Weblog Afghanistan

Aarden in Afghanistan (video)

Kapitein Hester is op missie in Afghanistan. Zij blogt over haar ervaringen. In haar 4e blog vertelt zij over de eerste eerste weken op Camp Marmal.

Wie: kapitein Hester

Wat: nieuwe public affairs officer Resolute Support Afghanistan

Wanneer het vliegtuig landt, zijn we eerder die nacht al gestopt in Praag en Tbilisi. Het is vroeg in de ochtend en een beige landschap schiet onder het vliegtuig door. Na een gebroken nacht stuiteren de wielen van de kist op de landingsbaan en landen we met een doffe klap. Welkom in Afghanistan.

Na de landing begint de tijd te vliegen. We stappen uit, worden door Duitse collega’s getemperatuurd om koorts uit te sluiten en rijden het kamp op naar onze verblijfplek voor de komende maanden. De bagage komt later achter ons aan. Wanneer we in de kou uitstappen, worden we bijeengedreven in een grote ruimte en krijgen er enkele briefings. Hierop volgend worden wapens gehaald, sleutels van transitietenten verstrekt en worden de meesten door hun voorgangers opgevangen. Voor sommigen is dit niet mogelijk, omdat hun voorganger het gebied al verlaten heeft. Zij moeten hun werk zelf oppakken.

“Weerstand kost tijd en die tijd is er (nu) niet.”

De periode om de hele handel van je voorganger over te nemen, de HOTO (hand-over-take-over), is door de quarantaine flink ingekort en bedraagt nu 2,5 dag. Normaliter is dit een periode van ongeveer 7 dagen. Toestemmingsformulieren moeten aangevraagd worden, systemen worden eigen gemaakt en er moet bekendheid komen met het kamp en alle functionarissen. Ik ben verbaasd over de Duitse (inefficiënte) papierhandel die voor veel zaken nodig is, maar geef me er aan over. Weerstand kost tijd en die tijd is er (nu) niet.

Uitzicht op bergen.

Uitzicht op de bergen vanaf het kamp.

Kou en sneeuw

Ook ben ik verrast door de kou en zelfs sneeuw tijdens onze eerste dagen. Na 2 weken zonneschijn in Oirschot, had ik niet verwacht met handschoenen en een winterjas in Afghanistan rond te lopen. Het meest onder de indruk ben ik door de aanblik van de bergen die imposant achter het kamp verrijzen. Geen dag ogen ze gelijk. Meestal hangt er een melkachtige nevel op de flanken waardoor ze nooit scherp te zien zijn. Ik fantaseer over hetgeen dat zich achter de heuvels bevindt en de mensen die hier misschien wel wonen. Zou ik ze nog zien komende periode? Ga ik nog iets van Afghanistan zien de komende 4 maanden of ben ik door corona aan dit kamp gekluisterd?

3 A4-tjes op een muur geplakt.

COVID-19-regels zijn op een muur geplakt.

COVID-19 verandert realiteit met de dag

Door de wereldwijde razendsnelle verspreiding van COVID-19 verandert de eerste weken ook op ons kamp de realiteit met de dag. Veel activiteiten liggen (tijdelijk) stil in afwachting van de manier waarop het COVID-19-virus om zich heen zal grijpen. Zo wordt ook de in- en uitstroom van (lokaal) personeel zoveel mogelijk beperkt om de besmettingskans met deze nieuwe onzichtbare vijand te verkleinen. Er wordt om de haverklap nieuw beleid gemaakt dat vervolgens vertaald moet worden naar leefregels die ook haalbaar en uitvoerbaar zijn.

Een deel van deze taak ligt op mijn bordje naast mijn andere werkzaamheden op communicatievlak met Nederland. Het is aan het begin flink aanpoten om alles onder de knie te krijgen en te snappen hoe de gang van zaken in deze nieuwe wereld is. Niet alleen voor mij, maar ook voor andere collega’s vindt een verschuiving of verandering plaats in hun werkzaamheden. Daardoor moeten ze de eerste weken flink aanpoten om alles op orde en draaiende te krijgen.

Militairen staan in een rij te wachten.

Op afstand van elkaar wachten.

Ruimte beperkt

De nieuwe regels waaraan we ons moeten houden gaan onder andere over afstand houden tot elkaar, het dragen van mondkapjes en uitvoeren van desinfectieprotocollen. Werkprocessen moeten worden herzien en worden aangepast aan deze nieuwe eisen. Soms is dat lastig, omdat de ruimte die we hier op het kamp hebben beperkt is.

