Een half jaar is zo om

Een uitzending van een half jaar lijkt lang, maar achteraf is het altijd zo om. Ook deze uitzending. Ik heb nog een paar weekjes te gaan en moet echt mijn werkzaamheden gaan afronden. Terugkijkend denk ik aan mijn bezoeken aan de troepen. Ik heb ze allemaal bezocht, in alle sectoren. Wel een fijn idee dat ik word opgevolgd door een Nederlandse collega. Want dan kan zij verder waar ik moet stoppen.

Wie: majoor Cynthia
Wat: militaire adviseur gender in Libanon

Nationale dagen

Inmiddels zijn veel landen geroteerd. Ik heb bijvoorbeeld de Koreaanse bataljonscommandant zien gaan die zo enorm trots was op zijn eenheid en land. Hij overlaadde mij met Koreaanse cadeautjes, waaronder de Olympische Spelen-beer die ik aan mijn nicht ga geven. Zij heeft meegedaan aan de Spelen in Korea… en goud behaald! Kans is groot dat ze dus al zo’n beer heeft, bedenk ik me net.

Cultureel festival in Tyre.

Door UNIFIL georganiseerd cultureel festival in Tyre.

Maar wat een geweldig mens was hij. Hij had absoluut geen schaamte toen hij uitbundig stond te swingen op de Zuid-Koreaanse megahit ‘Gangnam Style’. Hij keek vrolijk rond op de mooie nationale dag die zijn mensen hadden georganiseerd. In een avondvullend programma zag ik de geschiedenis van Korea en verschillende vechtsporten langskomen. Iedereen genoot van het heerlijke eten en de dag werd afgesloten met een geweldige dj.

De commandant van sector West had het goed begrepen: als we met elkaar werken, laat elkaar dan ook zien wie we zijn. Meerdere nationale momenten volgden: Ghana, Ierland, Italië en China. Ook die bataljons zijn inmiddels geroteerd.

Wanneer roteren?

Roteren, dat is wel een ding. Naarmate de uitzending vordert, stellen we elkaar steeds vaker de vraag: “Wanneer roteer jij?” Ik heb me afgevraagd waarom we elkaar die vraag stellen. Ik denk dat het komt omdat we prettig met elkaar samenwerken, en op een gegeven moment realiseren we ons dat het eindigt. Als militair weet je dat en je stelt je daarop in. Maar het went nooit en het is zeker niet altijd leuk.

Voor de vaste VN-medewerkers is het ook niet makkelijk. Die zien iedereen komen en gaan. Zij zitten er voor jaren. De militairen voor 4 maanden, 6 maanden, 1 of zelfs 2 jaar. Zij moeten iedere keer weer investeren in nieuwe collega’s, die zonder enige twijfel eerder weggaan dan zij.

Cultuur is eigen

Ik realiseer me dat ik ook dit wereldje ga verlaten. Het was boeiend, ik heb veel meegemaakt en veel geleerd op het gebied van gender. Wat wil je ook: inmiddels 42 landen: 42 culturen en 42 visies op gender. Het heeft me duidelijk gemaakt dat we gezamenlijk praten over ‘gender’ maar er feitelijk, bijna per definitie, een andere invulling aan geven. Wat wil je ook: cultuur is eigen. We denken en gedragen ons doorgaans onbewust volgens de culturele regels en afspraken waarmee we zijn opgegroeid. Gender is een wezenlijk onderdeel van die cultuur.

Om een voorbeeld te geven dat tijdens onze gendertraining door alle 42 landen werd begrepen: “Krijgt een vrouw een baby – iets dat biologisch gezien een man niet kan – dan hoeft dat niet automatisch te betekenen dat de vrouw ook de enige is die het kind opvoedt.” Afhankelijk van de cultuur, de heersende man- en vrouwrollen, verschilt die ‘genderafspraak’ per land. Maar cultuur en dus ook gender is niet statisch. Tijd zal ook dit veranderen.

Gender is een VN-onderwerp

De nieuwe VN-resolutie 2433, die in oktober voor UNIFIL werd aangenomen, noemde specifiek het streven om het aantal vrouwen in de missie te verdubbelen. Ik vind het geweldig dat gender een wezenlijk onderwerp is voor de VN. Dat zou ik ook zo graag zien in mijn organisatie.

