- ...
- Eenheden
- Korps Nationale Reserve
- Natresmilitair worden
Dag 5: Indien gereed, vuren vrij
En weer gaat de wekker om kwart voor 6. Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld om nu op te staan, ik vind het niet eens vroeg. Vrolijk spring ik uit mijn bed, mijn kisten in. Ik was me snel en binnen 5 minuten sta ik volledig aangekleed, klaar voor het ontbijt.
Het is vandaag vrijdag en de eerste week van de AMO zit er bijna op. De laatste dag van de eerste week zal een schietdag worden. Dit belooft een uitdaging te worden want buiten is het koud en valt er aardig wat sneeuw. We krijgen het advies om ons goed warm aan te kleden, en dat doen we dan ook. Ikzelf ben ongeveer 12 kilo zwaarder en drie keer zo breed als ik volledig omgehangen, opgetopt en gekleed ben in alle bontjes, voeringen en lang ondergoed van mijn PGU. In ieder geval, heb ik het wel lekker warm. We worden naar de schietbaan gebracht met viertonners, een leuke ervaring waarbij de noordpooluitrusting overigens goed van pas komt: het tocht flink achterin de bak. Onderweg genieten we van een mooi noordpoollandschap, hoewel we Nederland toch echt niet verlaten.
Goed, ik zal het maar eerlijk opbiechten, ik heb reeds een ruime ervaring in de kunst van het schieten. Ik ben er eigenlijk best goed in. Lopend, knielend, kruipend het maakt niet uit, ik ben onverslaanbaar. In Battlefield 2 dan, het favoriete computerspelletje van mijn huisgenoot en ik.
Vandaag is het allemaal heel anders. Ik lig op een echte schietbaan, met echte munitie en een echt wapen. Met dubbele gehoorbescherming, probeer ik ingespannen de laatste aanwijzingen van de schietinstructeur te volgen. Half liplezend begrijp ik dat we een oefening op 100m gaan schieten en dat iedereen 10 patronen heeft om zijn wapen in te schieten. En dan begint de oefening. Laden! is het eerste commando. Een beetje gespannen volg ik de geleerde drill. En dan volgt het ‘Indien gereed, vuren vrij!’Dit is het sein dat je daadwerkelijk mag gaan schieten. Ik zet mijn wapen op 'vuren' en pas de richtregel toe. Langzaam trek ik mijn wijsvinger die om de trekker zit, wat naar achteren. Zo bouw je trekkerdruk op, steeds verder trek ik de trekker naar me toe, totdat het schot valt. De luide knal komt toch nog als een verassing en ik schrik er een klein beetje van. Maar tot mijn grote verbazing klapt 100 meter verderop mijn bordje om. Mijn eerste schot was raak! Wat een ervaring. Hoe waarheidsgetrouw de computerspellen van mijn huisgenoot ook zijn, ze komen lang niet in de buurt van deze ervaring.
De rest van de schietoefening proberen we vertrouwd te raken met de verschillende schiethoudingen en natuurlijk met het geluid en de geur van het schieten. En over de resultaten…ja, jullie hoeven niet alles te weten. Wat ik wel kan verklappen is dat mijn doel ruimschoots geraakt is, net als alles links, rechts, boven en onder van het doel en misschien zelfs wel het doel van Soldaat van der Veen rechts van me.En zo lijkt de eerste keer schieten toch nog een beetje op Battlefield 2; oefening baart kunst.
Aan het eind van de dag heeft iedereen de techniek goed onder de knie en is er een aanzienlijke vooruitgang geboekt. En dan is het alweer tijd om te gaan. We plegen snel het onderhoud na het vuren en dan springen we weer de viertonner is. Eenmaal aangekomen op de kazerne is het tijd voor nog wat laatste onderhoudswerkzaamheden en dan zijn we vrij in beweging. Even omkleden, en dan kunnen we naar huis. Ik open mijn kast en daar hangt ie...mijn spijkerbroek. Precies zoals ik hem maandag in de kast gehangen heb. Ik pak hem uit de kast en trek hem aan; ik ben helemaal klaar voor een weekend als student. Maar of ik dit weekend naast mijn medestudenten in een rokerig café sta, ik denk het niet… maandag ben ik immers gewoon weer Soldaat Jansen.
De Alpha groep neemt afscheid van elkaar en staat op het punt om te vertrekken maar de verassingen voor die dag blijken nog niet voorbij te zijn. Dit keer is het het weer dat ons voor de laatste keer die dag uittest. Er is zoveel sneeuw gevallen dat de treinen niet meer rijden, de autobanen zijn ondergesneeuwd en dat zelfs hier en daar de elektriciteit is uitgevallen. Het zal een echte uitdaging worden om thuis te komen. Bovendien belooft het wat voor het bivak van volgende week. En dan gaan we toch echt, voorzichtig, op weg. Ik neem afscheid van mijn mannen, de mannen waarmee ik de afgelopen week zo veel heb beleeft, de mannen die bij me zaten aan het ontbijt in alle vroegte en de mannen die ik als laatste zag voor het slapengaan.
Dag 4 - Dag 6
Sociale Media