- Marine
- Korps Mariniers
- Special Forces
50 jaar kikvorsmannen Korps Mariniers
Op 17 januari 1959 vroeg de leiding van het Korps Mariniers de minister van Marine per brief toestemming om 2 officieren der mariniers op te leiden bij het marineduikbedrijf, “ten einde over enig personeel te kunnen beschikken dat de bekwaamheid bezit in het optreden als kikvorsman.”
De 2 mannen die destijds toestemming kregen om deel te nemen aan de duikofficier cursus waren kapitein der mariniers Rudolphie, de latere commandant Korps Mariniers, en eerste luitenant der mariniers Peters.
Vijftig jaar later is de opleiding van die 2 officieren uitgegroeid tot het Amfibisch Verkenningspeloton, dat samen met het Mountain Leader Verkenningspeloton deel uitmaakt van de Maritieme Speciale Operaties (MSO) compagnie. De kikvorsman heeft zich in die periode ontwikkeld van een gevechtszwemmer, met als primaire taak het aanbrengen van vernietigingsladingen op schepen, tot een amfibische (in het water en op het land opererend) lange afstand verkenner en een maritieme Special Forces Operator ‘pur sang’. Dit gebeurde echter niet van de een op de andere dag.
Na de succesvolle voltooiing van de duikcursus deed het tweetal aanvullende expertise op in Frankrijk, Amerika en Engeland. Naast het duiken en kompaszwemmen, maakten de mannen sprongen van verschillende hoogten en moesten ze mudcrawlen. Dit resulteerde in 1961 in een eigen kikkeropleiding voor het Korps Mariniers. Vanaf april 1962 beschikte het korps over zijn eerste eigen kikvorsmaninstructeurs. De nadruk kwam nu meer te liggen op het fysieke aspect en de relatie tussen kikvorsman en het werken in verkenningen- en inlichtingenpelotons.
De aanvullende technieken, nodig om als volwaardig kikvorsman te kunnen opereren, werden in de beginperiode vooral aangeleerd bij buitenlandse eenheden. Zo volgden Rudolphie en een aantal andere mariniers een paraopleiding in Frankrijk. Ook namen 5 mariniers in 1962 deel aan de Underwater Demolition Training in het Amerikaanse Little Creek en de daaropvolgende demolitiemodule op Puerto Rico.
De kikvorsmaneenheid van het Korps Mariniers kreeg in 1963 duidelijker gestalte in de vorm van de Vaste Kikkerploeg (VKP). Deze ploeg bestond uit 10 mariniers die verantwoordelijk waren voor alle oefeningen, demonstraties en de opleiding. De Marid (Marine Inlichtingen Dienst) was destijds een grote afnemer van kikvorsmannen voor het oefenen van scheeps- en walinstallatiebeveiliging. Maar de kikkers bewezen hun toegevoegde waarde misschien wel het meest met hun strandverkenningen tijdens grote amfibische oefeningen. Hun rapportages bespaarden de landende eenheden een hoop ongemak en schade.
In deze periode is ook het samenwerkingsverband ontstaan met de Britse (UK) Special Boat Service (SBS) van de Royal Marines, een samenwerking die tot op de dag van vandaag voortduurt. Bij de SBS deden de Nederlandse kikvorsmannen ervaring op met onderzeeboten en kajakken. Voor het eerst werden exit en re-entry beoefend. Een kikvorsman verlaat hierbij een onderzeeboot, voert zijn opdracht uit en gaat vervolgens onopgemerkt terug aan boord. Zowel de kajak als de onderzeeboot zijn nog steeds essentiële middelen voor de kikvorsman.
Het uitgebreide takenpakket en de grote vraag naar kikvorsmannen bij oefeningen zorgden ervoor dat de kleine eenheid bijna aan zijn eigen succes ten onder ging. In 1970 verzocht het VKP dan ook om een uitbreiding naar het model van de UK SBS. De voorgestelde reorganisatie kreeg in 1974 gestalde met de omvorming van de VKP tot de Amfibische Sectie.
In de nieuwe organisatievorm nam de samenwerking met de SBS alleen maar toe. De Nederlandse kikvorsmannen gingen regelmatig op stage in Poole, thuisbasis van de SBS, om deel te nemen aan groots opgezette oefeningen. Nederlandse kikvorsmannen namen in 1981, tijdens de oefening Clockwork in Noorwegen, voor het eerst deel als volwaardig onderdeel van de SBS onder de naam 7 Troop SBS NL.
De Nederlandse kikvorsmannen legden zich in deze periode toe op het maken van lange afstandsverkenningen. Het duiken en het amfibische werk was, net als nu, slechts een methode om ongezien aan land te komen en de opdracht te voltooien. Ook specialiseerden ze zich in het testen van de beveiliging van marineobjecten en de Amfibische Sectie kreeg voor het eerst een Bijzondere Bijstandseenheid (BBE)-taak. De BBE kreeg bij antiterreuroperaties in waterrijke omgeving ondersteuning van M-teams (afgekort van MCT team, Maritime Counter Terrorism). Ook hier bleken de kikkers van grote waarde.
De nieuwe taken zorgden ervoor dat de kikvorsmannen zich in nieuwe procedures moesten bekwamen. Ze leerden werken met helikopters, objecten beklimmen en navigeren in kustwateren. Ook werden de eerste natte parasprongen gemaakt, waarmee de eenheid de beschikking kreeg over de grootste dropzone ter wereld: het water.
Met het inwisselen van het opleidingsschip de Soemba voor de Thetis in 1984 werd ook de opleiding losgekoppeld van de operationele eenheid. De reden was dat het oefenschema van de Amfibische Sectie zo vol was, dat er geen tijd voor de opleiding overbleef. Daarnaast werd er meer aandacht besteed aan antiterreuroperaties. In 1990 kreeg de sectie haar eigen wapenschild met de spreuk ‘Waar nodig’. Kort daarna verhuisde de Thetis echter van Den Oever naar Den Helder en veranderde ook de naam van Amfibische Sectie in Amfibisch Verkenningspeloton.
Sociale Media