En dat was het weer

Een paar dagen voordat ik UNIFIL ga verlaten, kijk ik The Voice of Holland. Even iets typisch Nederlands om weer het Nederlandse gevoel te krijgen en te genieten van de Nederlandse humor.

Wie: majoor Cynthia
Wat: militaire adviseur gender in Libanon

Afscheidsetentje met collega's.

Afscheidsetentje met collega's.

Een deelneemster is vet zenuwachtig voor haar optreden en vertelt naderhand dat alles zo snel voorbij ging. Dat gevoel had ik ook met mijn uitzending. Wauw, wat ging deze tijd in Libanon snel voorbij. Alleen, ik heb de spanning aan het einde. Tijdens het afscheidsetentje met mijn baas en collega’s van de staf, merk ik dat ik mijn benen niet stil kan houden. Het is de ik-kan-niet-wachten-spanning van naar huis gaan en tegelijkertijd de knoop in de maag. Het was een geweldige tijd en ik heb zoveel fantastische collega’s leren kennen die ik hoogstwaarschijnlijk niet meer zal zien. Een realistische gedachte waar ik op dat moment niet aan wil denken.

Genderbril

The Voice liet mij ook weer zien hoe wij omgaan met gender. Jurylid Anouk, een powervrouw waar de collega heren van de jury wel het nodige ontzag voor hebben. Ongeacht of ze man of vrouw is, ze heeft haar sporen verdiend en dat is te merken in hoe ze met haar omgaan. Een deelneemster vertelt dat ze heel graag een plekje wil veroveren tussen de mannen in de muziek business. Ik merk het al, mijn tijd bij UNIFIL heeft ervoor gezorgd dat die genderbril stevig op mijn neus zit.

Ik ben inmiddels thuis en kijk terug op een mooie uitzending. De laatste 2 weken waarin ik me voorbereidde op de afronding leken inderdaad wel op: “Het waren 2 fantastische dagen”. Alles ging zo snel: mijn werk moest ik echt gaan afronden en gaan overdragen. Dat betekende veel vastleggen en opschrijven voor mijn opvolger. Het afscheid nemen begon ook al. Mijn Chinese vriendinnen hadden een dinertje gepland. Het werd mijn eerste keer dat ik kikker at.

Op de valreep

De Chief of Staf gaf mij met een ‘big smile’ nog een opdracht voor mijn laatste week: “Ik weet dat het je laatste week is Cynthia, maar dit is nog even belangrijk. Je moet een genderactiviteit voorbereiden voor de first lady van de president van Oostenrijk.” “Geen probleem, sir.”

Een genderactiviteit voor de first lady?!! Een laatste uitdaging. Woensdag 12 december, 2 dagen voordat ik wegging en mijn laatste administratieve zaken nog niet helemaal waren afgerond, kwam de first lady op bezoek. Het was een geweldige ochtend.

Mijn opvolgster Maria en ik waren een van de laatste dagen nog laat aan het werk. Er was zoveel te vertellen. Er werd gebeld. De Spaanse kolonel aan de lijn: “Cynthia, de generaal en ik zitten op jullie te wachten. Je was toch niet vergeten dat de generaal speciaal voor jullie dit etentje heeft gepland?” We zijn snel gegaan, een generaal kan je niet laten wachten!

Afscheid

Afscheid nemen vind ik lastig. Niet voor niets had ik een knoop in mijn maag. Kon al een paar dagen niet goed eten en slapen. Als ik onopgemerkt weg kon gaan, was dat toch het makkelijkste. Dat was mijn idee. Niet dat van anderen. De meiden hadden een afscheidsmomentje gepland. Speciaal met een Indiase snack. Zo lief. De ochtend voor een van mijn laatste ochtendbriefings die door de Force Commander werd gegeven, kreeg ik de opdracht van mijn baas om op de 1e rij te gaan zitten. De afgelopen maanden zat ik comfortabel op de 2e rij waar de toehoorders zitten. “For once Cynthia, take this one order that I give you,” reageerde de generaal theatraal toen ik antwoordde dat de 1e rij echt niet hoefde. Ik ontkwam niet aan de spotlight die even op mij werd gericht na de briefing. Super attent en ik had het eerlijk gezegd niet willen missen.

Tussenstop Beiroet

Mijn reis terug naar huis was ook onvergetelijk. In Beiroet bezocht ik nog de Nederlandse ambassade. De ambassadeur was blij verrast mij nog even te zien en spreken. Hij was zeer geïnteresseerd in mijn ervaringen bij UNIFIL. We spraken ook nog even over Arnon Grunberg die ons had bezocht en de humor die hij in zijn verhalen stopt. Ik kan je vertellen, de verhalen over zijn bezoek aan de ambassadeur en mij verwachten we eind december in NRC Handelsblad terug te lezen.

Cynhtia in de cockpit.

In de cockpit.

Bedankt

Ik kon die nacht haast niet slapen terwijl ik tolde van de slaap. Spannend, nog een paar uur en dan was ik thuis, terug bij mijn man, familie en vrienden. De vlucht was geweldig. Mijn Libanese collega in Naqoura had geregeld dat ik in de cockpit werd uitgenodigd. Als een echte dame van de Koninklijke Luchtmacht zat ik op de ‘jumpseat’. Tijdens de take-off zag ik Beiroet steeds kleiner worden. Dag. Ik hoop ooit nog eens terug te komen. Laten we hopen dat we de situatie in dit land vredig, kalm en stabiel weten te houden. Ook in dit land hebben de mensen daar recht op. UNIFIL bedankt.

Groetjes,
Cynthia

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Dank je wel voor de leuke mee-lees-tijd in Libanon.

    Van: Rianne Volkering | 30-12-2018, 09:50