Met de inrichting van de voorzieningen hier kunnen we niet altijd afstand houden zoals dat in een ideale situatie gewenst is. Dit lukt bijvoorbeeld niet in de slaapkamers waarop de meeste Nederlandse collega’s met zijn 2-en vertoeven, of in de voertuigen waarmee we ons buiten het kampterrein verplaatsen. Alhoewel we collectief ons best doen om de besmettingskans te verkleinen, kunnen we niet op eenzelfde manier leven zoals de meeste mensen nu in Nederland doen.

1 grote familie

Dat alle collega’s hier in quarantaine zijn geweest voor ze het gebied ingingen of hier al waren voordat de pandemie opkwam, maakt de kans op besmetting gelukkig ook een stuk kleiner dan in Nederland. We proberen er dan ook het beste van te maken en zoveel mogelijk maatregelen te nemen om COVID-19 buiten de poort te houden. Je zou kunnen zeggen dat we als groep Nederlanders eigenlijk 1 grote familie zijn die samenleeft op een kleine ruimte.

“Alleen noodzakelijke werkbezoekers mogen het terrein nog op.”

De nieuwe regels houden ook in dat er minder personen worden toegelaten tot het kamp. Alleen noodzakelijke werkbezoekers mogen het terrein nog op. Deze mensen moeten zich bij een bezoek registreren om als er een eventuele besmetting is de route van de besmetting te kunnen herleiden. Deze regel heeft er onder andere voor gezorgd dat er afscheid is genomen van lokaal Afghaans personeel dat bijvoorbeeld de schoonmaak van het kamp deed. Hierdoor hebben wij een aantal extra taken gekregen, zoals het schoonmaken van werk- en slaapchalet, onkruid wieden en het controleren van collega’s op handhygiëne bij de eetzaal. Deze taken zijn niet voor iedereen een welkome toevoeging in hun al gevulde agenda en kosten soms kostbare tijd. Maar, iedereen draagt bij en helpt mee.

‘Wapen en mondkapje op de man?’

De eerste weken zijn inmiddels verstreken en er is een soort ritme ontstaan in het leven hier. Iedereen heeft de gevolgen van het COVID-19-beleid ingepast in zijn of haar leven hier. En ook het dragen van mondkapjes went. ‘Wapen en mondkapje op de man?’, zo klinkt de controlevraag wanneer een groep het kampterrein verlaat.

Met het ‘battle ritme’ dat er nu is, ontstaat meer ruimte om terug te kunnen blikken op afgelopen periode en hierover iets te schrijven. Inmiddels is ook de zon gaan schijnen en de sneeuw verdwenen. Ik kan zeggen dat ik nu echt geland ben. Niet alleen met een vliegtuig, maar ook met beide benen op de Afghaanse grond en het leven op Camp Marmal.

De nieuwe vlog van Hester volgt.

Vlog: Hester vertelt over het leven op Dutch Mountain

Vlog Hester: aarden in Afghanistan

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Hi Hester,

    Leuk dat je ons het gevoel kunt geven er een beetje bij te kunnen zijn :-)
    Bijzonder zeg dat het daar zo koud was toen je aankwam. Dat had ik inderdaad niet verwacht.
    Veel succes en hou elkaar gezond

    Van: EricM | 25-05-2020, 09:39

  • Erg leuk om te zien, maak er een goeie tijd van.

    Van: Sipko | 20-05-2020, 10:24

  • Leuk Hes! Heeeel herkenbaar allemaal!

    Van: Collega Liz | 20-05-2020, 06:58

  • Leuk dat je ons een inkijkje geeft in jouw dagelijke werk en omgeving.

    Van: Peter | 19-05-2020, 08:49

  • Je schrijft inderdaad heerlijk, lekker leesbaar!
    Ik kijk uit naar je volgende vlog/verhaal.
    Succes daar.

    Van: Aart | 18-05-2020, 12:20

  • Heel leuk om te lezen. Veel succes daar!

    Van: Carmen | 18-05-2020, 09:48

  • Wat schrijf je heerlijk, alsof ook een klein beetje zijn bij je zijn! Succes en sterkte met alle maatregelen, en met flexibel proberen te blijven. 100% zekerheid bestaat tenslotte niet ;)

    Van: Junita | 16-05-2020, 18:58