Weblog Afghanistan

Adaptiviteit en gezamenlijkheid in quarantaine (video)

Kapitein Hester gaat op missie naar Afghanistan. Zij blogt over haar ervaringen. In haar 3e blog vertelt zij over de laatste week in quarantaine op de kazerne in Oirschot, voordat zij op het vliegtuig stapt naar Afghanistan.

Wie: kapitein Hester

Wat: nieuwe public affairs officer Resolute Support Afghanistan

Ik verbaas me erover hoe geroutineerd ik ben geworden in het openen van deuren met mijn elleboog en voet. Gedachteloos knel ik met de binnenkant van mijn elleboog de deurklink vast om vervolgens de deur naar buiten te trekken. Vervolgens duw ik de deur met mijn linkerhak nog iets verder open en stap ik naar binnen. Deuren die naar binnen draaien open ik door de klink met mijn voet naar beneden te duwen en vervolgens vanuit mijn tenen het paneel van me af te trappen. Ik ben hier inmiddels zo vaardig in dat ik eventuele spullen die ik op dat moment til niet eens meer hoef neer te zetten. Ongeacht de deur en de openingshandeling die ik heb uitgevoerd, was of desinfecteer ik hierna mijn handen voor ik iets anders doe.

De snelheid waarmee ik eenvoudige dagelijkse handelingen anders ben gaan doen verwondert me. Ik heb in mijn leven veel geleerd over de adaptiviteit van de mens, maar dit is een van de eerste keren dat ik het zo bewust ervaar. We blijven toch wonderlijke diertjes.

"Ik loop als een neurotische beer in Artis eindeloos rondjes om het legeringsgebouw totdat mijn smartwatch begint te trillen"

Structuur houden, fit blijven

Ik begin na 1,5 week ook de voordelen van een quarantaine te zien. Zo merk ik dat ik minder last heb van ‘keuzestress’, zoals dat tegenwoordig heet. Waar ik normaliter een halve dag mezelf kan bezigen met de vraag ‘wat zal ik vanavond eten?’ ben ik hier vrijwel elke dag gelukkig met het bakje voedsel dat bij het hek voor mij wordt neergezet. Ook zijn mijn taken binnen deze 4 hekken vrij eenvoudig: structuur houden, fit blijven en doorademen. Ik zet me er dagelijks aan toe mijn doel van 10.000 stappen te halen, tot verbazing van enkele quarantainegenoten. Ik loop als een neurotische beer in Artis eindeloos rondjes om het legeringsgebouw totdat mijn smartwatch begint te trillen en mijn gedrag bekrachtigt.

Boomstam doorzagen bij midterm van quarantaine.

Boomstam doorzagen bij midterm van quarantaine.

Collega’s leren kennen

Ook het gezamenlijke ontbijt-, lunch- en dinermoment met de mensen die tot 10 dagen geleden vreemden voor me waren, ben ik gaan waarderen. Er ontstaat een geheel eigen dynamiek en iedereen heeft min of meer vaste rollen gekregen in de eet- en desinfectieprocessen. Daarnaast leer ik de mensen, die straks voor een paar maanden mijn directe collega’s, buren en misschien wel vrienden worden van verschillende kanten kennen. Hoewel dit aanvankelijk vooral leuk is, merk ik dat na een dag of 10 hierin ook de keerzij zie.

"‘Zonder wrijving geen glans’, zo vertelde mij een wijze collega voordat mijn uitzendavontuur begon"

Nadat ik 10 dagen niet heb gereageerd op bepaalde zaken, omwille van het behoud van de sfeer, kost het me steeds meer moeite om dit vol te houden. Dit lukt dan ook niet en op dag 10 bots ik met een collega, die noem ik dan geen vriend. Na deze botsing herstelt het contact snel en kennen we elkaar weer iets beter. ‘Zonder wrijving geen glans’, zo vertelde mij een wijze collega voordat mijn uitzendavontuur begon.

Videobellen en thee drinken

Naast het leven in quarantaine met collega’s, zoek ik manieren om thuis dichtbij te houden. Met mijn vriend kijk ik dezelfde serie terwijl we met elkaar videobellen en thee drinken. Tegelijkertijd de playknop indrukken blijkt soms lastiger dan gedacht, maar het ‘synchroonkijken’ heeft zowaar wel iets gezelligs. Thuis toch dichtbij, dat probeer ik te realiseren.

Militairen stappen in een vliegtuig.

Op weg naar Afghanistan!

Tassen inpakken

Net op het moment dat ik mijn optimale routine heb gevonden en de ‘quarantaineflow’ erin zit, is het tijd om mijn tassen in te pakken. Mijn tijdelijke slaap-, woon- en werkkamer moeten weer in oorspronkelijke staat worden gebracht. Voor we vertrekken wordt nog een laatste medische check uitgevoerd om te garanderen dat we coronavrij zijn voor we ons volgende avontuur starten. Nadat de thermometer piept en 36.3 aangeeft en ik een certificaat krijg dat mij coronavrij verklaart, stap ik in de bus op weg naar het vliegveld. Benieuwd naar hetgeen waar ik de afgelopen maanden, maar zeker de afgelopen 2 weken naar heb afgeteld.

Groetjes,
Hester

Vlog: Hester vertelt over de coronamaatregelen in haar week quarantaine

Vlog Hester: adaptiviteit en gezamenlijkheid

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.