Weblog: mountain leaders op expeditie Manaslu

Een top- maar vooral teamprestatie van formaat!

Gisteravond 5 mei sprak de expeditieleider met alle teams en Nima Tenji af om 6 uur een beslissing te nemen: het aanvalsplan gaat door of de teams worden teruggehaald, door de zware sneeuwval. Dat was even spannend. Maar na overleg met de teamleiders in kamp 1 en 2 besloten we door te gaan zoals gepland.

Wie: Ben Vlasman.

Wat: mountain leader Korps Mariniers, beklimt Manaslu (8.163 meter) in Himalayagebergte Nepal.

6 mei. De ochtend op de Manaslu laat zich traditioneel zien met zon. Het is nagenoeg windstil. Wat we hoopten blijkt waar: de wolken reiken niet tot helemaal boven. En de neerslag is beduidend minder dan op het basiskamp. ‘Doorgaan als gepland’ klinkt makkelijk. De 1e poging was een grotere slijtageslag dan gedacht. Diverse teamleden inclusief een sherpa zijn niet fit genoeg en keren terug naar het basiskamp.

In kamp 2 komt het Summit (top, red.) team netjes op tijd rond de middag aan. Het eerste Support team dat de weg voorbereidt naar kamp 3 en de fixed lines naar kamp 4 moet aanbrengen heeft het moeilijker. Zij doen er vrij lang over om kamp 3 te bereiken. Maar de lichten staan nog steeds op groen. Ondanks het wisselende weer, met name op het basiskamp.

2 Britse collega’s moeten terug

Zaterdag 7 mei sneeuwt het de hele dag op het basiskamp, met een enkel zonnestraaltje in de ochtend. We de-icen alle tenten, de hele dag en een deel van de avond. Ook volgen we via de portofoon  de teams op de Manaslu.

Het gaat niet zoals gepland. De teams worden geconfronteerd met diverse gevallen van milde tot ernstigere vorm van AMS (hoogteziekte, red.). Het team in kamp 3 moet eigenlijk veel werk verrichten aan de fixed lines tot aan kamp 4. Maar de 2 Britse collega’s moeten terugkeren. Zij knappen na eten, drinken en rusten snel op. Toch adviseert de dokter verder af te dalen naar kamp 2. En dat doen ze dus ook.

Een Nederlandse mountain leader, een Oostenrijkse HBF (Heeres Bergführer, red.)  en een sherpa gaan toch door met het werk naar kamp 4. Maar zij moeten halverwege zuurstofcilinders ‘cachen’ om lichter te zijn. En om zo effectiever te kunnen werken binnen de tijd die hen rest. Ze komen een eind. Maar moeten omkeren ter hoogte waar de eerste toppoging strandde, op 7.200 meter. Tegen de avond zit iedereen weer veilig in de verschillende kampen.

Sherpa draagt materiaal door Himalayagebergte.

Een sherpa draagt materiaal over de bergen.

Een sherpa kan niet verder

8 mei geeft gelukkig een zonnige en rustige ochtend. Om half 5 ‘s morgens vertrekt Nima Tenji met een andere sherpa en 2 Nederlanders. Al snel klinkt over de portofoon een bericht dat een sherpa op 7.000 meter niet verder kan en ernstige verschijnselen van AMS heeft. Hij wordt teruggebracht naar kamp 3.

Na overleg met de dokter besluiten we om hem daar weg te halen. Een sterke mountain leader, onze Oostenrijkse HBF-er en een sherpa brengen hem naar kamp 2. Een forse klus: op het heetst van de dag van 6.200 meter naar 6.700 meter en weer terug naar 6.200 meter.

1.000 hoogtemeters maken op deze hoogte is niet makkelijk. Op het basiskamp wordt deze High Altitude Rescue Capability op de voet gevolgd. Het is een opdracht die vanuit het kennisdomein Mountain en Arctic bij de Koninklijke Marine is neergelegd. Dus we weten wat we doen, en brengen dat nu in praktijk.

Ondertussen werkt het team van mountain leaders en 3 sherpa’s gestaag verder aan de route naar kamp 4. Rond het middaguur zitten zij al op 7.300 meter. De 2 fitste mountain leaders worden met een Gamow Bag (zuurstofzak, red.) naar kamp 2 gestuurd, voor de behandeling van de sherpa. Samen met de 3 naar kamp 3 onderweg zijnde teamleden vormen ze het High Altitude Rescue Team (HART) voor de 2e toppoging.

