- ...
- Eenheden
- Korps Nationale Reserve
- Natresmilitair worden
Dag 4: Schraa(na) in de Simkkw en hobbelen op de Hiba
Met de avonturen van Juliet nog half in mijn hoofd word ik wakker. Vrolijk spring ik uit mijn bed. Ik heb trek in een lekker ontbijtje. Het water loopt me in de mond als ik denk aan verse warme broodjes, een glaasje sinaasappelsap en een croissantje. En het allerbeste nieuws is dat ik het nog kan eten ook.
Het is allemaal verkrijgbaar in de kantine van het schoolbataljon. Dat verwacht je niet als je de sollicitatiepapieren invult. Dan denk je eerder aan een smakeloos noodrantsoen en aan heftige speedmarsen door de bossen, dat is namelijk wat je thuis op tv ziet in de Landmachtreclame. Toch is zo’n rustig ontbijtje voor mij nu even de beste reclame die is er is, dan gaan we straks wel weer speedmarsen.
Na het ontbijt ben ik helemaal klaar voor de speedmars, maar dat is niet wat er op het programma staat. We gaan Simkkw’en. Vertaald in het algemeen beschaafd Nederlands betekend dit: we gaan gebruik maken van de simulator klein kaliber wapen. En in soldatentaal: we gaan naar de schietbioscoop. Het klinkt allemaal hartstikke spannend, en dat is het eigenlijk ook wel. We gaan nu voor het eerst schieten op echte doelen. Niet met echte munitie, maar virtueel. In werkelijkheid zullen we geen kogel afvuren. Onbewust komen de gedachten aan de computerspelletjes van mijn huisgenoot in mijn hoofd op.
Als ik eenmaal in de Simkkw sta, weet ik precies waarom het de schietbioscoop heet, zo ziet het er exact uit. Voor mij tegen de muur hangt een groot bioscoopscherm en op de grond liggen een tiental Diemaco’s die met wat slangetjes verbonden zijn met de computer. Het is allemaal erg technisch want de computer controleert alles: een juiste uitvoering van de veiligheidsmaatregelen, de kolfdruk wordt gemeten, er wordt geregistreerd of er gebruik wordt gemaakt van de verkorte trekkerweg enz. enz. Even een paar drukken op de knop door de Sergeant en 'het spel' begint. Voor mij, ergens als ik heel goed kijk, zie ik een witte schijf op 300 meter. De bedoeling is dat ik de richtregel en het Schraa(na) verhaal goed uitvoer en dus een mooi groepje schiet. Even wat theorie tussendoor: Schraana is een hulpmiddel bij het schieten, het verteld te concentreren op de Schiethouding, het Richten, de Ademhaling het Afdrukken en het Narichten. Dan nog even snel de richtregel: het wapen is gericht indien er een denkbeeldige lijn getrokken kan worden vanaf het oog, via het midden van de oogdop langs de bovenzijde van de korrel naar het richtpunt, waarbij het wapen niet naar links of naar rechts overhelt. Als dit allemaal goed wordt uitgevoerd, schiet je dus een net groepje van kogels op het doel. Ik sta een beetje verbaasd van mezelf als de resultaten achteraf laten zien dat dit ook inderdaad het geval is.
Na de lunch maken we ons klaar voor de Hiba, de Hindernisbaan. In mijn veeltegrote overal sta ik tussen de groep te luisteren naar de sportinstructeur. Ik heb er zin in. Na een korte warming-up krijgen we bij elke hindernis uitleg over de techniek, daarna gaat de groep twee keer over de hindernis heen. Alles gaat goed, soepel en vlot totdat we bij de hindernis ´schuin horizontaal´ komen.
Ik vind het maar een martelwerktuig: Het eerste deel lijkt een beetje op een brede ladder waarbij de sporten niet netjes horizontaal bevestigd zijn, maar schots en scheef lopen. Hier klim je dus schuin naar boven. Zonder handen. Als je dit hebt overleefd, ben je zo'n 3 meter boven de grond aanbeland en begin je aan het tweede deel. Denk weer aan dezelfde ladder (met scheef bevestigde sporten) maar dan horizontaal neergelegd, en dan 3 meter boven de grond. Doordat het allemaal zo scheef is, moet je soms een flinke stap maken om van de ene op de andere 'sport' te komen. Aan het eind kan je er weer afklimmen. En dit alles zonder handen! Dit lijkt me echt helemaal niks voor mij. Niet vanwege de hoogte, maar vanwege het evenwichtselement. Samen met mijn buddy begin ik wankelend aan de tocht naar boven, dit gaat eigenlijk best goed! Dan begint het lastige stuk: de 7-mijls stappen op 3 meter hoogte. Mijn buddy geeft me een hand en de groep moedigt ons aan. Een halve minuut later sta ik weer veilig op de grond. We hebben het samen gered, Hulde!
En dan is het alweer avond. We hebben lekker gegeten in de kantine en zijn klaar voor de sportavond. Ons peloton wordt in verschillende teams opgedeeld waarna we tegen elkaar verschillende wedstrijdjes spelen. Onderdeel van de sporten zijn een variant op hockey, tjoekbal, en soort handbal enzovoort enzovoort. Het is erg leuk vooral omdat iedereen erg fanatiek is. Niemand wil verliezen. Het fanatisme bereikt helemaal een hoogtepunt wanneer we bij het volleyballen tegen het team van de instructeurs spelen. We doen ons best om te winnen maar de instructeurs vormen een geduchte tegenstander. Die wedstrijd verliezen we dan ook, maar ons team kan terugkijken op een redelijk geslaagd toernooi. We besluiten om de successen te vieren in de bar op de kazerne. En daar blijkt dat we als team ook erg goed scoren in de ‘derde helft’. Het loopt tegen twaalven als ik de kamer weer eens opzoek. Na even een kort te hebben ge-hpg’t (hygiëne preventie gezondheidszorg), duik ik mijn bed in.
Na een drukke dag waarbij ik weer flink wat Landmachtafkortingen en uitdrukkingen heb geleerd, val ik uitgeput in slaap.
Dag 3 - Dag 5
Sociale Media