Weblog oorlogsdagboeken

Als krijgsgevangene naar Japan

Ik klom via de touwladder als 1e aan boord van de Japanse torpedobootjager Uranami. Alle overlevenden moesten naar de bak doorlopen en werden voor op het schip bewaakt. We kregen wat te eten en te drinken. Daarna werd ik als waarnemend commandant naar - wat ik dacht de longroom - geroepen om ondervraagd te worden.

Wie: luitenant-ter-zee 2 OC H.D.B. Beudeker (1921 – 1994)

Wat: oudste officier van Hr. Ms. O20

Ik gaf mijn naam op en mijn stamboeknummer en dat wij voeren op Hr. Ms. O20. Mijn ondervragers spraken slechts gebrekkig Engels. Ze legden een zeekaart voor mij neer en vroegen: "Wat zijn de locaties van uw onderzeeboten?"

Ik zei niets…

Daarop: "Als u het ons niet verteld, wordt u geëxecuteerd."

Ik bleef stil.

Vervolgens: "Als u het ons niet verteld, wordt u geëxecuteerd! En de hele bemanning."

Ik: "Ik weet dat u een Bushido of erecode hebt. Wij hebben ook onze code of honour."

Daarop de vraag: "Where did you drop the mines?" Ze wisten dus dat Hr. Ms. O20 een onderzeebootmijnenlegger was…

Instructies voor verhoor

Plotseling ging het luchtalarm en werd ik snel teruggebracht naar de bak. Dat gaf mij de gelegenheid om de officieren te instrueren dat zij bij een verhoor niets moesten vertellen over scheepsbewegingen. Ook moesten ze zeggen dat wij mijnen hadden gelegd, maar dat zij niet wisten waar. De officieren gaven dat weer door aan de rest van de bemanning.

Vooruitlopend op volgende gebeurtenissen: pas na 5 dagen verhoor in Saigon kwamen de Jappen er achter dat wij helemaal geen mijnen hadden gelegd. Daar hadden we ze al die tijd mooi mee bezig gehouden. De mijnen waren door de oorlog in Europa nooit in onze thuisbasis Soerabaja afgeleverd.

Hr. Ms. O20.

Hr. Ms. O20.

Na het luchtalarm werd LTZ2 Hordijk verhoord. Hij gaf evenmin inlichtingen en ook hij werd gedreigd met executie. Tot de aankomst in Saigon werden verder geen overlevenden verhoord.

Verhoor in Saigon

De officieren werd daar verboden met elkaar te praten. Ook 's nachts kon dat niet, omdat we door schildwachten werden bewaakt. Pas na 5 dagen verhoor zei de ondervragingscommissaris dat hij wist dat wij geen mijnen hadden gelegd. Ook wist hij dat we in Singapore waren geweest.

Bizarre momenten

Ik ben niet afgeranseld. Wel werd op de 6e dag een executiescene voorbereid. Door een raam van het vertrek waarin ze mij ondervroegen, werd mij een executiepeloton getoond. Dat bestond uit 1 man met een getrokken samoeraizwaard, geflankeerd door 2 schildwachten. Toen ik bleef weigeren, brachten ze mij naar mijn verblijf. Ik mocht de 7e dag van mijn verhoor niet slapen en ook niet zitten. Dan doe je vanzelf rare dingen. Op een moment verloor ik mijn kalmte en viel razend uit tegen een schildwacht. De Japanner rende met geweer en al geschrokken weg…

Zwart-witfoto zittende militair in uniform marine.

H.D.B. Beudeker.

Richting Japan

Met het schip ss Capella vertrokken we naar Hongkong. Toen wij op 21 januari 1942 aan de rede van Hongkong ankerden was het flink koud. De verstrekte Britse winteruniformen kwamen dus goed van pas. We werden allemaal ingeënt tegen pokken. Op 25 januari kwam er een sleepboot langszij. 'Mijn' bemanning werd afgevoerd naar Hongkong met uitzondering van Officier Marine Stoomvaartdienst A.A. Looyen en mijzelf. Wij vertrokken met de Capella richting Japan. Op 1 februari 1942 kwamen we aan op de rede van marinehaven Sasebo, ten noordwesten van Nagasaki.

Hoe het ons daar verging vertel ik u de volgende keer.

Beudeker

Meer weblogberichten

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

  • Wat een fascinerend verhaal. Ik ben erg benieuwd naar het vervolg!

    Van: Stefan | 13-09-2019, 08:20