Weblog: mountain leaders op expeditie Manaslu

Expeditie ´Manaslu´ voor Korps Mariniers

14 april: we zijn al een week onderweg naar het basiskamp. Vandaaruit gaan we straks verder met onze beklimming van de 8.163 meter hoge Manaslu in het Himalayagebergte van Nepal. Het pad begon goed begaanbaar. Dat veranderde al snel toen de littekens van de aardbevingen in 2015 zichtbaar werden.

Wie: Ben Vlasman.

Wat: mountain leader Korps Mariniers, beklimt Manaslu (8.163 meter) in Himalayagebergte Nepal.

Uitzicht op Himalayagebergte.

Het Himalayagebergte, ook wel het 'dak van de wereld' genoemd.

De bewoners van de vallei in hun toch al zeer schamele huisjes en boerderijtjes hebben de volle laag gekregen. Ze zijn langzaam weer begonnen met wederopbouw. Dat geldt hier en daar ook voor het pad. Toch moeten we vaak afwijken van het originele pad en nieuw ontstane paden volgen.

De rugzak vult zich

We zitten aan het einde van winter, begin van de lente. De temperaturen echter stijgen soms tot bijna 35 graden. We kunnen het weer inmiddels aardig voorspellen: de ochtend begint rustig en naarmate de dag vordert trekt de wind aan en vormt zich bewolking en soms onweer. Veel drinken is van belang, en de dagelijkse meting van de urine door de dokter gaf al snel aan dat de meesten zich daar niet aan houden. Nog meer mee in de rugzak dus.

De fauna van Nepal openbaarde zich de eerste dagen met een slang langs het pad en grote agressieve spinnen in sommige kamers. Al snel kwam daar ‘de dag van de apen’ bij. Het landschap is fenomenaal, de rivier kronkelt zich door het steile dal waarbij op sommige plaatsen de rivierbedding een kilometer breed, en deel van het pad is. Ondanks de littekens van de aardbeving blijft het landschap mooi en indrukwekkend. Met een aantal zeer nauwe passages in het dal wordt het meer een kloof. Hier en daar waan je je in de jungle als er dichte groene vegetatie is. Een aantal grote grijze apen doet de rest.

Boze en lachende Boeddha

We lopen ook steeds dieper het gebied van het Boeddhisme binnen. Hoog op de flanken van de vallei zien we de eerste kloosters verschijnen en we ontmoeten de eerste jonge monniken. Ieder dorp heeft zijn toegangspoort waarin de beeltenis van een ‘boze’ Boeddha je aankijkt voor het geval je met verkeerde bedoelingen het dorp binnenkomt. Bij het verlaten ga je weer onder zo’n poort door waarbij een vriendelijk lachende Boeddha je aankijkt en lijkt te zeggen ‘het was fijn dat je er was, goede reis en tot ziens’.

Wennen aan eten en elkaar

Het acclimatiseren begon goed en het team voelt zich over het algemeen sterk. Hier en daar wordt door een paar nog geworsteld met de ingewanden die moeten wennen aan het eten, de hygiëne en de warmte. Deze periode is niet alleen acclimatiseren maar ook elkaar nog beter leren kennen, als dat al niet het geval is. De voertaal is Engels. Zo betrekken we onze buitenlandse collega’s uit Engeland en Oostenrijk, maar ook de Sherpa’s die een beetje Engels spreken. Zij begeleidden ons door de Himalaya. We wisselen elke dag de Sherpa’s over de teams zodat wij ze ook allemaal goed leren kennen en zij ons.

Na de aardbeving

12 april bereikten we het dorp Sho. Hier hebben ze na de aardbeving of de handen flink uit de mouwen gestoken, of meer steun gehad, of een dorpsoudste die een goede manager is. Het dorp ziet er zeer georganiseerd uit. De lokale bevolking was druk in de weer met de yak (bromrund) en ploeg om de akkers klaar te maken voor inzaaien, en sommige waren al flink groen. De bebouwing zag er goed uit en werd overal flink uitgebreid.

Hoe anders was de aanblik bij ons eindpunt van die dag en ons verblijf voor de volgende 3 dagen, Samagaun. Een flink deel van het grote dorp ligt nog steeds in puin en er zijn nog altijd veel noodonderkomens in de vorm van tenten. Op deze hoogte van 3.550 meter geen prettige gedachte want de temperatuur zakt hier ’s nachts onder 0. Hoe zal de winter hier zijn geweest…?

Sherpa draagt materiaal door Himalayagebergte.

Sherpa draagt materiaal door bergen.

Ritme en routine

Inmiddels hebben we aan het eind van de dag een bekende routine: we betrekken de toegewezen kamers, houden een snelle debrief, leveren urinemonsters voor de dokter en gaan eten.

Na bijna 100 kilometer in 5 dagen afgelegd te hebben, is het 13 april rustdag. Tijd voor wassen van kleren en persoonlijk onderhoud. De Manaslu laat zich in de ochtend in zijn volle glorie zien, wat een uitzicht! We zien van hier de route naar het basiskamp al voor een groot deel liggen.

 

Basiskamp in zicht

14 april maakte het team de eerste hoogtemeters op de Manaslu. Iedereen behalve 2 zieken die in het dorp achterbleven maakte deze acclimatisatietoer tot 4.500 meter. Een aantal liep nog verder naar het basiskamp op 4.700 meter om daar de situatie met eigen ogen te aanschouwen. De kooktent is inmiddels geplaatst door onze sherpa’s en een andere expeditie heeft zich al gevestigd.

Dat vraagt trouwens nog wat afstemming, want ze hebben hun tenten niet echt slim neergezet in de beperkte ruimte. Met een dag zijn we in het basiskamp en kan de echte klim beginnen.

Groet,

luitenant-kolonel Ben Vlasman

Expeditie Manaslu

Een team mountain leaders van het Korps Mariniers vertrok zondag 3 april naar het Himalayagebergte in Nepal. Daar gaat het team de 8.163 meter hoge Manaslu beklimmen. Een expeditie die niet zonder gevaar is. Hiermee trainen de mariniers specifieke vaardigheden onder extreme omstandigheden en op extreme hoogte.

Manaslu basiskamp

Het basiskamp van de berg Manaslu.

Reactiemogelijkheid gesloten

U kunt geen reactie meer plaatsen.

Reacties

  • In 1999 heb ik totaal 7weken in Nepal,waarvan 6 in het Everest region, gewandeld en heb daarbij 2 zesduizenders binnen 2 dagen van top naar top gelopen/geklommen in een Internationale expeditie.
    Ik weet hoe zwaar ze het gaan krijgen maar juist dan genieten van de omgeving en het land.
    Succes mannen en ik blijf (zeker als oud-Marinier) jullie volgen !

    Van: Patrick van Soest | 26-04-2016, 17:26

  • Als liefhebber van bergwandelingen in de Alpen loopt ik in gedachten stap voor stap mee met de mountain leaders op hoog niveau. #supporter

    Van: Hans Bulthuis | 21-04-2016, 07:57

  • Geweldig om te lezen hoe het team zich gestaag verplaatst en langzaam aan het voorbereiden is om vanuit het basiskamp te gaan werken. Dit is geschiedenis voor de Mountain Leaders van het Korps Mariniers en de krijgsmacht.

    Van: John de Ruiter | 19-04-2016, 17:56

  • Vorig jaar bij de Anapurna geweest, ik herken een deel van het verhaal maar nu gaat het echte werk beginnen! Heel veel succes en Namaste!

    Van: Stan van Loon | 18-04-2016, 13:07

Hoort bij