Weblog Afghanistan

Roeien met de riemen die je hebt…

Nederland, waterland. 2 begrippen die soms wel in een adem worden genoemd. Met water hebben wij door de eeuwen heen moeten leren omgaan, het gevecht ertegen, en letterlijk en figuurlijk onze schaapjes op het droge zien te krijgen. Dat was lang niet altijd makkelijk, vooral vroeger niet, toen men nog niet de kennis en technieken had waar we nu over beschikken. Ondanks, of juist dankzij, de hoeveelheid aan water moesten we roeien met de riemen die we hadden.

Wie: sergeant der 1e klasse Ron

Wat: chief van het National Support Element in Kabul

Behoeftestelling

Net als thuis, heb je als je op missie bent ook behoefte aan bepaalde producten. Je kan bijvoorbeeld heel erg van chocola met nootjes houden. Of een huidverzorgingscrème van dat ene Duitse merk willen hebben.
Als logistiek functionaris van een eenheid heb je ook een behoeftestelling. Deze is er om je werk beter te kunnen doen. Of, van een heel andere aard, om een personeelsfeest te kunnen organiseren.

Om aan die behoeftestelling te kunnen voldoen zijn de wegen die je in Nederland moet bewandelen om artikelen aan te vragen duidelijk. Dit is ook vastgelegd in verschillende procedures of handleidingen. In een missiegebied is dat anders. Je komt er hier achter dat er überhaupt geen chocola verkrijgbaar is. En de huidverzorgingscrème is er alleen maar van dat ene Amerikaanse merk...

De wegen zoals je die in Nederland bewandelt kunnen op deze locatie vol met oneffenheden zitten en soms zelfs doodlopend zijn. Dat heeft bijvoorbeeld te maken met transport of geld. Je behoeftestelling moet je dan op een andere manier zien in te vullen.

Ron op de ladder aan het schilderen

Ron aan het werk

Huiskamer

Het NSE (National Support Element), Martijn en ik in dezen, is er om de hier geplaatste Nederlanders logistiek en facilitair te ondersteunen. Maar wanneer zij zich ophouden in het NSE is het belangrijk dat zij zich thuis kunnen voelen, weg van alles, en in een huiselijke kring zich even kunnen terug trekken.

Thuis voelen in een missiegebied is niet altijd even makkelijk. Daarvoor hebben we op het NSE onder andere een ‘huiskamer’, met een veelvoud aan Nederlandse ornamenten en verwijzingen. Van oranje slingers tot uit hout gesneden molens, en van relaxte wegzakbanken tot het huiselijke gepruttel van een koffiezetapparaat.

De schilderij met Hollandse grachtenpanden

Het terras

Het terras

Buiten, net naast de ingang, hebben we een terras waar we in de avond gezellig samen zitten. Of waar je in de rust die een avond met zich mee kan brengen, je lees- of puzzelboek pakt. Om dat huiselijke, Nederlandse gevoel door te zetten naar buiten zijn er verschillende stereotypen van Nederland op de wanden van het terras aangebracht: een Nederlandse leeuw, veel oranje en onze nationale driekleur. En op een wand waren ook de contouren zichtbaar van een muurschildering die in een ver verleden gemaakt was. Contouren van een drietal grachtenpanden zoals die in Amsterdam.

Met deze wand wilde ik wat gaan doen. Hobbymatig teken ik graag en maak ik ook wel eens een muurschildering bij mensen thuis. En dit was een plek die een nieuwe wandversiering verdiende. Het heeft niet alleen een ‘huiselijke functie’, het is ook een visitekaartje naar onze coalitiegenoten toe. De grachtenpanden, en daarmee Amsterdam, zijn voor veel coalitiegenoten een binnenkomer voor een gesprek.

Roeien met de riemen die je hebt

Om een nieuwe tekening te kunnen maken had ik een bepaalde behoeftestelling, in het bijzonder spuitbussen. Maar zoiets is natuurlijk niet op een militair kamp verkrijgbaar. Op een enkele kleur na dan, in de categorie ‘legergroen’....

De spuitbussen heb ik lokaal kunnen betrekken via onze klusjesman Nahim, een ‘local’ (een in het missiegebied wonend persoon),  die de stad Kabul en zijn honderden straten als geen ander kent. Uiteindelijk heeft hij 6 verschillende winkels moeten aandoen om de kleuren te krijgen die ik graag wilde. Dat betekent 7 verschillende merken... Echter de kwaliteit van deze spuitbussen is niet zoals ik dat in Nederland gewend ben.

Ron staat naast zijn muurschilderij

Het eindresultaat

In Nederland is de verf die in de bussen zit van een dusdanig niveau dat je na een minuut te hebben geschud de juiste mengverhouding hebt. Deze spuitbussen kun je blijven schudden, minutenlang, en zelfs dan komt er nog wel eens een dikke klont verf door het spuitmondje (cap). Iets wat me op een ander punt brengt. In Nederland heb ik een ruime verscheidenheid aan caps. Zo zijn er caps die veel verf kunnen ‘uitspuwen’, om bijvoorbeeld het grotere inkleurwerk te kunnen doen. Maar er zijn ook caps die haarscherpe lijnen kunnen maken. Deze heb je nodig om de details in een tekening te maken. Wat ik hier wel heb, en dat is er in Nederland niet, is stof. Heel veel stof. Wat vervolgens op je verf blijft plakken...

Uiteindelijk heb ik er het beste van proberen te maken, met een resultaat wat tot grote tevredenheid heeft geleid van eenieder die hier in Kabul geplaatst is.

Want je moet het doen met hetgeen wat op dat moment voor handen is. Zoals vroeger, moet je hier in het missiegebied roeien met de riemen die je hebt…

Groeten uit Kabul,

Ron

Reactiemogelijkheid gesloten

U kunt geen reactie meer plaatsen.

Reacties

  • Wat is ie mooi geworden, ondanks de riemen die je had. En een leuke blog om te lezen weer #proud

    Van: Petra | 02-09-2017, 22:31

  • Hallo Ron.
    Mooi werk!
    Leuk om je vlog te volgen en af en toe je hoofd weer eens te zien.
    Het ga je goed daar.

    Van: Koos Peters | 01-09-2017, 12:09

  • Hallo Ron, fantastisch dat je de muurschildering opgeknapt hebt. In 2013 hebben we met een aantal collega's de eerste versie gemaakt. Toen was de opzet iets "duister", met onder andere de Horror-Sint van Dick Maas op het dak. Goed bezig!

    Van: Arjen Zwaanswijk | 31-08-2017, 20:21

  • Het was weer leuk om je bericht te lezen Ron. Mooi om te lezen en te zien wat je met beperkte middelen hebt gemaakt voor al je collega's daar!

    Van: Van den Berg | 31-08-2017, 19:05