- Marine
- Cultureel
- Geschiedenis Korps Mariniers
Korpsgeschiedenis: 18e tot 20e eeuw
Na 1713 werd op de sterkte van de mariniers wederom sterk bezuinigd totdat in 1763 in Berbice een opstand uitbrak. Dat was bij een kolonie ten westen van Suriname.
Op korte termijn werd een troepenmacht ingescheept om overzee de orde te herstellen. Bij terugkeer besloten de Staten van Holland dit korps permanent in dienst te houden.
Duidelijk uit deze beslissing sprak de noodzaak om over een snel inzetbare amfibische macht te kunnen beschikken. Al spoedig, in 1773, werd deze eenheid ingezet en zelfs versterkt met een tweede regiment mariniers. Onder leiding van Kolonel Louis Henry Fourgeoud werd in Suriname de rust, die verstoord was door een slavenopstand, hersteld.
In het laatste conflict met Engeland (1780-1784) onderscheidden de mariniers zich tijdens de zeeslag bij Doggersbank in 1781. Na de Franse overheersing van 1795-1814 bleven de mariniers bestaan onder de namen Korps Koninklijke Grenadiers van de marine en fuseliers de marine. In 1814 werd weer een bataljon mariniers opgericht. In 1816 werden zij voor de tweede maal aan boord van de vloot ingezet bij het bombardement van Algiers.
Op 2 december 1817 werd de naam Korps Mariniers officieel ingevoerd. Gedurende de Belgische opstand namen de mariniers deel aan operaties langs de Schelde-oevers en in Zeeuws-Vlaanderen.
Het belangrijkste operatieterrein gedurende de 19e en het begin van de 20e eeuw lag in Nederlands-Indië, waar zij tot taak kregen dit uitgestrekte gebied mede te pacificeren en onder gezag van het koloniale bestuur te brengen.
In samenwerking met vloot en landmacht namen eenheden van het korps deel aan talrijke acties. Bekend zijn vooral de acties tegen Saporoea, Bali, Borneo, Lombok, Atjeh en Boni.
Gedurende de periode 1900-1940 werden de mariniers veelal ingezet bij de behartiging van de Nederlandse belangen overzee.
Sociale Media