Ik denk dat kwantiteit – de verdubbeling - een stap in de goede richting is. Maar ik denk ook dat kwaliteit een betere stap in de goede richting zou zijn. Vrouwen moeten niet aangenomen worden omdat ze vrouw zijn, maar omdat ze specifieke en aanvullende kwaliteiten bezitten dan de andere kandidaat. En het gaat om de posities die ze bekleden, dat is cruciaal, belangrijk, bepalend.

Vrouwelijke generaal?

Ook bij UNIFIL moeten er meer vrouwen komen op belangrijke posities. Dan verandert er echt wat op het gebied van gender. Sommige landen beweren dat ze een vrouwelijke generaal nog niet kunnen leveren. Kwestie van tijd. Zo is in Italië de werving van vrouwen bij Defensie pas rond 2000 begonnen. “Voordat we een vrouwelijke generaal hebben, duurt het nog een paar jaar, ze moeten nog door de rangen heen”, vertelt een Italiaan mij. Kijk, en daar moeten we dus niet zo rigide in zijn. Ga voor het resultaat zeg ik dan. Cultuur. Daar kom je nog niet doorheen. Tijd moet dat veranderen en in dit geval zijn dat 2 vliegen in 1 klap.

Misschien is over een paar jaar tijd de nieuwe UNIFIL Force Commander wel een vrouw.

Tot mijn laatste weblog!

Groetjes,
Cynthia

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Mooi om je ervaringen te lezen. Ik was in 2018 in Libanon. En heb toen ook een bezoek gebracht aan Naqoura. Het voelde als thuiskomen na zoveel jaar. In oktober wil ik met 7 maten ook weer naar Libanon komen. Allen ooit gestationeerd in Majdel Zoun. Mogelijk met wederom een bezoek aan Naqoura.

    Groet Gerard Martens.

    Van: Gerard Martens | 01-04-2019, 20:11

  • Beste veteranen en partners,
    Het was een eer om jullie te mogen ontvangen. Cor, Maarten en ik vonden de verhalen erg interessant, zeker omdat wij hier nu zitten en beleven hoe het is. Bedankt voor wat jullie hebben gedaan in de jaren '80, een andere situatie dan nu.
    Wellicht tot een volgende keer!
    Groetjes

    Van: Cynthia | 04-12-2018, 15:35

  • Beste Cynthia, blij dat ik een van die veteranen was die jou in Naqoura mocht ontmoeten. Bedankt voor de uitleg, de rondrit over de basis en de geweldige lunch bij de Fransen. Fijne thuisreis en maak je geen zorgen, Libanon blijft in je systeem zitten.

    Van: Bert Kruis | 30-11-2018, 14:15

  • Cynthia, dank je wel voor het delen van dit artikel. Heel mooi!!! Spreek je graag als je op je werk weer geland bent.
    Gr. C.

    Van: Corine | 29-11-2018, 11:10

  • Onze week in Libanon was heel indrukwekkend en ontroerend. Met een lach en een traan onze posten terug gezien en herinneringen gedeeld met mijn Dienstmaatjes en onze partners.
    In het bijzonder Cynthia Bakker bedankt voor de mooie dag en rondleiding die je ons hebt gegeven.
    Nog een goede terugreis naar Holland.
    En als je in de buurt bent kom dan eens langs dan kunnen we de fotoboeken bekijken van onze week in Libanon.
    Groeten Herman en Mirelle.

    Van: Herman en Mirelle Oorlog | 29-11-2018, 10:42

  • Was een bijzondere ervaring om je te leren kennen en bedankt voor je gastvrijheid op HQ.

    Groetjes Herman en Mirelle Oorlog

    Van: Herman Oorlog | 29-11-2018, 09:50

  • Mocht je ooit een veteraan nodig hebben met bij passend voertuig
    Laat maar even weten

    Van: Peter en annelies broek | 29-11-2018, 06:52

  • P.S
    Peter.broek@kpnmail.nl

    Van: Peter en annelies broek | 29-11-2018, 06:46

  • Bedankt voor de gastvrijheid
    Onze week Libanon was een doorslaand succes Mede door jou inzet was het bezoek aan het Unifil hoofdkwartier een top dag
    Goede terug reis gewenst
    Gr van een blijde unifil veteraan

    Van: Peter broek | 29-11-2018, 06:44