- ...
- Eenheden
- Korps Nationale Reserve
- Natresmilitair worden
Dag 10: Wat voortkomt uit innerlijke overtuiging faalt nooit
De hele nacht houden we met zijn allen de wacht waarbij het gevecht tegen de slaap soms nog wel het zwaarste gevecht is. Een ander zwaar gevecht wordt geleverd tegen de venijnige vrieskou waar we allen best last van hebben.
We liggen met onze slaapzak op de koude bevroren grond, en hoewel de slaapzak echt van een goede kwaliteit is en we verder nog beschermd worden door de gore-tex hoes die over de slaapzak gaat, hoor ik toch menig soldaat naast me klappertanden. Vooral de momenten waarop je je relatief warme slaapzak moet verlaten om wacht te lopen, zijn erg moeilijk.
Toch zit de sfeer er goed in. Het is de bedoeling dat ons schuilbivak snel ontruimt kan worden indien er contact wordt gemaakt met de vijand, en deze opdracht baart me een beetje zorgen. Elke soldaat heeft meegenomen naar het bivak: zijn wapen met munitie, zijn helm, zijn harnas, zijn nbc-tas en zijn rugzak. Elke soldaat ligt in een slaapzak die normaal gesproken vervoerd wordt in een slaapzakhoes. Het is verplicht om op het moment dat je gaat slapen je buitenste kledinglagen te verwijderen en in je ondergoed de slaapzak in te gaan; dit om te voorkomen dat je later geen warmte van je kleding hebt. In elke slaapzak zit dus onderin: een paar kisten, een basisbroek, een basisjasje, een bontje en een buitenjas. Bij een alarm moet de soldaat dus eerst al deze kleding aantrekken, dan zijn uitrusting zoeken en omhangen en dan nog een efficiënte manier vinden om de losse, zeer lompe, slaapzak mee te nemen. Verder bestaat het schuilbivak nog uit een aantal poncho’s die zorgen voor de bovendekking, wat kochertjes die zorgen voor warme koffie en de lijnverbindingen die ook eerst opgerold zullen moeten worden. Als laatste is er ook nog de WLP dat ontruimd moet worden, hierin liggen twee slaapzakken. Al met al lijkt het me dus best een uitdaging om alles snel op te ruimen.
Rond een uur of twee middernacht wordt het spannend op de heide bij Ermelo. ‘Alpha hier WLP over’ hoor ik een van de mannen zeggen die enkele tientallen meters verderop in het WLP zit. ‘hier Apha over’. ‘hier WLP: twee mannen in militair tenue gesignaleerd, oostelijke richting, bewapend, over. Ik voel de spanning toenemen en mijn hartslag gaat wat omhoog, automatisch tuur ik in de donkere ruimte om me heen waar mijn wapen en uitrusting staat. Die liggen gelukkig nog steeds links naast me, precies waar ze de hele avond al lagen. En dan beginnen de meldingen pas echt goed binnen te komen. De WLP neemt nog verschillende voertuigen en personen waar. Het wordt een drukte van belang omdat elke melding ook weer moet worden doorgegeven aan Romeo die ook al verschillende meldingen binnenkrijgt van de Bravo en Charlie groep. En omdat je radioverkeer nu eenmaal niet mag doorbreken, zal ik toch netjes op mijn beurt moeten wachten, terwijl de WLP ondertussen al weer andere dingen waarneemt en doorgeeft aan mij. Het notitieblokje dat we aan het begin van de opleiding kregen komt dan ook goed van pas.
En dan…stress…batterij leeg. En dit gebeurd natuurlijk altijd op een moment dat je het totaal niet kunt gebruiken. Want precies op het moment dat onze batterij leeg raakt en de portofoon compleet onbruikbaar is, vliegt er een helikopter over. En hoewel ik in een groep zit met allemaal super technische mannen duurt het even voordat we de portofoon aan de praat krijgen. Dit komt ook omdat we aanvankelijk nogal onder de indruk zijn van de helikopter die zeer laag en met veel kabaal overvliegt. Verder is nog lastiger dan je denkt om een batterij te vervangen van een apparaat dat je niet kent, in het donker, met verkleumde handen van de kou onder lichte druk. We slaken dan ook een diepe zucht van verlichting als de portofoon het uiteindelijk weer doet en we melding kunnen maken van de helikopter.
En dan een paar uur later, weer stress. Een heldere vuurpijl schiet de lucht in. Dit is voor ons het teken om onze ontruimingsactie te beginnen. Niks mag achterblijven. Kisten worden in een recordtempo aangedaan, broeken dichtgeknoopt, jassen vastgeritst, de uitrusting wordt in een rap tempo bij elkaar gezocht en zo snel mogelijk hobbelen we weg naar de veilige richting. Het is nog een aardig stukje lopen wat zeker niet comfortabel is met de zware slaapzak in de hand en de andere (ook al niet zo lichte) uitrustingstukken in de andere hand. Toch arriveren we allemaal op het verzamelpunt waar we in een rondombeveiliging gaan liggen. Zo snel mogelijk tellen we alles na waarbij we erachter komen dat er toch het een en ander onderweg is blijven liggen. Nadat een paar man alles verzameld hebben gaan we naar de oorspronkelijke bivaklocatie. We krijgen even de tijd om te ontbijten wat echt fantastisch is. Na een hele nacht druk in de weer te zijn geweest heeft iedereen wel trek en sommige mannen besluiten dan ook om een van de twee etensblikken warm te maken die ze hadden overgehouden van de vorige avond. En zo ontbijt ik met Lasagne Bolognese om 6 uur ’s ochtends in het bos…en ik vind het nog lekker ook.
Daarna is het tijd om alles op te ruimen en om onderhoud te plegen op de kazerne. Maar tijdens de terugrit naar huis worden we nog even verrast met een ‘recreatieve’ wandeling met pittoresk uitzicht op oude grafheuvels. En nadat we ook deze beproeving hebben doorstaan weten we het allemaal zeker: wat voortkomt uit innerlijke overtuiging faalt nooit. De veelzeggende spreuk die boven de spreuk van de kazerne staat, liegt niet.
Dit was alweer het allerlaatste deel van mijn feuilleton over de Natres-AMO die ik eind 2005 gevolgd heb. Zoals jullie hebben kunnen lezen heb ik erg veel geleerd. Ik leerde onder andere omgaan met een wapen, een tent op te zetten in een dikke laag sneeuw, militair dansen zonder muziek. Verder heb ik bijna een nieuwe taal geleerd met oneindig veel woorden en uitspraken als hobbelen, hiba, hamil, endex, MOR, GVT, BGU, SIM KKW, optoppen en Cadi. Het wordt nog lastig om mijn mede studenten mijn verhaal te vertellen zonder in deze ‘wartaal’ te spreken. En ondanks al deze wijze lessen ging de allerbelangrijkste les die we leerden over vriendschap. Binnen twee weken groeide een groep mannen en een vrouw met uiteenlopende beroepen en interesses uit tot een hechte groep die veel lol heeft gehad in een toch best extreme tijd.
Voor mij is het nu tijd om in te stromen bij mijn eigen bataljon. Maar onthoudt: wat voortkomt uit innerlijke overtuiging faalt nooit. Zo niet, dan toch!
Dag 9
Sociale Media