dat ik een tijdje geleden Anke Tesink sprak, een sergeant der 1e klasse die 5 maanden in Mali op uitzending was geweest. Zij was heel positief over haar uitzending, maar ze gaf ook toe dat ze haar man, haar dochter van 10 en haar zoon van 6 ontzettend had gemist.

Om maar niet aan het verdriet toe te geven beet ze zich vast in haar werk, namelijk de verantwoordelijkheid voor het munitiebeheer. En zodra er tijd over was fotografeerde ze, want dat was haar passie. Anke legde uit: “Als ik tijd zou hebben om te denken aan mijn kinderen zou ik alleen maar emotioneel worden.” Dat snap ik. En ik denk dat heel veel militairen dat snappen. Het blijkt wel hoe dubbel het voelt om op uitzending te zijn. Tijdens mijn eigen uitzendingen heb ik dat ook zo ervaren. 

Aan de ene kant is het prachtig werk, en weet je dat mensen elders in de wereld dankzij jouw inspanningen weer dichter bij een veiliger en rechtvaardiger bestaan komen.  Aan de andere kant moet je wel je dierbaren lange tijd missen.

Dat betekent nogal wat. En misschien nog wel meer voor het thuisfront. Want zij staan er thuis alleen voor. Ik denk aan alle kinderen van onze militairen, die de aanmoediging langs de kant van het voetbalveld nu missen, het voorlezen, de schouder om uit te huilen, of gewoon een knuffel voor het slapen gaan.

Achterblijvers

Ik denk ook aan de ouders van militairen, die weliswaar trots zijn op het werk van hun zoon of dochter, maar zich ook wel zorgen maken over de mogelijke gevaren, en misschien nu wel iedere dag het nieuws aanzetten, in de hoop dat ze maar niets over het land horen waar hun kind nu zit.

En ik denk aan de partners van onze militairen, die het afscheidsmoment hebben afgewacht met een brok in de keel, en die nu thuis een lege plek ervaren, een arm om zich heen missen en er op de moeilijke momenten alleen voor staan. 

“Je wist dat het erbij hoorde”

Partners kunnen ook niet altijd op begrip uit de omgeving rekenen. Soms horen zij wel eens:Tja meid, je wist dat het erbij hoorde hè?” En: ”Hij heeft er toch echt zelf voor gekozen.” Of mensen zeggen: “Nog maar 2 maanden, en dan is je vrouw weer thuis”. 2 maanden, zou ik dan denken als thuisfront… Weet je wel hoe lang dat is? Heb jij wel eens zo lang alleen gezeten?

Het is dus alles behalve gemakkelijk voor de achterblijvers. Ik wil dan ook iedereen laten weten dat ik hun steun enorm waardeer! Dat geldt ook voor de vele vrijwilligers in de thuisfrontorganisaties. Zonder de steun van het thuisfront kunnen onze militairen hun werk nooit zo goed doen. Zonder uw steun, geen missies!

Dank jullie wel!

Generaal Tom Middendorp,
Commandant der Strijdkrachten

november 2016