1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Ziek (04-09-2007)

De patrouille onderwegTot nog toe was mijn ervaring met uitzendingen dat de mensen zelden of nooit ziek waren. Binnen ons team is het ziekteverzuim sowieso laag en dus verwachtte ik voor de uitzending al helemaal geen problemen. ‘Onze jongens zijn fit’ en dus zou het allemaal goed komen.

Onze voorgangers waarschuwden ons echter stuk voor stuk: ‘Iedereen wordt hier wel een paar dagen ziek.’ Het klimaat dat je langzaam sloopt, de rantsoenen, het hoge tempo waarin opdrachten elkaar opvolgen en de lange dagen die je maakt.

Zelf dacht ik dat het allemaal wel los zou lopen. De warmte wende vrij snel. Af en toe wat aanvullende zouten, mineralen en vitamines, regelmatig sporten: dat moest toch voldoende zijn om fit te blijven? En van die korte nachten leek ik eigenlijk helemaal geen last te hebben.

De vorige pelotonscommandanten waren echter niet gek. Als een boemerang zou alles vanzelf weer terug komen. De eerste sporen vonden we na een maandje op de toiletten: Diarree Toilet! viel er op meerdere deuren te lezen. Her en der werd er om aspirine gevraagd. Je zag ineens mensen die wat vroeger naar hun bedje gingen of wat langer bleven liggen.

In de meeste gevallen duurt het één, hooguit twee dagen – een enkele uitzondering die op in het veldhospitaal belandt daargelaten. Een dagje rustig aan doen is vaak het beste medicijn. Ook deze tweede waarschuwing sloeg ik in de wind. Ik had het veel te druk om ziek te worden of daar ook maar bij stil te staan. Een fout die hier onherroepelijk wordt afgestraft!

Tijdens een meerdaagse patrouille besluipt het me. Ik heb jongens voor een langere periode op een post moeten zetten en vind dat ik ze dat persoonlijk  moet vertellen. Na alle posten afgegaan te zijn en vrijwel iedereen gesproken te hebben lig ik laat, véél te laat, in mijn mandje.

Ik word ik met koppijn wakker. Deze wordt er gedurende de rit die ochtend niet minder op en na een aantal uren in de brandende zon duik ik onderluiks om even wat te eten. Het eten valt totaal verkeerd en ik besluit om een aspirine te nemen. Gelukkig staan we even stil dus tijd zat.

Maar het is al te laat. Mijn maag draait zich om. Ik ren het voertuig uit en neem even de tijd om met mezelf te ‘evalueren’. De generaal die met ons mee is op patrouille had het zien aankomen en ze vraagt me even later of het weer een beetje gaat. ‘Het gaat wel weer’ lieg ik, maar de rest van de patrouille breng ik liggend in de gewondenbak door.

Als we weer terug zijn op Kamp Holland voel ik me al weer een stuk beter. Ik schaam me – niet voor de generaal, het peloton of wie dan ook, maar voor het feit dat ik zo naïef en arrogant ben geweest om alle waarschuwingen te negeren. Een harde les in een keihard maar nog steeds prachtig land.

Sociale Media