Uitgezonden naar Libanon: het kamp

Zo op het eerste gezicht is het een rommelig kamp. Oud. En de glorie van weleer is verdwenen in roestigheid. Hier en daar zie je wel vernieuwingen. En op een (grote) afstand lijkt het wel wat. Ook de in roze bloeiende bomen, de palmbomen, het groene gras en de zee maken het een mooi plaatje. Voor de foto is het mooi.

Wie: majoor Cynthia

Wat: militaire adviseur gender in Libanon

De accommodatie waar ik woon.

De accommodatie waar ik woon.

Eigen stekje

De sanitaire unit speciaal voor de vrouwen is echter redelijk shocking. Tot nu toe dacht ik dat ik wel wat gewend was. Ik heb al snel de goede facilitaire voorzieningen gevonden en weet ze in te plannen op mijn route naar en van mijn kantoor.

Iedere nationaliteit heeft zijn eigen huis. Zijn eigen stekje. Ik niet. Ik ben namelijk de enige Nederlander in UNIFIL. Een huis speciaal voor mij neerzetten is wat overdone.

Dutchbat

Overigens hebben wij hier als Nederland wel geruime tijd gezeten. In 1979 namen 839 Dutchbat-militairen deel aan UNIFIL. In 1983 hebben we dat afgebouwd naar 155 personen. Eind oktober 1985 beëindigden we de bijdrage aan UNIFIL. Ik ben benieuwd of ik nog iets kan terugvinden van onze aanwezigheid hier.

Huizen van andere nationaliteiten.

Iedere nationaliteit heeft een eigen huis als de groep van een grote omvang is.

41 nationaliteiten

Ik ontmoet veel nationaliteiten. UNIFIL telt er zo’n 41. Met name Aziaten en Afrikanen. Ook de Fransen, Italianen, Spanjaarden en Ieren zijn hier goed vertegenwoordigd. Als ik een nationaliteit tegenkom die hier ook alleen is, dan schept dat een band. Tenminste in mijn ogen. Ik spreek een Italiaan die mij vertelt dat ze hier dan wel met een hele groep zijn, maar iedereen gaat zijn eigen gang.

Engels is de voertaal…

Veel nationaliteiten, veel talen. Engels is de voertaal. Desondanks valt het tegen hoeveel mensen echt redelijk tot goed Engels spreken. Ik ontmoet een Fransman. Hij vertelt dat hij soms Italiaans praat tegen een Italiaan die dan weer Frans terugpraat. En dat eens iemand tegen hem zei: “Spreek je dan geen Engels?” Waarop hij antwoordde: “En jij wel Frans dan?” Vriendelijke gast. Zijn vrouw is Vietnamees. Thuis probeerde ze met de kinderen wel Vietnamees te praten, maar dat is niet gelukt.

Op bezoek bij de Serven.

Op bezoek bij de Serven.

Ik word door een Servische officier uitgenodigd voor een lunch bij zijn eenheid. De Serven delen een kamp samen met de Spanjaarden. Als je het hebt over elkaar kunnen verstaan, dan hebben ze daar nog wel een uitdaging. Slechts enkele Spanjaarden en Serven spreken Engels. Soms is het gewoon afwachten of de een de ander heeft begrepen, maar daar kom je dan snel genoeg achter.

Tot de volgende weblog!

Groetjes,
Cynthia

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Als oud DMIO bij Dutchbatt Unifil in 1981 6 maanden en Bataljons Adjudant in 1982 en 1983 11 maanden blijf ik geïnteresseerd in Unifil en vooral in Nederlandse bijdrage hoe klein ook? Veel succes en ga door meet je blog.

    Van: Kees d Brie | 01-11-2018, 18:54