- ...
- Missies
- Afghanistan
- Actueel
Afghanenspreekuur helpt bevolking
Het Uruzgan Medical Hospital (UMC) op Kamp Holland, ofwel de Role 2, heeft als hoofdtaak het verstrekken van medisch verzorging aan alle ISAF militairen. Het helpen van de Afghaanse bevolking is echter ook één van zijn dankbare taken. Patiënten die niet kunnen worden behandeld in het ziekenhuis van Tarin Kowt, kunnen terecht op het Afghanenspreekuur van de Role 2 op Kamp Holland. “Ik sta eigenlijk nergens meer van te kijken.”
Rond de klok van negen uur in de ochtend melden de eerste patiënten zich bij de voorpoort van Kamp Holland. Nadat ze uitvoerig zijn gescreend door de wacht, stappen ze over in de ‘klusbus’ van de Role 2, een omgebouwde legerambulance die op het kamp een multifunctionele taak vertolkt, en vanochtend de Afghanen naar het UMC transporteert. Ze zijn naar Kamp Holland uitgeweken omdat hun klachten niet kunnen worden behandeld in het ziekenhuis van Tarin Kowt. Het streekhospitaal beschikt bijvoorbeeld nog niet over de capaciteit om gecompliceerde botbreuken of blindedarmoperaties uit te voeren. De Role 2 op Kamp Holland vangt al deze gevallen op. Een pittige taak voor het medisch personeel van het militaire ziekenhuis.
Wanneer de eerste Afghanen de wachtkamer binnendruppelen staan Algemeen Militair Arts kapitein Wouter en Algemeen Militair Verpleegkundige sergeant-1 Silvia al klaar om de patiënten op te vangen. Wouter bekijkt het onderbeen van een oudere Afghaanse man. “Drie jaar geleden heeft hij dit gebroken, waarna hij in Pakistan is geopereerd”, vertaalt de tolk. Dat heeft de man echter geen goed gedaan. Het bot blijkt nog altijd niet hersteld, ondanks dat hij eerst een jaar in het gips heeft gezeten om vervolgens twee jaar met ijzeren pennen in zijn been, rond te lopen.“ Deze man moet opnieuw onder het mes”, zegt Wouter tegen de tolk. Er wordt meteen een afspraak gemaakt.
Silvia heeft graag dienst tijdens het Afghanenspreekuur. “Ik vind het wel wat hebben. Je weet meestal niet van te voren wie er gaat komen. Tot ze daadwerkelijk in de wachtkamer zitten, blijft het onzeker of de patiënten wel komen opdagen.” Sergeant-1 Alain: “Tijd is voor de Afghanen nog een redelijk vaag begrip. Soms moeten we patiënten uitleggen dat de zon zeven keer op en onder moet zijn geweest, voordat ze voor controle weer terug moeten komen.”
Ondanks de conservatieve houding van de Afghaanse mannen ten opzichte van vrouwen, ondervindt Silvia daar in de praktijk weinig hinder van. “Ik heb het nog niet meegemaakt dat een mannelijke patiënt weigerde zich door mij te laten behandelen. In het verleden zorgde dat nog weleens voor problemen. Maar kennelijk zijn ze er inmiddels aan gewend dat er in het Nederlandse leger vrouwen zitten.” Volgens Silvia ligt dat ook aan haar eigen houding. “Ik vraag nooit of ze wel door een vrouw behandeld willen worden. Je moet gewoon meteen met ze aan de slag gaan.”
Op de Role 2 staan standaard twee traumateams paraat, die afwisselend diensten draaien op de Spoed Eisende Hulp (SEH) of op het Afghanenspreekuur. Tevens wordt er tweemaal daags een ISAF-spreekuur gehouden, voor de militairen van de Task Force. Rustige dagen zijn dus zeldzaam en het kan er in het UMC hectisch aan toe gaan.
Er worden relatief veel mensen behandeld aan verwondingen als gevolg van schotwonden. Het is in Uruzgan heel normaal om een wapen te bezitten en de meeste eigenaren zijn niet bang dit bij conflicten te gebruiken. “Gek genoeg vallen er veel slachtoffers door toedoen van een eigen familielid”, zegt Silvia. “Onlangs werd er nog een patiënt binnengebracht die door zijn neef was bewerkt met een bijl. Hij had er een flinke wond aan zijn schouder aan overgehouden. Je komt hier echt van alles tegen. Ik sta eigenlijk nergens meer van te kijken.”
Lees het complete artikel op pagina 5 in Defensiekrant nummer 27 van 14 augustus 2008.
Sociale Media