Weblog Afghanistan

Mijn laatste weblog – en dan naar huis!

Het is zondagmorgen en ik luister naar Boudewijn de Groot’s ‘Testament van mijn jeugd’. Op zich een mooi lied, misschien kan ik het gebruiken als kapstok voor mijn weblog. Maar de titel: ’Testament van mijn uitzending’ zou te zwaar zijn voor mijn laatste blog.

Wie: kapitein-ter-zee Rob Hunnego.
Wat: hoofd logistiek in Mazar-e-Sharif, Afghanistan.

Maar ik kijk wel even terug. Deze uitzending heeft voor mij 3 gezichten:

  • Tijdens het opwerkprogramma lag de nadruk op redeployment. De ISAF-missie met meer dan 100.000 militairen die meevochten met de Afghanen, was in aantal gereduceerd tot 10.000 militairen die de Afghanen met advies terzijde staan: Resolute Support.
  • De missie zou per 1 januari 2016 verkleinen tot een adviesrol vanuit Kabul.
  • In 2017 zou Resolute Support overgaan in een ondersteuning alleen gericht op de ministeries in Kabul.

Ook had ik mij er al mee verzoend dat ik tot half april 2016 zou blijven. Niet als Senior National Representative (SNR), maar als logistiek verantwoordelijke voor de missie in Mazar-e-Sharif. Om daarna de sleutel van Camp Marmal te overhandigen aan de Afghaanse autoriteiten.

Toen viel Kunduz

De val van Kunduz eind september 2015 opende echter de internationale ogen: dat we in Afghanistan wel heel snel de boel de boel lieten en dat een langer verblijf politiek en militair noodzakelijk was. Dat betekende dat het Train, Advise and Assist(TAA)-werk dat werd afgebouwd weer nieuw elan kreeg.

Inmiddels is er een nieuwe fase aangebroken: het TAA-werk wordt zelfs regionaal uitgebreid naar Camp Pamir in Kunduz-stad. Nog steeds voeren de Afghanen zelf het gevecht. Maar het advieswerk richt zich nu sterk op de planningscapaciteit van de Afghaanse krijgsmacht en politie.

Kunnen we weg?

Elke zaterdag-, dinsdag- en donderdagavond klinkt op Dutch Mountain: ‘Vliegt-ie of vliegt-ie niet?’. Het gaat dan over de vlucht van Turkish Airlines die zondag-, woensdag- en vrijdagochtend landt op Mazar-e-Sharif. De vlucht waarop de aflossers zitten. En de vlucht naar huis, voor individueel uitgezonden militairen zoals Tom, Kelly en ik.

Dinsdagavond kregen we te horen: nee, het zicht is te slecht, de aflossers zitten 2 dagen vast in Istanbul. Tegenvallertje. Maar het goede nieuws was dat zij tenminste onderweg waren. Vrijdagochtend landden zij dan echt op Mazar International Airport en kon het ‘hand over - take over(HOTO)’-programma beginnen.

De komende en gaande SNR, kol Remy Michielsen en KTZ Rob Hunnego, met hun CJ4 collega's.

De komende en gaande SNR, kol Remy Michielsen en KTZ Rob Hunnego, met hun CJ4 collega's.

Hand over – take over

Wat draag ik over, waar kijk ik op terug? Een kwalitatief hoogwaardige, professionele Nederlandse militaire bijdrage. Of het nu gaat om de force protection, de adviseurs, de medische bijdrage of de stafofficieren. In zo’n multinationale omgeving, waarin 19 landen op militair gebied samenwerken, zie je pas hoe trots de Nederlandse Defensieorganisatie mag zijn op de kwaliteit die de opleidingen en trainingen opleveren.

En ook de gezonde Nederlandse houding van niet ‘l.llen maar poetsen’ en ‘als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’ draagt bij aan de waardering voor de Nederlandse bijdrage. Daar mag bij worden opgeteld dat alle Nederlandse militairen zich zeer goed staande houden in een omgeving waarin Engels de voertaal is. Al is ‘stake proof’ waar steekproef wordt bedoeld dan weer een slecht voorbeeld.

Pubquiz in de Lion’s Rock.

Pubquiz in de Lion’s Rock.

Een goed draaiend National Support Element dat als een spin in het verzorgings- en ondersteuningsweb functioneert. Dat de Lion’s Rock een internationaal trefpunt werd helpt daarbij. Zo was de Internationale Pubquiz gisteravond weer een groot succes. Gezamenlijk georganiseerd door majoor Jack, schipper Gerdo, sergeant-majoor Kelly, de Duitse overste Bern en de Belgische majoor Axel.

Niet altijd makkelijk

Was het altijd gemakkelijk? Nee, zeker niet. Wanneer je als SNR een besluit tot repatriëring (gedwongen terugkeer naar Nederland) van een militair moet nemen, raakt je dat als persoon. Maar de afweging organisatiebelang versus persoonlijk belang, daar zit je dan voor. Of als iemand plotsklaps voor een overlijden terug moet. Dan ben je blij dat het allemaal goed is ingericht, met steun van SITCEN CLAS, J1/DOPS en J4/DOPS (situatiecentrum van de landmacht, personeelszaken en logistiek van de directie operaties, red.).

