1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Duidelijkheid voor alles (05-10-2007)

Meestal kunnen we onderweg gewoon een praatje maken met de mensenDat de dingen in Afghanistan anders zijn en anders gaan is voor niemand hier een verrassing. Heel veel dingen hadden we in evenzovele briefings al wel gehoord maar toch: ‘Seeing is believing’ Sommige dingen moet je dus gewoon meemaken! Nu ben ik zelf als mens nogal nieuwsgierig aangelegd, en juist daarom misschien ook wel verkenner, en dus vraag ik me altijd af waarom bepaalde dingen gebeuren. Of in dit specifieke geval: waarom doen mensen dit?

Voor een blog dat over duidelijkheid  gaat klinkt dit alles natuurlijk nogal vaag. Om het verhaal enigszins te kunnen begrijpen is het belangrijk dat je niet probeert te kijken door een Nederlandse, maar juist door een Afghaanse bril. Geen gemakkelijke opgave, omdat ik immers zelf echt niet de laffe arrogantie heb om te beweren dat ik de mensen hier nu al begrijp. Een cultuur leer je niet kennen door het lezen van een boekje, maar hoe dan wel? Wat is waar en waarom?

Moge Shiva ons beschermen van de giftanden van de Cobra, de klauwen van de Tijger en de wraak van de Afghanen

Een citaat dat ik inmiddels in meerdere boeken over Afghanistan ben tegengekomen, een citaat dat nogal angstaanjagend klinkt. Maar wat heb ik er aan? Wat zegt het mij nu over de mensen die hier wonen? Zelf denk ik dat het vooral betekent dat Afghanen trots zijn. Trots op hun verleden, de geschiedenis die leert dat ze alle grote vijanden hebben weten te verslaan: de Britten en de Russen als meest bekende voorbeelden.

Al eeuwenlang hebben Afghanen gevochten voor hun eigen land en is de dood hier bijna een alledaags begrip. De mensen zijn hier, zo lijkt het althans, niet bang voor de dood. Het is één van de dingen die horen bij het leven. ‘In Sjallah’ – Als Allah het wil.’ Ze vechten voor waar ze in geloven en om te overleven. Wapens zijn een teken van mannelijkheid en zijn hier bijna net zo normaal als bij ons de mobiele telefoon.

Tot zover de intro… Onlangs voerden wij hier een patrouille bij nacht uit. Om de nog volop aanwezige bevolking duidelijk aan te geven waar we met al onze voertuigen reden, vuurden we boven onze voertuigen lichtpatronen af. Op de smalle wegen hier in Afghanistan gaat iedereen voor ons aan de kant. Niet alleen voor onze, maar vooral ook voor hun eigen veiligheid.

De mensen krijgen een stopteken en dienen aan de kant van de weg halt te houden en te wachten tot wij zijn gepasseerd. Doen ze dit niet, dan wordt er een wapen op ze gericht en wordt nogmaals duidelijk aangegeven dat de persoon in kwestie halt moet houden. Als ook hier niet op wordt gereageerd volgt er een waarschuwingsschot, dan schoten op de banden of de motorkap en dan…GERICHT!!

Snelrecht in optima forma en in Nederland not done! Dat is nu ook precies wat het zo moeilijk maakt, want we zijn hier niet in Nederland. De regels van het spel zijn hier anders en om ‘bom-piloten’ uit de patrouille te weren wordt er hier dus kordaat opgetreden.

Zo ver als net hierboven beschreven komt het zelden tot nooit maar de waarschuwingsschoten worden regelmatig afgevuurd. Het is soms net alsof we een spelletje met elkaar spelen: het teken wordt gegeven… geen reactie, het wapen wordt gericht… soms nog steeds geen reactie, dan het schot in de lucht… even de spanning, ook bij ons. De auto stopt en de bestuurder stapt uit, hij lacht, zwaait en steekt zijn duim omhoog. Het is hem duidelijk, tot hier en niet verder. Beide partijen hebben hun mannelijkheid bewezen: zij door de grens op te zoeken en wij door aan te tonen dat we de daad ook bij het woord durven te voegen. ISAF staat ergens voor en dat vinden ze hier belangrijk om te weten.

Sociale Media