- ...
- Eenheden
- Korps Nationale Reserve
- Natresmilitair worden
Dag 8: Als een blinde goudvis hondsmoe in kattengang naar het warme nest
Na drie dagen in het veld gewerkt te hebben, begin ik me een beetje aan te passen aan het leven in de koude buitenlucht. Ondertussen ben ik expert geworden in de kunst van het liggend omkleden in het verbazend kleine pubtentje. Dit is een enorm contrast met de eerste dagen waarin ik nog een kwartier lang lag te stuntelen in mijn pubtentje terwijl ik omringd was door tassen, schoenen, basisjassen, uitrustingsstukken en mijn wapen.
Elke ochtend ging ik weer het gevecht aan met onder andere mijn schoenveters die altijd weer in de knoop zaten en met de knoopjessluitingen die nooit in één keer goed dicht te krijgen waren. Maar nu is dat allemaal veranderd: elke ochtend kleed ik me vliegensvlug en moeiteloos aan waarbij ik het zelfs voor elkaar krijg om het shirt lange mouw en het ondergoed niet binnenstebuiten en achterstevoren aan mijn lichaam te laten eindigen.
Het is vandaag woensdag en het is vandaag nog kouder dan de andere dagen. Rillend, bibberend en trillend eten we vandaag ons ontbijt op waarbij niemand het in zijn hoofd haalt om even lekker te gaan zitten, veel te koud! Gelukkig komt het kader al snel in actie en verrast ons met een pittige hardlooptocht met bijbehorende spierversterkende oefeningen over de Veluwse heide. Al snel verandert het klappertanden bij menigeen in hijgen en puffen als het peloton fanatiek met harnas, gasmasker, helm en wapen over de heide rent. Aan het einde van de rit heeft niemand het meer koud, en dat is goed want zo kunnen we gelijk door naar de lessen van vandaag. In een carrouselmodel krijgen we les over de radioverbindingen en de radioprocedures, het waarnemen in het veld en het afstandschatten. De ochtend gaat snel voorbij en ik ben dan ook verrast als het alweer tijd is voor de lunch. Vooral de warme hap gaat er goed in die dag!
Na de lunch leren we hoe we ons tactisch kunnen verplaatsen bij nacht. Het handboek militair geeft hiervoor drie mogelijkheden: de spokengang, de kattengang en de tijgergang. Vol enthousiasme toont de instructeur ons hoe je je met wapen en al, sluipend in het donker het beste kunt verplaatsen en daarbij ook de eventuele struikeldraden in de omgeving kunt ontwijken. Nadeel hierbij is dat de kattengang en tijgergang van je verlangen dat je dichtbij de grond blijft, of eigenlijk op de grond…en die is koud…en nat…en modderig. Toch liggen we enkele minuten later met onze hele groep enthousiast op de grond, we vormen een treintje en achter elkaar verplaatsen we ons in kattengang door het bos. De kattengang ziet op het moment dat hij uitgevoerd wordt er net zo uit zoals hij klinkt: een klein beetje komisch. En terwijl ik op mijn handen en voeten door het bos kruip en ongelofelijk mijn best doe om een serieus gezicht te trekken, kan ik mijn lachen echt niet meer inhouden als een van mijn groepsgenoten naast me met een lief stemmetje ‘miauw’ roept.
Het lachen zou ons dezelfde avond nog vergaan. Niks geen lekker warme slaapzak, niks geen lekkere nachtrust in het gezellig pubtentje. Nee, vanavond hebben we een echte oefening en de uitleg van deze oefening is niet echt om te lachen. Elk buddypaar zal ergens in het bos worden gedropt en moet zelfstandig en vooral ongezien weer terugkomen op een open plek in het bos. Deze plek zal gemarkeerd worden met een kampvuur. Hoofddoel van de oefening is om je als buddypaar ongezien door het bos te verplaatsen volgens de aangeleerde methoden van die middag. Ik begin me nu toch wel een beetje zorgen te maken: niet omdat het vanavond een van de koudste avonden sinds lange tijd is, niet vanwege het slaapgebrek of de angst om gepakt te worden. Nee, ik ben bang dat ik de weg terug niet meer vind. Ik heb namelijk het oriëntatievermogen van een blinde goudvis, voor je het weet zit ik in Timbouctou me af te vragen waarom het ineens toch zo warm is. Dat coördinatievermogen is in het dagelijkse leven al een probleem; zo presteer ik het om te verdwalen in het lokale stadspark, fiets ik gegarandeerd altijd de langste en meest inefficiënte route naar de plaats van bestemming en ben ik in het buitenland compleet afhankelijk van de meestal schaars opgehangen bordjes om me de weg te wijzen (ik ben dan ook regelmatig de weg kwijt wat trouwens wel een uitstekende gelegenheid is om de buitenlandse talen en gebarentaal weer eens te oefenen). Eigenlijk heb ik gewoon behoefte aan zo’n GPS- navigatieapparaat dat je altijd en overal de weg kan wijzen. Gelukkig heb ik vanavond bij deze oefening de beschikking over een navigatiehulp. Helaas is hij er niet in pocketuitvoering en heeft het wat moeite met het de geluids- en lichtdiscipline, maar het is wel een echt navigatiehulpje en bovendien in camouflage-uitvoering! Vandaag beschik ik over mijn buddy die me met dezelfde precisie als de nieuwste geüpdate versie van TomTom nauwkeurig en hondstrouw in kattengang begeleid naar de open plek met het kampvuur, waardoor ook deze blinde goudvis die ondertussen hondsmoe is lekker kan gaan rusten in het warme nest.
Dag 7 - Dag 9
Sociale Media