- ...
- Actueel
- Landmacht log
- Archief
Toeval bestaat niet (06-11-2007)
Soms loop je ergens tegen aan en vraagt je af of het toeval is. Sommige toevalligheden zijn simpelweg te toevallig om erin te geloven. Het mooiste wat ik op dat gebied ontdekte had te maken met Lance Armstrong. Het jaar dat hij zijn zesde tour won, reed hij zes dagen in het geel, won zes etappes en won dus zijn zesde tour. 666, doping had hij niet nodig immers hij had al hulp uit een heel andere hoek. Alles wat ik met betrekking tot die tour terugreken, komt uit op dit bijzondere getal dus kan van toeval geen sprake meer zijn.
Ook zelf kom ik dat soort dingen tegen. Zo zou Stef, mijn beste vriend, gaan trouwen en ik zou best man zijn. Juist op het moment dat ik hem wilde bellen over mijn vertrek naar Uruzgan belde hij mij over zijn aanstaande bruiloft. De geplande huwelijksdatum: 07-07-07. Op dat moment was mijn inschatting dat we die week daarna pas zouden gaan invliegen. De bruiloft werd echter verschoven. Dat bleek maar goed ook, want mijn vertrek werd gepland op 5 juli. Een gelukje dus maar geen toeval… 3 juli hoor ik dat er problemen zijn met het vliegtuig en uiteindelijk stappen we op 07-07-07 met de eerste groep in het vliegtuig!
Tijdens de uitzending hou ik me niet echt bezig met dit soort zaken. Immers: het toeval vindt mij en niet andersom. Mijn toeval hier heette Hans. Hans is een journalist van de Wereldomroep. In eerste instantie loop ik hem toevallig tegen het lijf. Niels?! Ritmeester Niels van het landmacht log? Verbaasd dat hij me kent, antwoord ik bevestigend.
Gedurende een paar dagen lopen we elkaar regelmatig tegen het lijf en leert Hans, wiens opa ooit dominee was in het dorp waar ik nu woon, me veel over Uruzgan. Uruzgan waar Karzai zijn eerste stappen heeft gezet naar zijn presidentschap. In Tarin Kowt om precies te zijn. We praten veel over de situatie in Afghanistan maar ook over heel basale zaken zoals thuis. De reis van Hans loopt via een aantal andere landen weer terug naar Nederland maar zijn tijd in Afghanistan zit er bijna op.
Ergens in de loop van de dag wordt mijn medewerking gevraagd voor een interview. Anne de persofficier geeft kort aan waar het over zal gaan en vraagt aan mij een plaats en een tijd dat het uitkomt. Om zes uur exact staat Anne met Hans voor mijn neus. Ze wil ons aan elkaar voorstellen maar ziet aan onze reactie dat we elkaar dus blijkbaar al hebben leren kennen. Met het gekraak van het grind als achtergrondgeluid word ik door Hans geïnterviewd.
Na het eten drinken we nog een bak koffie en wisselen we mailadressen uit zodat hij me het interview kan opsturen. Hans blijkt veel militairen te kennen van diverse nationaliteiten. De volgende ochtend vliegt hij naar Kandahar en heeft hij een interview met een buitenlandse vrouw die in Afghanistan is gaan wonen. Veel tijd om de mail te lezen heb ik niet. We gaan weer naar Poentjak en ik ben bezig mijn tas te pakken. Uit het pakketje dat ik zojuist gekregen heb, haal ik een boek “de terugkeer van de Chaos” en stop het in mijn tas om het op Poentjak te kunnen lezen.
Na twee dagen Poentjak trek ik het boek tevoorschijn, ik beoordeel het zoals ik ooit van een docent heb geleerd; draai het boek in je handen en beoordeel de kaft, dan lees je de achterzijde, gooit het voorzichtig op de grond en beoordeelt het. Het verhaal op de achterzijde lijkt verdacht veel op het verhaal van de buitenlandse vrouw die Hans zou gaan interviewen en dus wordt het boek de eerbiedige worp op de grond bespaard. Alles wat Hans me over Afghanistan vertelde, komt erin terug. Alles en meer. Hoofdstuk 18 beschrijft de rol van Kandahar in Afghanistan, strategisch misschien wel de belangrijkste stad in het hele land. De stad die gebouwd is rondom een oude Bazaar, waar de twee belangrijkste handelsroutes van het midden oosten elkaar blijken te kruisen. "Chahar Sou" heet het, wat zoveel betekent als vier wegen, of in het Frans Quatre Bras, Waterloo dus, de bakermat van de verkenningseenheden bij de krijgsmacht. En zo komen onze wegen hier in Afghanistan dus toevallig samen.
Sociale Media