Weblog oorlogsdagboeken

2 keer op 1 dag

Eind oktober 1944 vertrokken we met 14 vliegtuigen met hun bemanningen naar Truscott Airbase, zo'n 1,5 uur vliegen naar het westen. We hadden geen idee wat we daar gingen doen, maar ik had niet het idee dat het een makkie werd.

Wie: Kees Merkelbach (1923-2003)

Wat: luitenant-vlieger bij het Netherlands East Indies Squadron vande Royal Australian Air Force (1944)

“Onmiddellijk na vertrek begon ik brandstof te lozen. Een schande natuurlijk…”

Ons toestel (de N5-234) was nog niet klaar toen we kwamen. Het was nog nieuw en 's morgens waren de testvluchten gedaan.

Direct brandstof lozen

We vertrokken om 15.00 uur met 13 passagiers en hun bagage, vol met peut en een ruim vol met bommen. We hadden er 72 bij ons. We waren afgeladen. We konden er wel mee vertrekken maar niet landen. De vlucht naar Truscott was niet lang genoeg om het totale gewicht van het toestel te verminderen tot het maximum landingsgewicht. Onmiddellijk na vertrek begon ik brandstof te lozen. Een schande natuurlijk, maar het was me verteld het zo te doen en dus deed ik dat.

Aankomst en briefing op Truscott

Truscott had een verbazingwekkend lange landingsbaan. Je kunt 2 keer opstijgen, 2 landingen maken in de tussentijd en dan hou je nog tijd over om te stoppen. Ik maakte een mooie landing, zo zacht dat je er niets van merkte.

Plattegrond vliegbasis Truscott tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Plattegrond vliegbasis Truscott tijdens de Tweede Wereldoorlog.

's Avonds om 21.00 uur kregen we de briefing voor de volgende dag. We gingen met 2 vluchten van 4 toestellen en natuurlijk waren wij toestel 4. Niet erg, want ik was allang blij dat we gingen. De volgende dag zouden we onze eerste echte bombardementsvlucht maken. We zouden om 05.30 opstaan en om 07.00 vertrekken. Na de briefing gingen we gelijk slapen om nog zoveel mogelijk uurtjes mee te pikken.

Doel: Japanse parkeerplaats

We vertrokken geheel volgens plan als onderdeel van de vlucht van kapitein Arends. Doel was een Japanse parkeerplaats met auto's op Flores. Die moesten we bombarderen van 9.000 voet hoogte. We vlogen laag om brandstof te sparen en de radar in Koepang op Timor te ontduiken. Vlak bij Flores klommen we, omdat er vlak bij het doel een berg van 7.000 voet staat waar we overheen moesten.

We namen onze positie in. Onze vlucht had fragmentatiebommen bij zich en de andere vlucht brandbommen. Ik zag dat het eerste toestel het bommenluik opende, gevolgd door veel bommen die het toestel verlieten. Dat gebeurde ook bij de andere toestellen. Er kwamen er zoveel uit, dat ik dacht dat er geen einde aan zou komen. Het bombardement verliep gladjes en we vlogen terug naar Truscott.

“Iedereen nam een boot voor z'n rekening.”

Archieffoto: zwart-wit-foto van B-25 Mitchell bommenwerpers boven kustlijn.

B-25 Mitchell bommenwerpers van 18 Netherlands East Indies Squadron (archieffoto uit 1943 in de buurt van Darwin).

Extra missie boven zee

Kapitein Arends had op de terugvlucht een paar scheepjes gezien en maakte er een nieuwe missie van: een zogenoemde shipping sweep. Hij vroeg ons mee te gaan, want als we tot morgen zouden wachten, waren ze misschien weg.

We vertrokken om 14.30 uur en vlogen terug. Otto vloog, want ik had de 1e missie gedaan. Zodra we weer over de berg kwamen en op 2.000 voet vlogen, braken we de formatie op. 3 vliegtuigen met elk 12 100-ponders vlogen rond met ratelende machinegeweren. Wat een circus. Iedereen nam een boot voor z'n rekening en toen de klus was geklaard gingen we terug.

Otto was nogal zenuwachtig toen hij er vloog en daarom miste hij een schip. Zijn run was niet goed en luitenant Slats nam het schip voor z'n rekening. Hij liet 2 bommen vallen. Ik zag een waterfontein toen de bommen in het water vielen en enkele momenten later volgde de explosie.

1 flesje bier

Het was al donker toen we thuis kwamen. We hadden 10,5 uur gevlogen en waren doodmoe. De volgende dag mochten we uitrusten. Er is 1 ding dat Truscott voor had op Batchelor: elke dag 1 flesje bier per man. Laat ik nou niet drinken… Daarom gaf ik het mijne dus weg.

Tot zover! Groet, Kees

  • Dit is een bewerking van het dagboek van Kees Merkelbach vanwege 75 jaar vrijheid. De originele dagboeknotities zijn opgenomen in de collectie van het NIMH. Op aanvraag kunt u ze daar bekijken.

Reactie toevoegen

Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw bericht mag maximaal 2000 karakters tellen.

Uw bericht mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.