Uitgezonden naar Libanon - Mensen kennen en herkennen

De eerste dagen tijdens de uitzending is het een kwestie van mensen leren kennen. Dat helpt me namelijk in mijn werk. En het lukt, al snel kennen ze mijn naam. ‘Cintzia’ zeggen de Italianen. Sommige Indiërs spreken met een ‘rollende’ aardappel. De Ghanezen spreken het wel uit als ‘Cynthia’.

Wie: majoor Cynthia

Wat: militaire adviseur gender in Libanon

Ghanese vrouwelijke militairen.

Cynthia en haar Ghanese collega's.

Maar tjonge wat is het lastig om alle andere namen te leren onthouden. Het is niet Kees, Jan, Piet of Klaas, nee er gaat natuurlijk een internationale slag overheen. Ik moet namen onthouden zoals Guiseppe, Rana, Gaetano, Vishal, Lorena, Garreth, Vide, Paul-Henri, Afaf, Blaise, Ana Luisa… om er maar een paar te noemen.

Ondanks het internationale karakter zitten er wel onverwachts een paar makkelijke namen tussen. 4 Ghanese collega’s hebben voor mij eenvoudige namen: Suzanne, George, William en Robert. Zie je ook nog eens de invloed van de kolonialistische tijd terug, toen Ghana een kolonie was van Engeland.

Gezichten herkennen gaat me dan wel weer wat beter af. Hoewel, ik zit nog wel eens vreselijk mis als ik Koreanen, Chinezen, Nepalezen en Indiërs uit elkaar wil houden. Gelukkig vond mijn Chinese collega het niet erg dat ik hem verwisselde met een Koreaan. Maar ik denk, dat moet ik maar beter niet te vaak doen.

De Carabinieri is ook aanwezig in deze missie. Aardige gasten. Ze hebben ook weer moeilijke namen. Hoewel, Bruno moet nog wel lukken. We raken in gesprek. Dan blijkt dat ze vrij vaak oefenen met onze Koninklijke Marechaussee. Het woord marechaussee kan mijn Italiaanse vriend dan niet uitspreken, maar dat is niet zo erg. Dat heb ik dus met hun namen.

Interessant genderonderwerp

Ik ontmoet de vrouw van de Force Commander. Ze heeft een grote rieten zomerhoed op. Dat is best lastig als iemand dan ook iets kleiner is. Ik moet steeds even door mijn knieën om onder de hoed door te kijken. Je wilt toch graag in iemands ogen kijken als je praat.

Aardige vrouw. Ze woont in Ierland terwijl haar man nog even zijn laatste functie hier in Libanon vervult. Zij is lerares en vindt daar nog steeds haar uitdaging in. En wil daar dus ook mee doorgaan. Ook als haar man met pensioen gaat. Ze vraagt zich wel af hoe het zal zijn als hij weer thuiskomt. De functie force commander en hoofd UNIFIL-missie is geen ‘gewone’ huis-tuin-en-keuken-baan. Hij is een belangrijk man en wordt met de nodige gewichtigheid behandeld. Ik zeg: een interessant genderonderwerp.

Tot de volgende weblog!

Groetjes,
Cynthia

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.