Weblog Afghanistan

Bijna kom je naar huis, maar hoe?

Ik kreeg deze week een 2e weblog van Vivian, die ik graag weer met jullie deel. Vivian is de partner van een collega-militair in Afghanistan.

Weblog Vivian

Een uitzending verandert mensen. Psychologen zeggen het en ook in de blog van Dave komt het naar voren: het contact tussen de uitgezonden militair en het thuisfront wordt minder. Het hoort schijnbaar bij het ‘uitzendingsproces’.

Maar het maakt het er voor mij niet makkelijker op. Sterker nog, als ik aan de terugkomst van mijn man denk krijg ik het al Spaans benauwd.

Ik heb ontzettend veel respect voor iedereen binnen én buiten Defensie; een uitzending is en blijft een zware taak. De militair gaat voor een lange periode met zware bepakking naar een gevaarlijk land, en het thuisfront wordt achtergelaten. Dit is een keuze van de militair, maar ook één voor het thuisfront, ook al wordt deze automatisch gemaakt. En ja, ook al is het voor de militair en het thuisfront anno 2019 (over het algemeen) een stuk luxer dan jaren terug, de afstand en de tijdsduur blijven groot. En dat verandert mensen.

Kunnen wij elkaar weer snel vinden?

Ik weet het zeker, bij zijn thuiskomst zal het leven met mijn partner niet direct hetzelfde zijn als voorheen. Ik heb echt het gevoel dat wij door zijn uitzending nóg meer naar elkaar zijn gegroeid, maar toch ben ik bang voor de keerzijde. Hij leefde in een (voornamelijk) harde mannenwereld en ik stond er 4 maanden alleen voor.

Ik vraag me van alles af… Hoe is het hem mentaal vergaan? Kan hij weer snel wennen aan het snelle Nederlandse leven? Heb ik hem mijn eenzame dagen en nachten al vergeven? Maar bovenal, kunnen wij elkaar weer snel vinden? 

Wennen aan thuis

Psychologenland (ik verzin het woord niet, van dit land hoorde ik voor het eerst op een thuisfrontdag) adviseert om de militair rustig te laten wennen aan de huiselijke situatie. Door een ritje naar de plaatselijke supermarkt kan de militair al overprikkeld raken. Maar hoe zit het met het thuisfront? Wat als ik door zijn overprikkeling nu eens ‘onderprikkeld’ raak? Ik heb werkelijk geen idee hoe daar mee om te gaan. Als iemand mij hier in kan helpen, graag! 

"In gedachten zie ik mijzelf op het vliegveld in slow motion naar hem toe rennen, compleet met gespreide armen."

Ondanks de onzekerheid kijken wij erg uit naar zijn thuiskomst. Mijn man kijkt er zelfs zo erg naar uit, dat hij al heeft beloofd om het huishouden te gaan doen (wonderen bestaan nog)! Hij vindt zijn uitzending prachtig, maar kijkt echt uit naar thuiskomen. Dan kan hij weer de hond uitlaten, in files staan en vloeken om wéér een Hollandse regenbui. Eindelijk kunnen we elkaar dan weer knuffelen, makkelijker communiceren en genieten van elkaar. 

Liefde overwint

Het zal wennen zijn, maar ik weet het zeker, de liefde overwint. En als dat niet vanzelf gaat,  is er hulp voor ons beschikbaar. Enerzijds vanuit Psychologenland, maar ook bij vrienden en collega’s. Die gedachte geeft mij rust. Ik ben blij dat hij met de feestdagen weer thuis is. Mijn man wel… maar voor de thuisfronters die niet van deze luxe mogen genieten: zoek steun bij je dierbaren of ‘lotgenoten’. Laat je helpen, je bent echt niet alleen.

Slow motion

In gedachten zie ik mijzelf al op het vliegveld in slow motion naar hem toe rennen. Compleet met gespreide armen, cliché muziek op de achtergrond en uitgelopen mascara op mijn gehele gezicht. Mijn man rent op dezelfde manier mijn richting op, zonder de mascara. Totdat ik struikel over mijn onhandige hakken (tja, het oog wil ook wat). Maar dat geeft niet, hij is dan weer in Nederland, hij is thuis. Het aftellen is echt begonnen! Zijn thuiskomst: een heerlijke, troostende en tegelijk angstaanjagende gedachte.

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Respect voor al onze militairen, maar minstens evenveel respect voor alle partners van deze militairen!
    Zij zijn het die thuis en op de achtergrond, alles draaiende en gaande houden en zorgen dat de militairen altijd iets hebben om naar uit te kijken en aan te denken.
    Partners van militairen die dit lezen: onthoud dat jullie minstens zo onmisbaar zijn!!!

    Van: B.J. Lubbers | 03-11-2019, 13:13

  • Dank voor deze mooie weblog. Er komen veel gevoelens los nu het einde van de missie in zicht is. Liefde, blijheid, angst, verwarring, onzekerheid, nieuwsgierigheid. Jullie zullen overwinnen.

    Van: Marieke, tante van Joris | 01-11-2019, 17:16