1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Visite op Volendam (30-10-2007)

Op weg naar VolendamEr moet een voertuig van Tarin Kowt(TK) naar Deh Rawod(DW) gebracht worden en wij krijgen de opdracht dit te doen. En dus maken we ons gereed om af te reizen naar Camp Hadrian.

De route gaat via de Murgaipas en is zowel voor Richard en zijn mannen als voor mij een buitenkansje. Richard valt normaal gesproken onder de Bravo Compagnie en ziet dus weer eens zijn eigen commandant. Voor mij is het bijzonder omdat ik dan het peloton van Dave, dat normaal gesproken bij onze compagnie hoort, kan zien. 

Het was de bedoeling dat we in één dag heen en weer zouden rijden, maar voor ons vertrek horen we dat we een paar dagen langer zullen blijven. Dat is alleen maar mooi want dan heb ik meer tijd om met Dave en zijn mannen te praten. Buiten dat heb zie ik dan ook Hein en Pascal, die ook bij ons horen en werken op Camp Hadrian, nog even. Op het moment dat we aankomen is Dave's peloton Quick Reaction Force, QRF, de eenheid die snel in staat moet kunnen zijn om te reageren in lastige situaties. En de volgende dag vertrekken ze naar Volendam, een vooruitgeschoven post zoals ook Poentjak dat is. Ik kan een paar dagen met ze mee om zo eens rustig met alle mannen te kunnen spreken.

De situatie in DW is op het moment van mijn bezoek nogal complex. De Taliban hebben een aantal belangrijke politieposten weten te veroveren en er heerst daardoor onrust onder de bevolking. Ook de pelotons hier hebben het ‘zwaar’ ze zijn erg druk en hebben veel meegemaakt in een relatief korte tijd. Toch is de sfeer goed, de kerels hebben het bij de Bravo Compagnie naar hun zin. Ze werken hard en uitrusten is er niet echt bij, vertelt Dave.

Al snel wordt me duidelijk wat Dave bedoelt: de QRF moet zich gereed maken omdat ze er ieder moment uitgestuurd kunnen worden. Als ze worden ingezet zullen ze niet meer terug komen naar de base en meteen verder gaan naar Volendam. Ook mijn spullen moeten worden overgeladen op de voertuigen van Dave. Uiteindelijk blijft inzet overbodig en vertrekken we zoals gepland de volgende morgen naar Volendam.

Tijdens de verplaatsing valt het me op hoeveel DW verschilt van TK, het is er veel groener met name door de rivier de Helmand die door het gebied stroomt. In het hele gebied ruiken we momenteel de indringende geur van de enorme wietvelden die nu in volle bloei staan, afgewisseld met een maïsveld. In de greenzones zoals wij ze noemen is het lastig om een goed overzicht te bewaren, maar het peloton vindt moeiteloos haar weg.

Op Volendam vertelt Dave nog wat bijzonderheden over het gebied en de stammen die er wonen. De stam die me het meeste bij blijft zijn de Sayet, die directe afstammelingen zijn van de profeet Mohammed. Volendam is gebouwd midden in hun gebied. Na Dave's uitleg ga ik langs bij de jongens om een beetje bij te praten. De meesten van hen zijn, logisch, nog steeds onder de indruk van het ongeluk met Martijn. Verder vertellen ze over de grote hoeveelheid Taliban die er op dit moment in het gebied aanwezig zijn.

Na twee dagen Volendam wordt het voor mij tijd om terug te gaan naar Camp Hadrian, ik lift mee met een patrouille van Dave en nog een ander peloton. Samen met Dave bevind ik mij bij de voetpatrouille en onverwachts lopen we met de pelotons in een hinderlaag van de taliban. Het gaat er heftig aan toe maar na een paar uurtjes zijn we allemaal veilig terug op het kamp. Erik de commandant van de Bravo compagnie vangt ons op, maar veel tijd is er niet. Dave en zijn mensen gaan vanavond nog terug naar Volendam en dus nemen we afscheid. Één voor één schud ik Dave en zijn mannen de hand, we kijken elkaar diep in de ogen er valt een korte stilte en dan is er een soort bevrijdende glimlach……LAAG BLIJVEN!! We zien elkaar in Nederland weer.

Sociale Media