Weblog Afghanistan

Wittebroodsweken, maar dan op afstand

Deze week geen blog van mij maar van Vivian. De partner van een militair in Afghanistan die naar aanleiding van mijn blog zelf de pen oppakte.

Even voorstellen

Mijn naam is Vivian en ik ben de kersverse vrouw van een uitgezonden militair. "Kersvers?", hoor ik u denken. Ja, ik ben inmiddels 2,5 maand getrouwd, waarvan 2 maanden door uitzending gescheiden. Ik schrijf deze blog naar aanleiding van de mooie teksten van kapitein Dave, dit is een antwoord van een thuisblijver.

Geen huwelijksreis

Het begon in de sauna. Op het moment dat ik de kleedkamer in stapte, werd ik gebeld; “lieverd, ik ga over 6 weken voor het eerst op uitzending, dus we moeten de huwelijksreis annuleren.” Tot zover een ontspannen dagje sauna.

Normaal gesproken was ik de stresskip en regelaar in huis. Na onze bruiloft (wat overigens een geweldige dag was!) heb ik een andere man leren kennen. Wittebroodsweken waren er niet, manlief was druk bezig met het regelen van zaken betreffende zijn uitzending. Eigenlijk was hij al weg. Hij zat figuurlijk al met zijn kop in het Afghaanse zand. Dat maakte het moeilijk voor mij. Moest ik nu al afscheid nemen of pas zodra hij écht weggaat? Ik wilde tijd met hem, maar hij leek al weg. Niet fysiek, maar duidelijk wel geestelijk.

"Jij ging toch zelf een relatie aan met een militair?"

De voorbereiding was voor mij niet makkelijk. Hij ging weg en ik moest het doen met zinnen als "ahh, wat zielig" en "jij ging toch zelf een relatie aan met een militair?" Voor alle onwetenden, ik ben met hem getrouwd om wie hij is, niet vanwege zijn beroep. Al maakt zijn beroep hem een nóg mooier persoon. Jep, de mijne is de knapste en leukste!

Ik ben niet de enige

Er zijn weinig mensen die deze situatie snappen. Ik ben niet de eerste thuisfronter en zal ook niet de laatste zijn. Ik blijf alleen achter met onze hond, wij hebben nog geen groot gezin (hulde aan al die geweldige regelaars, fantastisch hoe jullie alles draaiende houden zonder jezelf te verliezen!) en niemand lijkt mij te snappen. Ik ben die bruid die als een eenzame vrijgezel met haar ondertussen verlepte boeket wacht tot ze weer van haar man kan genieten. Daarom is het maar fijn om te weten dat ik niet de enige ben, ik wil andere thuisfronters bedanken!

Als ik aan mijn "lotgenoten" denk, voel ik mij sterk, kan ik iedere dag weer gaan. Voor mijn man, maar ook zeker voor mijzelf. Hij vindt steun bij zijn collega’s. Op uitzending zal lang niet alles makkelijk voor hem zijn, maar zijn collega’s snappen hem. Misschien worden ze niet elkaars beste maten, maar hij kan wel zijn ei kwijt. Hij wel. En daar ben ik super blij om!

"Ondanks alles vind ik het prachtig om te zien dat wij juist door de afstand nog meer tot elkaar groeien"

Ik vertel mijn man alles. Ik word boos als hij iets voor mij achter houdt en vice versa. De eerste weken vond ik dit moeilijk, omdat ik hem niet met mijn verdriet wilde belasten. Ondanks alles vind ik het prachtig om te zien dat wij juist door de afstand nog meer tot elkaar groeien. Dit had ik nooit verwacht. De uitzending doen we samen, alleen doe ik het op afstand alleen. Net als onze wittebroodsweken.

Ik denk terug aan mijn saunabezoek; "doe je wel rustig schat?" Zeker lieverd, maar ik kan pas weer echt ontspannen als je weer thuis bent.

Ondertussen zitten we al over de helft van zijn uitzending, hallelujah!

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Wat een mooi stukje. Even de andere kant belicht, sterkte!

    Van: Robert | 18-10-2019, 19:59

  • Of het nou je man of vrouw is, zelfs bij je kind is een uitzending spannend genoeg. Je bent blij ze weer in de armen te sluiten. Mijn kind kwam vandaag weer terug van uitzending. En ik was zó blij haar weer gezond en wel terug te krijgen. Maar ik ben ook trots op haar, ze doet het toch maar. En ja mensen vinden het gezeur, want ze hebben het toch zo goed bij defensie? Anderen die niet in deze situatie zitten hebben geen idee wat je door maakt, wat ook de militair doormaakt. Ik heb respect voor alle militairen!! Ze zorgen voor veiligheid met gevaar voor hun leven. Bedankt voor deze mooie blog en sterkte.

    Van: Karly | 26-09-2019, 23:47

  • Vivian, dank je wel voor je gevoelens die je als thuisfronter wilt delen. Voor velen die niet met defensie te maken hebben, is een missie "ver weg van mijn bed". Zodra je zelf met een missie te maken krijgt, verandert alles. Gelukkig maar want we zijn mensen van vlees en bloed. Bewonder het hele team; zij proberen de wereld veiliger te maken, hoe mooi is dat. Groet van Marieke.

    Van: Marieke, tante van Joris | 25-09-2019, 16:59

  • “..niet vanwege zijn beroep.” precies dat!! Ik vind het de meest vreselijke opmerkingen van mensen 🤭
    Je bent een sterke vrouw!! Anders kom je er niet zo door heen. Topper!
    Nu op de helft, aftellen en genieten van elkaar!
    Gefeliciteerd met jullie huwelijk! Ooit is deze uitzending weer voorbij :)

    Van: Ash | 25-09-2019, 15:18