Weblog Afghanistan

Met vertrouwen het quarantainegebied in (video)

Na dagenlang constant op mijn telefoon kijken ‘is er al nieuws?’, kwam er vorige week vrijdag eindelijk duidelijkheid. ‘Maandag 12.00 uur aantreden te Oirschot’ zo luidde de order.

Wie: kapitein Hester

Wat: nieuwe public affairs officer Resolute Support Afghanistan

Mijn tassen en paklijsten waren al dagen gereed. Sinds onze gecancelde vlucht van afgelopen dinsdag, snak ik naar informatie en duidelijkheid. Gaan we überhaupt nog? Is mijn functie nog wel van belang om gevuld te laten? Hoe ziet het werk van collega’s in Afghanistan er nu uit, aangezien zij de poort nog maar beperkt uit mogen vanwege COVID-19? Ik app deze dagen druk met collega’s over onze gedachtes en verwachtingen.

Zekerheid is er nooit

De gewenste duidelijkheid komt middels de order waarin klip en klaar het ‘wie, wat, waar, wanneer, waarom en hoe’ wordt uitgelegd. Het vonnis luidt: quarantaine in Nederland om afwezigheid van COVID-19 te garanderen. Dit krijgt vorm door minimaal 2 weken zoveel mogelijk afgezonderd van anderen te leven met beperkt sociaal contact. Na deze periode wordt een certificaat verstrekt, waarmee de NAVO je vermoedelijk toelaat tot je missie. Maar 1 ding is zeker in deze tijd: zekerheid is er nooit.

"Ik voel toch een brok in mijn keel als de bus wegrijdt."

Er flitsen beelden door mijn hoofd van gevangenisachtige taferelen, maar ook van de mooi gelegen Oirschotse kazerne waar ik de afgelopen periode veel ben geweest. Ik krijg die beelden niet gerijmd en besluit er niet langer over na te denken en af te wachten.

Laatste nacht thuis

De laatste dagen thuis geniet ik van mijn vrijheid en het samenzijn met mijn vriend. Een looprondje door de nieuwbouwwijk waar nog flink gebouwd wordt, boodschappen doen zonder mensen of objecten onnodig aan te raken, koffie zetten terwijl mijn vriend thuiswerkt en samen kijken naar het nieuws over een wereld die door corona compleet van ons vervreemd lijkt.

Zondag eten we voorlopig voor het laatst samen aan tafel en videobellen we met familie. Het voelt wat geforceerd, maar dat was een fysiek afscheid op Schiphol of Eindhoven Airport misschien ook wel geweest. Aangezien dit mijn eerste uitzending wordt, kan ik het niet vergelijken.

Die nacht slaap ik slecht. Ik probeer bewust een herinnering te maken van ‘deze laatste nacht’. Van het 2-persoonsdekbed, het tegen elkaar aan liggen tot aan het getimmer van de steigerbouwers dat naar mijn mening zoals altijd te vroeg begint. De dag breekt aan en daarmee nadert het afscheid.

Na het ontbijt rijden we over een vrijwel lege A2 in de stralende zon richting Oirschot waar ik mijn collega’s en hun bagage zie staan. Er hangt een opgewekte en bemoedigende sfeer wat me sterkt in mijn vertrouwen voor deze unieke maatregelen. Alhoewel het afscheid minder zwaar is dan verwacht, voel ik toch een brok in mijn keel als ik in de bus met mijn collega’s wegrijd.

Militairen met mondkapjes lopen achter hekken in quarantainegebied op kazerne.

Afgeschermd terrein op kazerne in Oirschot.

Medisch dagboek bijhouden

Lang de tijd om hier aandacht aan te geven heb ik niet. Na nog geen 5 minuten rijden stijgen we uit en halen we onze bagage uit de bus bij het gezondheidscentrum. Hier krijgen we instructie over het medisch dagboek dat we de komende periode 2-maal daags invullen om onze gezondheid te controleren. Ook wordt er vertelt wat in quarantaine wel en niet geoorloofd is.

"Eigenlijk heb ik er wel zin in: kom maar op."

In het gezondheidscentrum krijg ik instructie over ons verblijf voor de komende tijd. Ook hoor ik dat ik voor 6 mensen waarmee ik komende periode in een cluster zit, als clustercommandant aanspreekpunt ben voor de vaste kampstaf. Wat dit precies betekent is me nog niet helemaal duidelijk, maar ik laat het voor dat moment. Tot slot spreekt de brigadecommandant ons bemoedigend toe en met vertrouwen gaan wij het quarantainegebied in.

Mijn kamer

Ik pak mijn spullen, ga het terrein op en kijk naar de hekken die de komende tijd mijn linker en rechtergrens zijn. De zon schijnt en mijn collega’s zijn positief geluimd. Eigenlijk heb ik er wel zin in: kom maar op. De legeringskamers zijn groot en voorzien van koelkast, waterkoker, tv, stereo en een machine om het zwarte goud mee te produceren. Mijn kamer kijkt uit op de bosrand.

Ik verander de indeling van de ruimte en begin met schrijven. Het aftellen is begonnen. Over 14 dagen vliegen we hopelijk richting een land waar ik vanuit mijn werkcontainer geen bossen meer zie, en ik mag schrijven over zoemende airco’s. En over de mensen die hier een cluster verderop zitten, maar ik nu niet kan spreken vanwege een mogelijk besmettingsrisico.

Ik tel de dagen af en fantaseer over de mensen en Mazar. Eigenlijk is de wereld hier nu niet heel verschillend van de wereld thuis en levert ieder op zijn of haar eigen manier iets in om deze tijd samen sterker uit te komen. Het is voor allen afwachten wat morgen ons brengt.

Kijk je ook even mijn vlog hieronder :-)

Groetjes, Hester

Vlog: Hester laat haar kamer zien

Vlog Hester: in quarantaine op kazerne Oirschot

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Heel veel succes Hester!

    Van: Miranda | 02-04-2020, 16:22

  • geweldig dat jij en je collega's gaan ondersteunen.
    petje af !!!

    Van: fred beij | 30-03-2020, 13:34

  • Kijk, dat gaat helemaal goedkomen! Ontzettend leuk om je eerste berichten te lezen en vlog te bekijken... misschien dan nog niet uit MeS, maar daardoor niet minder interessant :)

    Blijf gezond, blijf positief, en ik zie je daar in juli!

    Van: Sophie | 30-03-2020, 10:48

  • Hoi Hester,
    Leuk om te lezen waar je mee bezig bent, je kunt het goed verwoorden! Hoop dat je daadwerkelijk op missie kunt gaan na de quarantaine.
    Lieve groet van je schoonzus Erica

    Van: Erica Bosgraaf | 27-03-2020, 19:49

  • Toi Toi Toi Hester ! heel veel succes 👊🏽

    Van: Yvonne | 27-03-2020, 17:15