Weblog Afghanistan

De allerlaatste: weer thuis

Ik schrijf deze blog niet vanuit Mazar-e-Sharif maar vanuit Nederland. Ik ben weer thuis. In mijn blog heb ik mij een aantal keer afgevraagd hoe het thuis zou zijn na 4 maanden in Afghanistan. De timing van deze blog geeft een antwoord op deze vraag want ik schrijf hem een dag te laat. Om eerlijk te zijn was mijn aandacht bij thuis, niet bij de uitzending of de blog, en dat is goed. In deze blog neem ik u voor de laatste keer mee naar mijn uitzending.

Wie: kapitein Dave Kloet
Wat: Public Affairs Officer Resolute Support

2 weken geleden

Ik zit met mijn eenheid op Kreta. Vrijwel elke uitzending wordt afgesloten met een paar dagen adaptatie in Griekenland, zodat de militairen zich na hun uitzending in een ontspannen omgeving, met professionele begeleiding, kunnen voorbereiden op hun thuiskomst. Hoewel ik deze adaptatie nuttig en belangrijk vind, merk ik vooral dat ik heel graag naar huis wil. Ik heb vertrouwen in mijn thuiskomst maar vraag mij wel af: hoe gaat mijn zoontje reageren? Is hij blij, boos, verdrietig, wil hij me niet meer loslaten of juist helemaal niet bij me in de buurt komen?

Ik heb een goede tijd gehad op Kreta maar de laatste dag lijkt een eeuwigheid te duren. Het is vooral een dag met veel wachten, in het hotel, op het vliegveld en in het vliegtuig. Pas in het vliegtuig krijg ik echt het gevoel dat alles erop zit. De vlucht gaat snel voorbij en de aankomst op Vliegbasis Eindhoven is onvergetelijk. Na de landing lopen wij over het vliegveld naar de terminal. Bovenop de terminal staan familie en vrienden met spandoeken hun relatie op te wachten. Ik kijk of ik mijn vrouw en kind zie staan maar ik kan ze niet vinden. Dan staan ze vast binnen, toch?

"Vanaf het moment dat de tassen op de band verschijnen stroomt de hal snel leeg, iedereen wil zo snel mogelijk naar huis"

Bij de bagageband moet ik weer wachten, tot de tassen er zijn. Ik neem in de tussentijd afscheid van mijn collega’s maar denk vooral nog steeds aan mijn gezin. Staan ze wel in de hal op mij te wachten? Of zijn ze er niet? Zijn ze te laat, hebben ze autopech (best mogelijk met een Franse auto) of is ze alsnog met de noorderzon vertrokken? Mijn telefoon is leeg dus even snel bellen of appen is geen optie. Vanaf het moment dat de tassen op de band verschijnen stroomt de hal snel leeg, iedereen wil zo snel mogelijk naar huis. Natuurlijk is mijn tas een van de laatsten en verlaat ik een bijna lege bagagehal.

Als ik de ontvangsthal in loop zie ik dat veel collega’s hun thuisfront al gevonden hebben. Ik ben nog steeds alleen. Terwijl er van alles door mijn hoofd schiet zie ik rechts van mij 2 kleine handjes op een raam slaan. Een klein mannetje in een camouflage-overall staat bij zijn moeder en roept naar zijn papa. Hij bedoelt mij maar hij kan niet bij me komen. Een paar seconden later komt hij op me af gerend en begint hij me te knuffelen. Toen ik een paar maanden geleden wegging sprak hij misschien 3 of 4 woorden. De afgelopen maanden heb ik een flink stuk van zijn ontwikkeling gemist. Voordat we bij de auto zijn zegt hij: “ik heb je gemist papa.”

Groet,
Dave

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Zo indrukwekkend de landing van het transportvliegtuig, kippenvel. En al die wachtende, zenuwachtige en emotionele thuisfronters. Kan uw mening onderschrijven; iedereen wilde snel, snel naar huis. Jammer dat ik geen officiële melding van Defensie heb kunnen vinden over jullie terugkeer.
    Fijn dat het goed is met u en uw gezin en alle goeds gewenst.

    Van: Marieke, tante van Joris | 05-12-2019, 17:23