1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Babylonische spraakverwarring (28-09-2007)

Aan de muur van mijn fab hangen tekeningen van Ties en MareineIedereen gaat hier op zijn eigen manier met het 'thuisfront' om. Zelf houd ik ervan om zo goed mogelijk uit te leggen wat we hier doen. Dat wordt natuurlijk wel beperkt door wat je uit veiligheids-overwegingen wel en niet kunt vertellen. Niet alleen vanwege je werk, maar ook vanwege je privésituatie. Het schijnt al vaker voorgekomen te zijn dat thuisblijvers vreemde telefoontjes of post hebben ontvangen. Zelf wil ik me niet verschuilen achter pseudoniemen of wat al niet meer. Ik sta voor wat ik zeg en ben bereid met iedereen de discussie aan te gaan, de basis van democratie.

Aan Mareine en Ties probeer ik in Barbapappataal uit te leggen wat we hier doen en hoe het hier is, meestal nadat ik heb gevraagd hoe het thuis is en wat zij allemaal hebben gedaan. Bij Ties ben ik vrij snel klaar. Na twee maanden wil hij me nog steeds niet aan de telefoon en ik ben bang dat hij, als hij net zo eigenwijs is als ik, dit nog zeker twee maanden gaat volhouden. Hoe vervelend ook, het gedrag is bekend. Ook tijdens oefeningen koos hij vaak deze benadering om dan vervolgens bij terugkomst mijn been minstens een week lang in een soort houdgreep vast te houden.

Mareine is wat dat betreft makkelijker en praat – ze is een ouwehoer, net als ik – honderduit. Ze vraagt over de kindjes hier en of we al veel scholen hebben kunnen bouwen. Uitleggen dat dat soort dingen veel tijd kosten en heel ingewikkeld zijn levert mij over het algemeen verontwaardigde antwoorden op. De schoolvakantie is bijna voorbij dus het wordt hoog tijd dat we eens een beetje opschieten!

Mareine pikt ook op wat er in brieven staat en in gesprekken wordt gezegd, ze stelt vragen over de foto’s die ik per mail heb opgestuurd en ik probeer haar dan ook de juiste kreten te leren. Zo heb ik het niet over huizen maar over quala’s. Ze vraagt waarom mensen zich in de rivier wassen ’s ochtends heel vroeg en waarom ze zo vaak bidden. Ties heeft het, zo vertelt Annelies mij altijd, alleen maar over één ding: ‘Mijn pappa is in Afghanistan’.

Wat er allemaal is blijven hangen komt meestal terug via de post. Van Ties meestal een volgekraste kleurplaat en van Mareine tekeningen met een klein, vaak nog niet helemaal leesbaar, stukje tekst erbij. Annelies zorgt dan keurig voor de ondertitels als: ‘Pappa met spelende kinderen in Afghanistan’.

De mooiste tekening kreeg ik onlangs opgestuurd, een heerlijk staaltje van kinderlijke eenvoud en logica. Het was een koala in een boom. Ook deze tekening was voorzien van een bijschrift: ‘Koala in een boom. Ik hoop dat je daar erg gelukkig bent.’

Alsof ik onze eigen ‘quala’ voorgoed had ingeruild voor een verblijf in Afghanistan. Blijkbaar maakt een volwassen uitleg de zaken niet per definitie duidelijker. Voortaan zullen we het voor de duidelijkheid maar gewoon over huizen hebben!

Sociale Media