1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

De Stormachtige Prelude (28-11-2007)

’s Avonds in bed, nog thuis, hebben Blossom en ik het er vaak over gehad: De Uitzending. Deze legde al voor het vertrek een behoorlijke druk op onze thuissituatie en omdat militairen de neiging hebben niets aan het toeval over te laten, zijn we veel op oefening. Als ik zou moeten kiezen tussen thuis en mijn werk, waar zou ik dan voor kiezen? Een moeilijke keuze. Simpelweg omdat ik niet wil kiezen tussen de twee, tenzij het echt moet.

Naarmate het afscheid naderde merkte ik aan steeds meer mensen dat deze missie anders wordt beleefd dan de voorgaande missies. Mensen waren bang dat ik niet meer terug zou komen. Zelf zei ik tegen Blossom dat ik geen moment bang was of ik wel terug zou komen maar meer voor het hoe. Deze uitzending zou mijn leven gaan veranderen. Ik zou erachter komen of ik wél of niet geschikt ben voor dit werk in zijn ultieme vorm. Een voor mij essentiële vraag die al zo lang ik dienstplichtig ben, onbeantwoord is gebleven.

Het was deze vraag die me ook deed verlangen naar deze missie. Ik was zelfs bereid om bijna alles wat me echt wat waard is ervoor te willen riskeren. De vraag als een lokroep naar ‘de oorlog’. De oorlog die hier zou bestaan uit wederopbouw en dus bestond de kans dat vraag en antwoord elkaar niet zouden vinden en dat ook na deze missie het verlangen naar het antwoord nog zou bestaan.

De situatie hier bleek echter anders. Omdat ik regelmatig buiten de poort kom, is het haast onmogelijk om het antwoord te ontlopen. Ik vind de oorlog hier niet, maar zij vindt mij. Een oorlog die zo anders is dan wat we ervan verwachtten. Niet de constante strijd om de posities zoals op de stranden van Normandië, niet de duidelijke tegenstander waarvan je weet waar hij zit, maar een oorlog in korte en vaak heftige TIC’s(Troops In Contact.) De oorlog in korte sprints, waarbij niemand van ons wist wanneer het startschot zou vallen.

14 september klonk mijn startschot in Deh Rawood, een kort moment van twijfel maakte snel plaats voor de noodzaak om te handelen. Terwijl de kogels, mortieren en granaten om ons heen insloegen deden we wat we hadden geleerd. De adrenaline stroomde tot in de puntjes van mijn tenen. Nog nooit voelde ik me zo levend als de dag dat ik dacht dat ik dood zou gaan.

De volgende nachten sliep ik weinig. De adrenaline gierde nog door mijn lichaam en op het kamp had ik moeite om mezelf te motiveren voor normale werkzaamheden die opeens volkomen nutteloos leken. Mijn lichaam en geest verlangden terug naar dat ultieme gevoel van in leven zijn. Het was te merken aan alles wat ik deed.

Om tot rust te komen probeerde ik wat te lezen, op zoek naar iets luchtigs begon ik opnieuw aan 'Onder de soldaten' van Arnon Grunberg. Ook omdat de schrijver bij ons op bezoek was. Verder dan de eerste zin ben ik nooit gekomen: “De oorlog als stormachtige prelude tot het geluk”. Mijn vraag is beantwoord, maar het verlangen naar die stormachtige prelude is gebleven.

Sociale Media