Rond 3 uur is het HART op de locatie van kamp 3. Zij brengen onze zieke sherpa naar beneden,  waarbij hij speciale zuurstof krijgt toegediend. Beneden in het basiskamp wordt druk gerekend hoeveel zuurstof in de cilinder zit. Is het voldoende om de sherpa niet alleen af te laten dalen, maar ook tijdig in kamp 2 te krijgen voor verdere behandeling in de Gamow Bag? Een protocol wat we tijdens theorielessen en praktijktraining in Zwitserland hebben behandeld. Maar nu is het praktijk en komt het aan op de details.

Het team onder leiding van Nima Tenji (dat de fixed lines naar kamp 4 aanbrengt), is ook rond 3 uur op kamp 4 aangekomen. Zij beginnen met het inrichten. We zijn nog niet zo hoog geweest. Het Summit team dat volgt is nog steeds op schema en zal voor duisternis aansluiten in kamp 4.

Ondertussen volgt het basiskamp koortsachtig de afdaling met de sherpa. Want als dit niet lukt moet er een evacuatie per helikopter plaatsvinden en die moet er dan voor zonsondergang zijn. Daarnaast is een evacuatie vanaf 6.700 meter  voor een helikopter niet eenvoudig. Daarvoor moet een duidelijk benaderbare en bruikbare Helikopter Landing Site worden ingericht. Maar ook dat beheersen de teams en wordt indien nodig uitgevoerd.

Rond half 5 bereikt ook de rest van het Summit team kamp 4. Dus alles is in positie om morgenvroeg een goede toppoging te ondernemen.

Een half uur later bereikt het HART met onze zieke sherpa kamp 2 en wordt hij direct in de Gamow Bag gezet. Afhankelijk van zijn herstel wordt hij nog verder naar beneden gebracht, desnoods in de nacht terug naar het basiskamp. Als de zon ondergaat zit onze sherpa veilig en herstellend in kamp 2.

Naar de top!

Maandag 9 mei en Summit Day! De expeditieleider, basiskamp stafleden, teamleden die al beneden zijn en onze Nepalese koks verzamelen zich vanaf 2 uur ‘s nachts rond de portofoon en satelliettelefoon. Het Summit team is vertrokken van kamp 4 naar de top!

Het wordt een lange koude vroege ochtend. Communicatie is moeilijk. Die wordt afgeschermd door de topgraat van de Manaslu. Daarom spreken we voor satellietcontact vaste tijden af met de teamleider. 4 uur: team is goed op weg en geen bijzonderheden. 6 uur: team heeft 160 meter hoogte gewonnen. Onze Nepalese keukenchef, zoon van een Lama, steekt nog een keer het vuur aan bij de Stupa en bij de gebedsvlaggen. Voor een goede afloop.

"Mission accomplished"

En dan om half 9 het verlossende telefoontje van de teamleider: "mission accomplished, hele team op de topgraat". Gejuich in het basiskamp! De expeditieleider is zichtbaar blij, trots en opgelucht. Maar de afdaling moet nog beginnen. Succes is pas behaald als het hele team veilig is teruggekeerd.

Op de dag af precies 60 jaar geleden stond een Japanse expeditie op de top van de op 7 na hoogste berg ter wereld. Nu staan daar 7 mountain leaders van het Korps Mariniers met 3 sherpa’s. Een topprestatie, maar vooral teamprestatie van formaat! En een bevestiging van de kwaliteit en capaciteit van de mountain leaders van het Korps Mariniers.

Onze cameraman brengt alles in beeld. Hij weet dat inmiddels onopvallend te doen. Hij ziet dan ook dat de expeditieleider telefoneert met de commandant van het Korps Mariniers brigadegeneraal Frank van Sprang om hem het prachtige en unieke nieuws te vertellen.

Groet,
luitenant-kolonel Ben Vlasman

 

Een team mountain leaders van het Korps Mariniers vertrok zondag 3 april naar het Himalayagebergte in Nepal. Daar beklom het team de 8.163 meter hoge Manaslu. Een expeditie die niet zonder gevaar was. Hiermee trainden de mariniers specifieke vaardigheden onder extreme omstandigheden en op extreme hoogte. Lees meer op www.roadmapml.nl.

Reactiemogelijkheid gesloten

U kunt geen reactie meer plaatsen.

Reacties

  • Proficiat, geweldige prestatie.

    Van: CDT en gehele bemanning MSKSAV | 12-05-2016, 12:40

  • TOP mannen!!! De groeten aan Roel vanuit Elburg.

    Van: Herman Hulst | 11-05-2016, 21:26

  • Met recht toppers!

    Van: Suzanne van Trijp | 11-05-2016, 14:19

  • Het zijn toch weer die Hollanders.

    Van: Jack Ots | 10-05-2016, 12:57

  • T voelt als :
    Olympisch Goud!!!

    Proficiat en wat een teameffort!! Groots !!
    We zijn mega trots!!

    Van: Fam van de Ven | 09-05-2016, 17:31