Weblog Afghanistan

Veilig voelt hier anders dan thuis

Vandaag zit ik niet in mijn kantoor. Ik zit in het vliegtuig naar Kabul, de stad die de laatste weken te vaak in het nieuws is. En niet op een goede manier. Ruim een maand geleden schreef ik in deze blog over een “Autobom in Kabul, tientallen doden en gewonden”. In de tussentijd is het nieuws in mijn optiek niet bemoedigender geworden, met aanslagen op burger- en militaire doelen. Maar ook op locaties waar internationale organisaties gehuisvest zijn.

Wie: kapitein Dave Kloet
Wat: Public Affairs Officer Resolute Support

Vlag halfstok

Bij ons op Camp Marmal hing de vlag tijdens de missie een aantal keer halfstok, uit respect voor omgekomen militairen van de missie Resolute Support. Soms komt het dichtbij, zoals bij de aanslag op een militair konvooi in Kabul. Daarbij kwamen een Roemeense en een Amerikaanse militair om.

De Roemeense collega met wie ik al maanden samenwerk vertelde mij na een vergadering dat de gesneuvelde Roemeen een oude groepsgenoot van hem was. Nog geen 2 uur later vertelde een Amerikaan in de eetzaal dat de omgekomen Amerikaanse militair een goede vriend van hem was. Tot nu toe leek het conflict ver weg, maar door deze verhalen verandert dat. Terwijl het bij ons op het kamp nog steeds relatief veilig is. In de avond kunnen wij nog steeds gewoon naar de bar, naar de sportschool of ontspannen op onze kamer.

Ik vertel mijn vrouw dat het veilig is

Dat is ook wat ik mijn vrouw vertel, dat het veilig is. Terwijl ik me goed realiseer dat het in Kabul minder veilig is. Waarom zit ik dan in het vliegtuig? Voor mij is het logisch. Om mijn werk goed te kunnen doen moet ik een aantal zaken afstemmen met collega’s in Kabul. Maar hoe ga ik dit thuis vertellen?

4 weken terug zei ik stellig: “Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn tegen het thuisfront.” Dat wil ik nog steeds, maar toch kies ik er bewust voor om mijn vrouw niets te vertellen over mijn reis naar Kabul. Iets niet zeggen is geen liegen toch?

Ik denk dat ik de goede keuze heb gemaakt. Als ik mijn vrouw gisteren had verteld dat ik naar Kabul ging, maakt zij zich alleen maar zorgen. Ik vertel het haar wel wanneer ik terug ben. En ik ga een mooie bos bloemen voor haar bestellen. Niet als goedmakertje, maar om haar te laten zien wat ik echt belangrijk vind, onze relatie. En ik hoop dat zij begrijpt dat ik soms beter iets pas achteraf kan vertellen.

Tot de volgende weblog!

Groet,
Dave

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Dave , jij kiest ervoor om niet aan het thuisfront te vertellen over de situatie in Kabul tot je weer in Mazar bent! Echter door deze weblog vertel je wel de familie van de militairen in Kabul hoe onveilig jij het daar vind? Niet handig denk ik.

    Van: Lex | 02-10-2019, 18:37

  • Deze weblog komt wel binnen zeg! U heeft moeilijke keuzes te maken zo ook de militairen van deze missie. Alle begrip voor welke keuze dan ook. Uw vrouw weet dat als geen ander en ik hoop alle thuisfronters. Veilige uitzending verder.

    Van: Marieke, tante van Joris | 02-10-2019, 12:15