Weblog oorlogsdagboeken

Haaien!

We moesten op 28 november 1944 om 14:15 uur in de briefingroom zijn met voldoende spullen om een nachtje weg te blijven. We moesten weer naar Truscott. We zouden weer op zoek naar schepen voor de kust van Timor. Als we geen schip zouden vinden, moesten we het paleis van de gouverneur van Timor in Dillih bombarderen. We vertrokken om half 3 en kwamen 1,5 uur later aan op Truscott.

Wie: Kees Merkelbach (1923-2003)
Wat: luitenant-vlieger bij het Netherlands East Indies Squadron van de Royal Australian Air Force (1944)

We vertrokken die ochtend om 06.10 uur. Na 1,5 uur vliegen bereikten we de zuidkust van Timor. We moesten de noordkant van het eiland bekijken en vlogen er dus overheen. Aan de noordkant rondden we een kaap en daar was het: een schip. Niemand kon z'n ogen geloven. Het was haast onmogelijk. We hadden er al eentje een paar dagen geleden aangevallen, zo'n 100 mijl verderop van deze plek, en nu weer 1. Wat een grote verrassing.

"De Jappen sprongen aan alle kanten overboord en onze schutters schoten op ze."

B-25 Mitchell bommenwerper.

Archieffoto van B-25 Mitchell bommenwerper waar Kees en zijn bemanning ook mee vlogen.

Aanval op schip

De boot was een stuk groter dan de vorige en er zaten meer Jappen op. Na er een keer omheen te hebben gecirkeld, doken luitenant Janssen en luitenant Schwartz er als 1e op af. En daarna voor de 2e keer. Ze lieten hun bommen vallen, maar misten allemaal nét.

Het schip brandde al zwaar, omdat wij ook een paar runs hadden gemaakt. De Jappen sprongen aan alle kanten overboord en onze schutters schoten op ze. Er zwommen ook haaien rond die hun best deden… De zee van Timor staat bekend om z'n haaien.

Het was een vliegend circus… We hadden onze bommen gegooid zonder iets te raken, maar we bleven rondvliegen en schieten. Niet alleen op het schip, maar ook op de Jappen. Ze konden niet onder water duiken, omdat ze hun reddingsvest hadden opgeblazen. Ze konden de kogels niet ontwijken.

"Ik zag iets in zijn elevator (hoogteroer) en het leken vlammen. Ik dacht dat het toestel was geraakt."

Verstrikt in hoogteroer

Al die tijd bleef ik in de buurt van Romijn, mijn vluchtleider. We vlogen direct achter hem en dat was maar goed, want plotseling deed zijn toestel heel vreemd. Ik zag iets van het vliegtuig vallen en hij begon te zwaaien. Ik zag iets in zijn elevator (hoogteroer) en het leken vlammen. Ik dacht dat het toestel was geraakt.

Ik trok op en ging naast hem vliegen. Het deksel van zijn reddingsvlot was verdwenen en de reddingsboot zat nu verward in z'n linkerelevator. Romijn hield het toestel nauwelijks onder controle, maar wist desondanks een draai te maken. Ik vloog naast hem en vertelde hem via de radio wat er gebeurde. Hij kon niet meer stijgen en vroeg of ik hem naar Truscott kon gidsen.

200 voet boven zee

Ik bleef de hele tijd bij hem, zodat we precies zouden weten waar hij was, als hij zou moeten springen. We waren 2 uur van huis en Romijn vloog op 200 voet boven de zee. Regelmatig verloor het toestel een stukje van zijn staart…

Eindelijk kwamen we thuis. Romijn zette het toestel direct aan de grond. Het metaal van de elevator was naar binnen gedrukt en van het met stof beklede deel was alleen de metalen structuur nog over. De rest was weggeblazen. Je kunt je voorstellen hoe blij de bemanning van Romijn was. Misschien is het volgende keer onze beurt…

Het toestel bleef achter en ik nam ze mee terug naar Batchelor.

Tot zover! Groet, Kees

  • Dit is een bewerking van het dagboek van Kees Merkelbach vanwege 75 jaar vrijheid. De originele dagboeknotities zijn opgenomen in de collectie van het NIMH. Op aanvraag kunt u ze daar bekijken.

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.