- ...
- Eenheden
- Korps Nationale Reserve
- Natresmilitair worden
Dag 9: Zo niet, dan toch…
Men neme: een parka, een bilaminaatjas, een bontvoering, twee shirts lange mouw, een aantal sokken en onderbroeken, etensblikken, bestek, een kochertje, een regenbroek en een poncho. Combineer dit met een piepklein defensierugzakje en je hebt (zoals ze dit alleen bij defensie kunnen zeggen) Een Uitdaging.
En net als je denkt dat je het allemaal mooi voor elkaar hebt omdat je er uiteindelijk dan in toch geslaagd bent om het hele zooitje ingepakt te krijgen in het rugzakje dat niet groter is dan de gemiddelde dames-handtas, krijgen we de opdracht om ook ons 24-uurs rantsoen mee te nemen in…jawel, hetzelfde kleine rugzakje. Het 24-uursrantsoen bestaat uit twee etensblikken en een flinke doos met lunch en ontbijt.
Nu heb je dus pas echt Een Uitdaging…Aanvankelijk probeer ik het rantsoen in mijn rugzakje te krijgen terwijl ik daarbij de gebruikelijke normen van fatsoen handhaaf. Echter, ik heb geen schijn van kans. De etensblikken passen er met geen mogelijkheid in! Dan kijk ik naar mijn buurman die met zijn ene knie het rugzakje in bedwang houdt en met zijn andere knie het doosje én etensblikken in zijn rugzakje propt terwijl hij met twee handen een stevige ruk geeft aan de koortjessluiting. Bij het zien van zoveel functioneel geweld voel ik me net de lieve Paris Hilton die de hipste uitvoering van de Prada handtas in haar handen heeft en met veel zorg koestert. En hoewel dit rugzakje wel de afmetingen heeft van de Prada tas van Paris, begrijp ik al snel dat deze tas toch een iets mindere zachtaardig behandeld dient te worden. Na enkele minuten van wat duw- trek- en vooral stampwerk, zit ook mijn volledige 24-uurs rantsoen in mijn tas. ‘Zo niet, dan toch’ zeggen ze ook wel bij defensie.
Even later staat de complete groep volledig ‘opgetopt’ klaar. Het lunchpakketje zit in de rugzak op de rug, de NBC-tas hangt links van het lichaam, het harnas hangt om met de slaapzak voor de borst en het wapen wordt voor de borst gedragen. En hop…daar klinkt het commando ‘voorwaarts mars’ waarop wij met zijn allen een beetje wiebelig en hobbelig onder het gewicht van de uitrusting achter de Sergeant aan marcheren. Links en rechts van me zie ik blije en trotse gezichten: het is toch een beetje zoals in de Landmachtreclame zo. Maar niet snel daarna wordt het commando ‘in looppas, mars!’ gegeven, waardoor menig glimlach langzaam veranderd in een zorgzame blik: ‘Hoe lang zou het nog zijn?’ Uitgeput maar trots, want we hebben het toch allemaal gered (zo niet, dan toch!), komen we aan op een locatie aan de rand van de heide. Op deze locatie zullen we een schuilbivak gaan inrichten. Een schuilbivak is een gedekte locatie waar de groep zich schuilhoudt om ontdekking door de vijand te voorkomen, deze locatie heeft zichtdekking en is gedekt tegen waarneming vanuit de lucht. Verder heeft ons schuilbivak nog contact met een waarnemings- en luisterpost (WLP). Dit is een post met zicht op een belangrijk punt, vaak in de richting waar de vijand vandaan kan komen. Als laatste had ons schuilbivak contact met ‘Romeo’, waaraan wij al onze waarnemingen zouden doorgeven. De hele dag zijn we druk in de weer met het aanleggen van lijnverbindingen en met het inrichten van ons bivak. De hele groep slaapt namelijk in de slaapzak in het schuilbivak. We slapen dicht bij elkaar want het is koud en er is weinig ruimte op de kleine open plek. Ondertussen wordt er ook gegeten uit het 24-uurs pakketje, en ik moet toegeven dat ik het erg gezellig vind om samen met ‘mijn mannen’ wat water op te warmen voor een hete kop koffie.
En als je het net bijna echt gezellig gaat vinden…klinkt het waarschuwingscommando. We moeten ons gereedmaken voor actie, want het wordt nacht. Munitie wordt uitgedeeld, uitrusting nageteld en gezichten worden gecamoufleerd. We zullen met onze groep die nacht verschillende wachtposten bemannen: twee man in de WLP aan de rand van de heide en twee man zullen in het schuilbivak de communicatie met Romeo gaan verzorgen. Ook proberen we ervoor te zorgen dat er altijd een wam kopje koffie, thee of soep klaarstaat voor de mannen die terugkomen uit de WLP. Het vriest namelijk behoorlijk en dan is het geen pretje om een uur lang stil te liggen op een koude grond terwijl de gure wind om je oren blaast. De rest van de mannen kan gaan slapen…of in elk geval, proberen te slapen. Zo niet, dan toch…
Dag 8 - Dag 10
Sociale Media