- ...
- Eenheden
- Korps Nationale Reserve
- Natresmilitair worden
Dag 6: Het is pas koud als de ijsberen aankloppen
Alle zonnedansen, verzoekjes en duimengedraai ten spijt; het heeft niet geholpen. De sneeuw ligt nog centimeterdik in het pittoreske Ermelo. Normaal gesproken zou ik uitgelaten van blijdschap wat sneeuwballen gooien, vandaag ligt dat iets anders.
Vandaag gaan we kamperen, iets wat de mens normaal gesproken alleen op een luxe 4-sterren camping in Zuid-Frankrijk doet als de temperatuur minimaal de 20 graden heeft bereikt. Maar ik kijk wel ontzettend uit naar het bivak, misschien juist wel door de sneeuw.
We vertrekken met de viertonners naar de heide bij Ermelo. Tent mee, slaapzak mee, buks mee, warme kleding mee en hup stekkeren maar. Bij aankomst zetten we eerst de boogtenten van het kader op. Ik ben een beetje verbaasd als er ook nog veldbedden, stoelen, tafels en zelfs kacheltjes uit de viertonner komen. Er zijn hotels die minder luxe voorzieningen hebben!
Dan komen onze pubtentjes aan de beurt. Op de camping in Zuid-Frankrijk neemt men normaal gesproken eens rustig de tijd om te bedenken welke stok nu ook alweer in welke lus moest en welke haring strategisch gezien het beste waar geplaatst kunnen worden. Maar vandaag zijn we niet in Zuid-Frankrijk. We krijgen een half uur om ons complete bivak in te richten. Stressen dus! Iedereen begint fanatiek wat stokken in elkaar te klikken, tenten aan elkaar te ritsen en haringen in de bevroren grond te slaan. Daarna richten we in een recordtempo de tenten in met het matje, de slaapzak, het Ronnie Tober tasje, het rugzakje en alle andere uitrusting. Mijn kleine pubtentje is overvol, ik vraag me af of ik vanavond zelf nog wel in de tent pas.
Als laatste moet de woonkamer in gereedheid worden gebracht. De woonkamer wordt gemaakt van poncho’s. De kou vormt hierbij een echte uitdaging. Ingespannen proberen we met half gevoelloze vingers de touwtjes door de kleine ronde oogjes te priegelen, het lukt nog maar net. Overigens is de naam woonkamer wel een erg luxe naam voor de 8 aan elkaar geknoopte poncho’s die laag boven de grond tussen wat takken gespannen zijn. In ieder geval is onze woonkamer wel erg trendy en voldoet makkelijk aan alle eisen die Jan des Bouvrie aan een moderne woonkamer stelt. Onze woonkamer is geheel volgens de laatste modegrillen erg minimalistisch. We hebben een minimum aan meubilair, namelijk geen. Eten in onze woonkamer doen we op de grond, op de koude grond.
Al snel leren we een aantal basisregels van het bivak: tenten zijn lastig op te zetten met bevroren vingers, de uitrusting past maar op één manier in je tent, eten van een gammel plastic bordje is lastig maar wel lekker als je honger hebt, het kader houdt van lekker verwarmde tenten en het is pas koud als de ijsberen aankloppen om te vragen of ze naar binnen mogen.
De dag gaat verder snel voorbij. ’s Avonds krijgen we de opdracht om een wachtschema te maken zodat het bivak de hele nacht beveiligd is. Degene die niet wachtlopen mogen gaan genieten van hun welverdiende rust totdat zij worden gewekt om het kamp te beveiligen. Mijn buddy en ik hebben dienst van 01:00 tot 02:00. Als ik een kwartier voor aanvang wordt gewekt, bereikt de temperatuur toch nog de 20 graden…min 20 graden dan: de gevoelstemperatuur. In het tentje naast me hoor ik mijn buddy zich bibberend aankleden, ik doe hetzelfde. Samen lopen we rustig pratend, kijkend naar de sterren en stiekem toch genietend van de ervaring over het bivak. Het uurtje gaat snel voorbij, nog even snel HPG-en, naar de Dixi en dan naar bed.
Ik wil net mijn tentje dichtritsen als ik mijn buddy rillend van de kou voorbij zie sprinten om zo snel mogelijk de relatieve warmte van zijn tent op te zoeken. En dan bedenk ik me: Het is pas écht koud als je buddy aanklopt om te vragen of hij naar binnen mag!
Dag 5 - Dag 7
Sociale Media