Weblog oorlogsdagboeken

Officieren werken niet!

Ergens in juli 1942 verlangden de Japanners van de geallieerde officieren dat zij hun erewoord zouden geven niet te ontvluchten. De gewenste verklaring was in strijd met de conventie van Geneve van 1908. Japan had die echter nooit geratificeerd. Kennelijk zat het de Japanners dwars dat het krijgsgevangenen in bijvoorbeeld Hongkong en Mantsjoerije was gelukt te ontsnappen.

Wie: luitenant-ter-zee 2 OC H.D.B. Beudeker (1921 – 1994)

Wat: oudste officier van Hr. Ms. O20, krijgsgevangene in Japan

Zwart-witfoto militair in uniform marine.

H.D.B. Beudeker.

Voor alle duidelijkheid: in Japan zelf was elke ontsnappingspoging volkomen zinloos. Later zou een Amerikaanse mindere weglopen. Hij werd door Jappen met bloedhonden teruggebracht naar het kamp. Kort daarop is hij afgevoerd. De vraag is of hij dit overleefd heeft.

"Bij een appel waarbij werden wij omringd door soldaten met mitrailleurs."

Wel of niet tekenen?

Onder de Amerikaanse officieren ontstond verdeeldheid over al dan niet tekenen. Dat gebeurde niet onder andere nationaliteiten. De Japanners stelden de ongeveer 45 niet-ondertekenaars onder speciale bewaking. Zij werden in 2 vertrekken opgesloten, met als gevolg dat ze niet allemaal tegelijk konden zitten of liggen. Zelfs latrinebezoek gebeurde onder bewaking.

Op 23 september 1942 werd het tekenen van de verklaring op de spits gedreven. Het werd tekenen of verrekken in open cellen. De niet-tekenaar senior allied officer captain MacMillen gaf toen de order deze verklaring onder protest te tekenen. Hierop werden alle afdelingen opnieuw ingedeeld. Elke afdeling kreeg een kamko, oftewel leider. Ikzelf werd ook leider van zo'n afdeling.

Barakken krijgsgevangenkamp in Japan.

Barakken van kamp in Japan.

Werken voor eten

De krijgsgevangen officieren hoefden niet te werken en moesten de tijd op een andere wijze zien te doden. Velen bridgeten van s' morgens vroeg tot laat. Anderen brachten de tijd door, door les te nemen of te geven in de meest verschillende vakken. Zo kon men les krijgen in Frans, Spaans, Russisch. Ikzelf gaf les in Duits, daarbij geholpen door het English-German Grammer Book en de roman 'Menschen im Hotel' van Vicki Baum. Daarnaast gaf ik les in navigatie. Zelf nam ik les in dubbele boekhouding en wierp ik mij op de studie van hogere wiskunde.

Ondertussen werd het voedselpakket schraler en schraler. De Jappen vonden dat officieren best konden werken. Een werker kreeg een groter rantsoen dan een niet-werker. Maar ook hierin waren de officieren eensgezind. De Jappen probeerden het nog af te dwingen tijdens een appel waarbij wij werden omringd door soldaten met mitrailleurs. Zelfs een enkele officier die uit de aangetredenen naar voren werd geroepen weigerde. Plotseling gaven de Jappen dit streven op onder mededeling dat de rantsoenen zouden worden verkleind.

Nieuws uit de krant

Tijdens het voorjaar van 1943 hadden we korte tijd een uitstekende nieuwe bron van informatie. Zoals eerder vermeld was er aan het kamp een Japanse legerarts verbonden. Hij had in Zwitserland gestudeerd en zich geabonneerd op de Neue Züricher Zeitung. De krant werd, hoe ongeloofwaardig het ook mag klinken, ontvangen via ons kamp en in zijn kantoortje neergelegd. Amerikaanse ziekenverplegers zagen kans voor korte tijd deze krant te bemachtigen.

"Natuurlijk kon dit niet lang goed gaan. Bij een inspectie werd een kaartje gevonden met daarop de frontlinie."

De Australische captain R.C. Hutchinson Smith (bedreven in steno) en ik werden dan omgeven door een veiligheidscordon en ik vertaalde het in Duits gestelde nieuws. Deze Zwitserse krant bracht zowel het Duitse nieuws als het geallieerde in aparte kolommen. Zo waren wij vrij aardig op de hoogte van de strijd in Afrika en in Rusland.

Natuurlijk kon dit niet lang goed gaan. Tijdens een inspectie werd een kaartje gevonden met daarop de frontlinie in Rusland. De nieuwsbron droogde op doordat de Japanse legerarts niet meer in het kamp kwam. Zijn werk werd overgenomen door Amerikaanse artsen. Hoe de distributie van het nieuws tot stand kwam, hebben de Jappen niet ontdekt. Wel ben ik erover ondervraagd, omdat ze wisten dat ik ook de Duitse taal machtig was, maar ik hield mij van de domme en er viel niets te bewijzen.

Een volgende keer vertel ik u meer! Tot de volgende keer.

Beudeker

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Ontzettend interessant verhaal, ik lees deze stukjes graag.

    Van: Marc | 18-11-2019, 15:26