Weblog: mountain leaders op expeditie Manaslu

In zicht van kamp 2

Het is maandag 25 april. Afgelopen nacht was het weer anders dan voorspeld. Nieuwe sneeuwval betekent een risico voor de tocht naar kamp 1 en de inrichting van de route naar kamp 2. Besloten wordt tot 24 uur uitstel. Dat geeft onder meer gelegenheid om kleren te wassen en tenten en slaapzakken te luchten. De mannen maken er dankbaar gebruik van.  

Wie: Ben Vlasman.
Wat: mountain leader Korps Mariniers, beklimt Manaslu (8.163 meter) in Himalayagebergte Nepal.

Een bijzondere dag vandaag. Met onze Nepalese vrienden staan we stil bij het feit dat in deze regio een jaar geleden een verwoestende aardbeving plaatsvond. Voor een aantal van onze sherpa’s betekende dat het verlies van familie en vrienden. Maar er is vandaag ook een vrolijke kant. Het korps schrijft geschiedenis want op deze extreme hoogte worden 2 mountain leaders tijdelijk bevorderd tot tweede-luitenant der mariniers.

Dinsdag 26 april. Het is -10 met een heldere hemel. Vandaag gaan er weer mannen en materiaal naar kamp 1. De sherpa’s trakteren zichzelf op een zware rugzak met zuurstofcilinders. Hun snelheid op de helling blijft indrukwekkend. Ze zijn duidelijk beter gewend aan deze hoogten. Door de Swarovski-kijker zien we vanaf het basiskamp iedereen langzaam hoogte winnen en uiteindelijk verdwijnen ze door het eerste zadel de gletscher op, om pas weer uren later in beeld te verschijnen. Omhoog klimmend naar kamp 1 over de staande lijnen.

Wat we ook waarnemen zijn de 3 mannen van de andere expeditie die trail breakend vanaf kamp 1 richting de serac zone (vallende ijskolommen, red.) bewegen om de route open te leggen naar kamp 2. Net als de vorige keer komen ze niet verder dan de serac zone en keren daarna weer terug. Wij denken dat ze wachten tot wij op sterkte zijn bij kamp 1.

Koortsachtig overleg

Woensdag 27 april. Team 2 komt tot 200 meter van de locatie van kamp 2. Onze sherpa’s hebben een short-cut bedacht in de serac zone wat afstand scheelt. Team 2 blijft met een deel van team 1 slapen in kamp 1.

Ondertussen vindt er op het basiskamp koortsachtig overleg plaats tussen de expeditieleider, de teamleaders en de sirdar (leider van de sherpa's, red.) over het zich plotseling voordoen van een kans op ‘summitten’. Eind april, begin mei is er zicht op een toppoging, maar het door de expeditieleider bedachte plan wordt aangepast op aangeven van de sirdar.

Voor het slagen van een summit-poging zijn meer mannen nodig dan gedacht. Het team zal dus bestaan uit 10 klimmers en 6 sherpa’s. Ze zullen een zware kluif hebben aan met name het laatste deel van kamp 4 naar de top. Daar ligt veel sneeuw en er moet een spoor ingetrapt worden. Geen eenvoudige opdracht op deze hoogte.

Het is een afgewogen keuze want we hebben maar beperkt zuurstof. Als de eerste poging faalt is het nog maar de vraag of er nog genoeg over is voor een tweede. Maar we gaan ervoor. Volgens de sirdar moeten we de kans grijpen, want de moesson kan zomaar eerder invallen.

Te gevaarlijk

Donderdag 28 april. De Manaslu laat zich weer van haar onvoorspelbare zijde zien. Waar alle weerberichten aangaven dat er geringe neerslag zou zijn wordt het basiskamp bedekt met 30 centimeter sneeuw. Kamp 1 en de route naar kamp 2 met 70 centimeter! Dat gooit dus weer roet in het eten van onze planning.

De teams in kamp 1 die vandaag de rest van de route naar kamp 2 zouden oppakken, geven na een verkenning aan dat dit te gevaarlijk is. Onze sherpa’s zien dat anders,  maar gaan akkoord met de beslissing van de teamleader.

Onze burenexpeditie kiest voor een andere route, iets wat volgens onze sirdar nogal riskant is. We volgen hen via de Swarovski en zoals verwacht hebben ze problemen met de grote hoeveelheid sneeuw. Ze zetten dan ook nog een aantal lawines af. Daarna zien we ze nog wel, dus gaan we er vanuit dat ze niet in de problemen zitten. Hopelijk besluiten ze niet verder te gaan.

Wij moeten mogelijk terug naar de tekentafel. We gaan morgen gewoon verder met het uitbouwen van de route en het inrichten van de kampen 2, 3 en 4. Het eerste ‘window’ gaat mogelijk aan ons voorbij.

Aanvalsplan

Vrijdag 29 april. Het aanvalsplan voor de eerste ‘window of opportunity’ gaat van start. Terwijl onze buren van de Slowaakse en Roemeense expeditie na hun ontsnapping aan lawines een paar dagen relaxen in het dal, gaat ons summit team omhoog naar kamp 1. Onze cameraman gaat er ook heen met een eigen team.

Het deel van team 2 dat hard gewerkt heeft aan de route naar kamp 2 keert terug in het basiskamp. Ze kunnen daar op krachten komen, debriefen en de nieuwe plannen horen. Alles staat nu in het teken van de toppoging.

We hopen uiteraard dat het ‘window’ zich daadwerkelijk voordoet maar onze ervaring met de weersvoorspellingen brengt ook enige terughoudendheid. Praktijkervaring heet dat. Maar we moeten wel anticiperen binnen de veiligheidsmarges. De volgende 3 dagen wordt duidelijk of we nog enigszins kunnen vertrouwen op de voorspellingen.

Boven de wolken

Zaterdag 30 april. Het basiskamp is, op de staf na, voor het eerst leeg! Een goed teken want het betekent dat alle klimmers actief zijn. Er is hard gewerkt aan het open maken van de route naar kamp 2. Team 2 nam de leiding en moest fors graven om de staande lijnen uit de sneeuw te krijgen.

Direct na team 2 bestormden onze 6 sherpa’s in full force de berg. Om 4.00 uur vertrokken vanuit het basiskamp laten ze er geen gras over groeien. Ze droppen een lading materiaal in kamp 1 en gaan meteen door om team 2 af te lossen. Zij stomen door over de nagenoeg opengelegde route om kamp 2 op te bouwen. Team 1, om 6.00 uur vertrokken om in kamp 2 materiaal te droppen, helpt. Uiteindelijk brengen ze met z’n twaalven de nacht door in kamp 1.

Het Summit team en de sherpa’s blijven slapen in kamp 2. Wat wij hoopten blijkt te kloppen. Terwijl het weer eens flink sneeuwt op het basiskamp, schijnt op kamp 2 de zon. Ze zitten dus boven de wolken. Als dat zo blijft en de weersvoorspellingen komen enigszins uit, dan zien de kansen voor een toppoging er best goed uit. Nu alleen afwachten of de mannen van het Summit team de hoogte goed verdragen.

Groet,
luitenant-kolonel Ben Vlasman

Expeditie Manaslu

Een team mountain leaders van het Korps Mariniers vertrok zondag 3 april naar het Himalayagebergte in Nepal. Daar gaat het team de 8.163 meter hoge Manaslu beklimmen. Een expeditie die niet zonder gevaar is. Hiermee trainen de mariniers specifieke vaardigheden onder extreme omstandigheden en op extreme hoogte.