Weblog Midden-Oosten

De reis is begonnen

De uitzendingen naar Afghanistan hadden me enigszins gepokt en gemazeld. Teveel spullen meenemen was ik niet van plan en het leek erop dat het ook niet ging gebeuren. Dat bleek toen ik aankwam. Mijn voorganger meldde dat zij 9 stuks bagage had voor haar terugreis naar Nederland. Ik was trots op mijn slechts 4. Hoe tevreden kan je aan een uitzending beginnen.

Wie: majoor Cynthia

Wat: militaire adviseur gender in Libanon

Hoogopgeleiden vertrekken

In het vliegtuig raakte ik in gesprek met mijn buurman. Hij was tijdens de oorlog naar Canada gevlucht en woont daar alweer meer dan 10 jaar. Hij is niet meer van plan om terug naar Libanon te gaan. Het bevalt hem wel in Canada. Hij is daar kapper. Nu op familiebezoek. Ik kwam erachter dat van de naar schatting 20 tot 25 miljoen Libanezen, er slechts 4 miljoen in Libanon wonen. Er is al jaren een uitstroom van hoogopgeleide jongeren aan de gang. Door de onstabiele politieke en economische situatie vertrekken hoogopgeleiden naar het buitenland. Daar zijn de salarissen beter en krijgen ze meer kansen. Wie moeten dan dit land uit het moeras trekken?

Een majoor is een grote man

Een Libanees met een bordje waarop staat ‘maj Bakker’ wacht me op op het vliegveld van Beiroet. Hij is verbaasd als ik mezelf aanmeld. “Ik dacht major Bakker is een grote man van het leger,” zegt hij terwijl hij met zijn handen bewegingen maakt om dat verder toe te lichten. Goed, dat was dus mijn eerste gender gerelateerde ervaring in dit land. Voor hem zijn ‘majors in de army’ dus grote mannen. Ik ben een vrouw en van de 'air force'.

Er staat een lange rij bij de douane. Mijn Libanese vriend zorgt ervoor dat ik vooraan kan aansluiten. Ik voel me een VIP. Is dat met al het VN-personeel zo geregeld?, vraag ik me af. En waarom dan? Maar ik vind het niet erg, hoe vaak gebeurt je dat nou, zo’n VIP-behandeling?

Nadering checkpoint Libanees leger.

Nadering checkpoint Libanees leger.

Checkpoints

Met de nodige snelheid rijden we in een 2 wagens tellend konvooi naar Naqoura. Het is donker. Veel van de omgeving zie ik niet, alleen de verlichte winkels. Wat een verschillen: hele mooie shops maar tegelijkertijd daar tussendoor ook veel scharrige winkeltjes. Hoe zou dat zijn, daar rondlopen?

We passeren verschillende checkpoints. Het zijn stenen hokjes beschilderd in de kleuren van de vlag rood, wit en groen. Er zijn paaltjes en stalen gekruiste afzettingen - ook weer in diezelfde kleuren - die ons in een fuik loodsen richting het stenen hokje. Over een wegdrempel hobbelend, passeren we het hokje waarin een militair staat. Hij staat op een hoogte waardoor hij prima de auto in kan kijken. Een knikje of gewoon een blik en we kunnen weer verder. Door die checkpoints dringt het tot me door dat dit nog niet bepaald een toeristische bestemming is.

Het geluid van de zee

Finally, the gate: de toegang tot VN-kamp Naqoura. Afghanistan-herinneringen dringen zich aan me op. De geur is bijna gelijk. Tenminste dat leek even. Hier is het toch beter, zeelucht en geen zand. Tijdens mijn eerste nacht in het kamp lijkt het erop alsof het continu stormt, maar dat is niet zo. Het is het geluid van de zee. Ik kan daar wel aan wennen.

Graag tot de volgende weblog!

Groetjes uit Libanon,
Cynthia

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Een militair die zich met gender zaken bezig gaat houden in een islamitisch land. Verspilde moeite lijkt me. De rol van Unifil is ook bedenkelijk. Zij hebben niet voorkomen dat Hezbolla een raket arsenaal heeft op kunnen bouwen met het doel Israël aan te vallen. De afkorting UN wordt in Israël niet voor niets uitgelegd als United Nothing.

    Van: Lub van den Berg | 08-08-2018, 23:47

  • Goede tijd toegewenst. We denken aan jou! Mooi verslag! Groetjes van ons.

    Van: Madelon Essenburg | 08-08-2018, 21:53