1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Een nieuwe ‘eretitel’ (05-07-2007)

Terwijl Mareine en Ties in de badkamer bezig zijn om onder mijn toezicht een compleet ‘waterballet’ te organiseren, breek ik mijn hoofd nog steeds over de laatste stelling op de landmacht-site: 'Militaire moeders met jonge kinderen zijn vrijgesteld van uitzendingen. Terecht?'

Als vader van jonge kinderen vind ik dat dit niet alleen moet gelden voor de jonge moeders, maar ook voor de vaders. Terwijl ik tegelijkertijd worstel met alle uitzonderingen die de regel natuurlijk weer bevestigen en de consequenties van het eventuele uitvoeren van dit beleid. Wie gaat die functies overnemen? Waar gaan we de mensen vandaan halen om al die gaten op te vullen? Is het überhaupt wel een haalbare zaak?

Zelf vind ik dat je dingen die je niet of heel moeilijk waar kunt maken maar beter niet kunt suggereren, aangezien het verwachtingen schept. In dit geval niet alleen bij het personeel, maar vooral ook bij de mensen thuis. Al vaak heb ik uit moeten leggen dat als deze regel zou worden ingevoerd hij niet voor mij zou gelden. Het kan gewoon niet; als Plaatsvervangend Commandant ben je zeker niet onmisbaar, maar… Het maakt vaak niet uit wat je erover zegt. Mensen begrijpen het wel, je bent nu eenmaal een onderdeel van die groep.

Terwijl ik loop te piekeren, verlies ik Mareine en Ties en beetje uit het oog. Ik heb niet in de gaten dat Mareine me al een tijdje wat probeert te vragen. Uiteindelijk heb ik aandacht voor haar en help ik haar en Ties met afdrogen en het aantrekken van de pyjama’s. Als ik even naar beneden loop om de tandenborstels op te halen, zit Mareine aan haar bureautje wat te schrijven en te tekenen. Ze houdt van tekenen en op school leert ze nu langzaam maar zeker te schrijven. De dingen die ze zelf schrijft zijn vaak fonetisch. 

Als ik weer boven ben, ligt er een klein briefje voor haar deur. Ze zit zelf met een beledigde blik en haar armpjes over elkaar op haar stoel en vertelt me dat ik dat maar eens even moét lezen! Op haar kamer ben ik niet welkom. Als ik het briefje oppak, gaat ze steeds kwader kijken. Er staat een tekening op van een gebroken hartje en haar eerste zinnetje dat ze ooit schreef: papa is de stoste papa.

'Ben ik echt de stomste papa?', vraag ik haar. Ze knikt hevig ja en blijft met haar armen over elkaar zitten en kijkt van me weg. 'Mag papa echt niet op je kamer komen?' Nee, schudt ze. Nadat Ties in bed gelegd te hebben, loop ik naar Mareines bedje toe. Ze is er zelf in gekropen en ligt wat te duimen. Zachtjes streel ik haar over haar ruggetje en vraag waarom ik de ‘stoste papa’ ben.  Het antwoord laat even op zich wachten, dan draait ze zich naar me toe en slaat haar armpjes  om me heen, ze begint te huilen als ze zegt: 'Omdat ik niet wil dat je naar Afghanistan gaat'.

Nooit geweten dat de ‘stomste papa’ ook een eretitel kon zijn.

Sociale Media