Weblog Mali

De PAO ontmoet… oud en nieuw

En voordat ik er erg in had zat ik op 27 december in een Mickey Mouse vliegtuig van de VN waarvan de motor in de fik stond. Terwijl ik dacht snel en zorgeloos thuis van mijn R&R (Rest & Recuperation) te gaan genieten. Ja, de tijd gaat erg snel tijdens zo’n uitzending. En voor diegene die voor 6, of in mijn geval 7, maanden gaan is dan zo’n 15 dagen R&R ingepland.

Wie: majoor Gertjan de Brouwer
Wat: Public Affairs Officer Minusma

Weerzien

Ik vloog uiteindelijk 3 uur later van Gao naar Bamako want ze hadden het euvel gefixt. Helemaal lekker zat ik niet in die Russische kist maar… de piloot gaat echt niet vliegen als het niet verantwoord is; dus daar moest ik dan maar op vertrouwen.

Op Schiphol werd ik opgewacht door mijn gezin. Toch fijn om na zo’n 3 maanden te constateren dat zelfs die 2 pubers van 17 en 14 je gemist hebben. Dat ik 3 weken later weer naar Mali moest wisten ze natuurlijk wel maar het weerzien was er niet minder om. Effe een bakkie Nederlandse koffie en een lekker groot stuk gebak (want ik was in Mali toch 5 kilo kwijtgeraakt) en toen snel naar huis.

Miami, uitzicht over rivier.

In Miami.

Ik had al eens wat geschreven over die fijne familie, vrienden en collega’s die mij pakketjes, brieven en kaarten stuurden; nou die lieten weer van zich horen en de 1e dagen waren dan ook met gezelligheid gevuld. Die vroege belangstelling was geen probleem want we hadden quality time in Florida ingepland. Mijn dochter was in haar zoektocht naar ’iets’ samen te gaan doen op een hele mooie aanbieding gestuit. En “hé waarom dan ook eigenlijk niet”. Met de gehuurde auto deden we The Everglades, een ijshockeywedstrijd van The Florida Panters, Key West, Miami, Fort Lauderdale en Magic Kingdom aan. Fantastisch om zo je R&R te kunnen houden. Annet bedankt.

Kameraadschap

Ook zo’n R&R gaat erg snel en voor dat ik goed en wel bekomen was moest ik me alweer op Schiphol melden. Via Parijs zat ik binnen 7,5 uur weer in Bamako. Op Camp Midgard (transitiekamp voor de missie) werd ik samen met de andere collega’s weer uitstekend ontvangen. De mazzel was dat de laatste club van de Task Group daar die dag ook was en zo kon ik nog mooi van een paar fijne collega’s afscheid nemen. Zij gingen echt de laatste trip vanuit het missiegebied maken en het gevoel bij hun weerzien zal zeker anders zijn dan bij mijn R&R. Helaas heb ik niet de hand kunnen schudden van een paar collega’s die eerder moesten vertrekken. Kameraadschap en een fijne samenwerking is een groot goed bij ons dus daar baalde ik wel een beetje van.

Vertrekken

Op Gao aangekomen werd ik door alle ’oude’ contingentcollega’s ontvangen. “We gaan er weer wat van maken”, spraken we af.
Maar daar waar collega’s gaan, komen ook weer nieuwe collega’s. Net voordat ik op R&R ging was het NSE (National Support Element) gewisseld en gelukkig wist ik van een hoop ’nieuwe’ collega’s de naam nog. Ik had bedacht bij een aantal ’nieuwe' collega’s langs te gaan zodat ik de draad weer snel kon oppakken. Dat snel kwam er niet van want zonder enige uitzondering wilden ze eerst weten hoe mijn R&R was geweest. Toch fijn die belangstelling. Maar ook  collega’s van Long Range Reconnaissance Task Group 7 die net een week binnen waren, stelden me die vraag.  

Ik zie de samenwerking de komende maanden dan ook met plezier tegemoet.

Tot de volgende weblog.

Groeten,
Gertjan

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • hoe heb je ooit die foto van die krokodil kunnen maken

    ps hij is wel gaaf hoor

    Van: jennie | 06-04-2019, 07:58

  • Leuk stuk!

    Van: Dion | 22-01-2019, 11:28

  • Wat een superleuk stukje heb je weer geschreven. Ik kijk gewoon uit naar je blog. Vind het jammer dat ik je niet gezien heb tijdens je verlof. Maar dat komt goed. Groetjes van ons, Els, Bart en Luuk

    Van: Els | 17-01-2019, 19:08