Weblog oorlogsdagboeken

Een Japanner met een blauw oog

In het begin was de behandeling in het krijgsgevangenkamp redelijk. We kregen voldoende voeding en ontvingen zelfs het salaris dat bij de rang hoorde. Het mijne bedroeg 120 yen per maand. Dat was evenveel als een captain van de US Army kreeg. Het kamp had een soort kantine waar schrijfmateriaal te koop was en waaraan ik zelfs een rekenliniaal heb overgehouden. Voeding in welke vorm dan ook was in de kantine niet te koop.

Wie: luitenant-ter-zee 2 OC H.D.B. Beudeker (1921 – 1994)

Wat: oudste officier van Hr. Ms. O20, krijgsgevangene in Japan

Zwart-witfoto zittende militair in uniform marine.

H.D.B. Beudeker.

Ongeveer een jaar lang kregen we een Engelstalige Japanse krant. Toen er echter geen eclatante Japanse overwinningen meer te melden vielen, kregen we dit propagandablad niet meer. Van tegenslagen als de battle in the Coral Sea en Midway werd niets verteld.

Na aankomst werden Looyen en ik ingedeeld in een barakafdeling die in korte tijd de international settlement in Japan werd genoemd. Onze afdeling bestond uit 2 Australiërs, 1 Amerikaan, 2 Engelsen en 2 Nederlanders, te weten Looyen en ik.

Incident veroorzaakt

Ze zijn allemaal getuige geweest van een incident dat ik veroorzaakte. Daarvoor is het belangrijk over enige achtergrondkennis te beschikken.

Voorschrift in het kamp was dat alle Japanse officieren moesten worden gegroet door de houding aan te nemen. Jappen beneden de rang van officier daarentegen niet. In het kamp hield normaal een Japanse legerarts spreekuur. In de ziekenboeg waren Amerikaanse ziekenverplegers werkzaam. Maar vertrouwen had echter de lieutenant commander (MC) US Navy chirurg H. van Peenen.

"De Jap eindigde in de hoek van het vertrek met een blauw oog."

Wat gebeurde er? Na de val van Java was ik flink gedeprimeerd. De Japanse krant schreef er uitgebreid over. Er stonden foto's bij de verslagen. Ongeveer een week na de val werd een gezondheidsinspectie gehouden. In plaats van een Japanse legerarts (een officier) verrichtte een onderofficier de inspectie, overigens wel met samoeraizwaard.

Ik nam voor deze onderofficier niet de houding aan, wat mij een klap in mijn gezicht opleverde. Het volgende moment haalde ik uit in een reflex. De Jap eindigde in de hoek van het vertrek met een blauw oog. Mijn kamergenoten stelden zich op tussen mij en de Jap. Een van hen liep naar de Japanse officier van de wacht om te melden dat een officier geslagen was.

Toen gebeurde het ongelofelijke. Deze officier bood zijn excuses aan mij aan en daarop kon niet worden teruggekomen. De Japanse onderofficier verdween van het toneel. Het incident had geen gevolgen. Noch voor mij, noch voor de rest van het kamp.

Boeken van de ambassade

Op 30 mei 1942 kwam in ons kamp Nils E. Ericson van de Zweedse ambassade in Tokio. Hij behartigde de Nederlandse belangen. Dankzij zijn bemoeienis kregen mijn ouders via Zwitserland (waar luitenant-generaal Van Tricht militair attaché was) over mijn krijgsgevangenschap te horen. Bovendien kreeg ik een hogere wiskundeboek met 2.000 vraagstukken en een Amerikaans navigatieboek toegestuurd.

Over boeken gesproken. De Amerikaanse ambassade was kennelijk van alle boeken ontdaan en ze waren in ons kamp gedumpt. We hadden dus de beschikking over zowel romans, als over wetenschappelijke lectuur, waaronder een English-German grammer book.

Hoe die van pas kwamen, vertel ik u een volgende keer.

Beudeker

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.