Het is ook niet makkelijk om opnieuw voor langere tijd van familie en vrienden gescheiden zijn. Eigenlijk had ik het makkelijker dan het thuisfront. Ik leid hier een regelmatig leventje. Ik hoef mij geen zorgen te maken over eten of (af)wassen, kinderen die huiswerk hebben, naar sport moeten en een sociaal leven onderhouden. Terwijl dat thuis in Nederland nu allemaal op de schouders van mijn partner terecht komt. Ik krijg nooit opmerkingen als: ‘Wat doet hij eigenlijk in Afghanistan?’, ‘Kan hij niet beter de buitengrens van Europa bewaken?’, of deze: ‘Hoezo zwaar, hij wilde dat toch zelf als militair?’.
 Ja, ik wilde dit leven. Maar dat betekent niet dat het makkelijk is voor het gezin.

Hulp blijven bieden

Was het het allemaal waard? Denk aan wat nu aan de Europese grenzen gebeurt met de vluchtelingenstromen. En dat 1/3 van die vluchtelingen uit Afghanistan komt. Dan moet je zorgen dat de oorzaken om Afghanistan te ontvluchten worden weggenomen. Dat betekent een veiliger, stabieler en economisch levensvatbaar Afghanistan opbouwen. Anders blijft het dweilen met de kraan open.

Dat opbouwen kan alleen met hulp van de internationale gemeenschap, de inzet van de NAVO en daarbinnen de Nederlandse bijdrage. Dat zorgt ervoor dat die kraan een beetje wordt dichtgedraaid. Gaat dat snel genoeg? Nee, maar we moeten ook realistisch blijven. Afghanistan bungelt van alle landen vaak onderaan de lijstjes: of het nu gaat om welvaart, corruptiebestrijding, kindersterfte of gemiddelde levensverwachting. En dat ombuigen kost gewoon tijd. Tijd en inzet – en de Nederlandse militaire bijdrage is daarbij relevant.
Ik ben er trots op dat ik daaraan mijn heel kleine steentje kon bijdragen. Als SNR en als adviseur van mijn Afghaanse collega-logistici.

En deze week loop ik zelf nerveus rond: zuster Anna, ziet gij Turkish Airlines al komen? Want het zit erop, ik ga naar huis!

Groet,
kapitein-ter-zee Rob Hunnego

Reactiemogelijkheid gesloten

U kunt geen reactie meer plaatsen.

Reacties

  • Dank Rob voor blogs en inzet. Behouden thuisreis!

    Van: Ernst | 17-03-2016, 20:55

  • Beste Rob,

    Ook met deze missie is er toch weer wat groen bloed door je lichaam gaan stromen, waarmee is aangetoond dat QPO ook op jou van toepassing is, Urah.
    Goed werk en een behouden thuiskomst,
    Dan

    Van: Dan Braggaar | 10-03-2016, 16:02

  • Rob, mooi laatste verhaal. Zo te lezen laat je daar iets waardevols achter en dat is fijn om te zien. Goede thuisreis toegewenst.

    Van: Rene Nolen | 10-03-2016, 13:01

  • Complimenten voor je verhalen, Rob. We hebben op gepaste afstand meegeleefd, ook al heb je dat maar beperkt gemerkt. Een goede thuisreis gewenst en hopelijk tot in Doorn!

    Van: Frank Marcus | 09-03-2016, 09:03

  • Kolonel, hoewel het al weer even terug is 2006 en 2007, heb ik met belangstelling uw laatste Blog gelezen. Het is een bekend gegeven dat je graag de Afghanen een veilig land toewenst. U heeft met uw aanwezigheid hier aan bij gedragen. Elke bijdrage in welke vorm of functie dan ook is een belangrijk gegeven. Voor nu wens ik u een goede terugkomst en een fijne hereniging met uw naasten.
    J.M.J.M. (Michel) Omtzigt Kapt. der Genie BD 101GNBAT

    Van: Michel | 08-03-2016, 14:46

  • Kolonel, bedankt voor alle weblogs, als 1 van de vele voorgangers (2014/2015) was het goed en leuk om de updates te volgen. BZ MISSION ACCOMPLISHED. Goede terugkomst. En voor degene die blijven stay safe..

    Van: John | 07-03-2016, 20:21

  • Rob, je gaat weer naar huis. Voor zover ik jou in je blogs heb gevolgd kan ik wel zeggen dat we rustig trots op onszelf mogen zijn. Wij (Jan Kaas) doen het toch maar even. We gaan er met meer dan 100 % tegenaan en maken het, voor zover het in onze mogelijkheden ligt, gewoon af zodat de aflossers gewoon weer verder kunnen gaan zonder opnieuw weer het wiel uit te moeten vinden. Ik wens je een voorspoedige reis terug naar huis en je gezin.
    Met hartelijke groet, Peter

    Van: Peter Claesen | 07-03-2016, 18:28