Weblog oorlogsdagboeken

Onze eerste missie

Half oktober 1944 kregen we op Batchelor Airfield een interessante les van een Amerikaanse kapitein van de mariniers. Hij vertelde ons wat we konden verwachten als we krijgsgevangen werden gemaakt. Volgens hem zijn de Japanners erg geïnteresseerd in je ervaringen met blanke vrouwen. Als je wat vertelt, maak je een goede kans om te overleven. Nou, dan kan ik het wel op mijn buik schrijven, want die heb ik nog niet. Ik doe echt nog wel ervaring op, maar zoals al uit de naam van het kamp blijkt zijn er hier niet zoveel vrouwen…

Wie: Kees Merkelbach (1923-2003)

Wat: luitenant-vlieger bij het Netherlands East Indies Squadron vande Royal Australian Air Force (1944)

Zwart-wit-foto B-25J Mitchell op Australische landingsbaan.

Archieffoto: B-25J Mitchell in Australië.

's Avonds hebben we voor het eerst een nachtvlucht gemaakt vanaf deze voor ons nog vreemde basis. Ze hebben ons daarbij zwaar beledigd!!! Omdat we zo'n jonge bemanning hebben, moest er een van de oudere kapitein-vliegers mee... Het was bedoeld als navigatievlucht, maar we hebben landingen geoefend. Ik 2 en Otto ook. Het ging prima.

Eigen toestel: de 218

Voor we voor onze 1e echte missie vertrokken, maakten we uiteraard meer oefenvluchten, zoals die met Spitfires op 16 oktober boven Darwin op 15.000 voet. Daarna hebben we bommen gegooid.

Niet onbelangrijk: we kregen ons eigen toestel de 218. Een J-type, maar niet zo'n slecht toestel als de 221, want hij vloog prima. We bezochten ook een luchtdoeleenheid bij het vliegveld. Die jongens raken een sleepdoel op 3 meter achter een toestel. Ik zou hier niet graag vliegen als vijandelijk toestel.

"Als dit 'oorlog' is, kan je er oud en grijs mee worden…"

Zoeken naar doelen

Yes! Op 22 oktober vlogen we eindelijk onze 1e missie. Eigenlijk ben ik heel teleurgesteld. Als dit 'oorlog' is, kan je er oud en grijs mee worden… om 08.00 uur waren we in de briefing room. We vertrokken om 09.15 uur met 4 vliegtuigen voor 2 verschillende searches. Dan ga je op zoek naar doelen voor de kust van Indische eilanden of boven land. Elke search wordt met 2 toestellen gedaan. Die van ons vliegt boven land en de ander over het strand/kust. Ik ging met luitenant Hartogh Heys en Otto. Floor vertrok met luitenant Schoof.

Bommen mee terug

Om 11.00 uur waren we bij de eilanden. We keken en keken, maar konden geen schip of wat dan ook vinden. We hadden 6 300-ponders bij ons. We waren boven sommige eilanden meer dan 30 minuten en zochten daarna boven zee naar schepen. We raakten onze bommen niet kwijt en brachten ze dus terug. Anderen gooiden hun bommen op een klein Jappendorpje. Om 14.00 uur zijn we omgedraaid en teruggevlogen. We waren rond kwart voor 4 terug. Meer dan 5 uur alleen maar water gezien! Doodsaai en je valt ervan in slaap.

Nasi als motivatie?

Ik geloof niet dat een echte aanval zo makkelijk verloopt als dit. Het enige goede: bij terugkeer kregen we nasi. Dat wordt alleen gemaakt voor de bemanningen die een missie vlogen. Geen idee waarom ze dat doen. Waarschijnlijk om moed te geven voor de volgende vlucht.

Tot zover! Groet, Kees

  • Dit is een bewerking van het dagboek van Kees Merkelbach. De originele dagboeknotities zijn opgenomen in de collectie van het NIMH. Op aanvraag kunt u ze daar bekijken.

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • wauw!!!!

    Van: hans | 19-05-2019, 14:04