1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Back to base-ics (28-07-2007)

'4-sterren resort' Poentjak“Poentjak 4 sterren resort” lees ik bij binnenkomst op een groot houten bord. Het slaat op alle verbeteringen die de afgelopen periode zijn gerealiseerd op deze vooruitgeschoven post. De ironie straalt van het bord af.

Douchen gebeurt op een vlondertje met een fles water die je over je heen moet gooien. Het luxe ogende toilet is niet veel meer dan een ouderwetse plank met een gat erin en een ton eronder. Op de deur hangt een bordje: “Pissen voor gebruik!” De poep wordt hier dagelijks verbrand, net als het overige afval trouwens. Dat lukt natuurlijk niet erg best als het geheel drijft in ‘water’. De klus wordt per tourbeurt geklaard en iedereen komt vanzelf een keer aan de beurt. Niemand maakt hier een probleem van. Het hoort erbij en het is op het vier sterren resort de normaalste zaak van de wereld.

De poep wordt hier dagelijks verbrand, net als het overige afval

Het kampje is klein en we zitten hier toch met een behoorlijk aantal personen voor meerdere dagen. Al snel wordt me duidelijk waarom we hier zitten. We hebben vanaf hier een prima uitzicht over het door de OMF - Opposing Military Forces, kortweg 'de vijand' - beheerst gebied. Een vijand die dichtbij blijkt te zitten en ons continue in de gaten houdt. Iets wat we filteren uit radioberichten. De jongens kennen het wel en gaan direct aan de slag zonder er verder echt aan te denken.

Later in de middag horen we de eerste schoten. Ergens in de buurt van de Baluchivallei is een vuurgevecht gaande. De posten worden bemand maar het vuur blijkt niet op ons gericht te zijn. Het geheel duurt nog geen half uurtje en het leven op het ‘resort’ gaat weer verder.

De geïmproviseerde fitness

De kerels en meiden die geen wacht hebben lezen wat, rusten uit of sporten in de geïmproviseerde fitness. De aanblik van het laatste heeft in deze vreemde omheinde omgeving nog het meeste weg van een stel gedetineerden zoals je ze vaak ziet sporten in Hollywoodfilms. Zelf besluit ik om een uurtje op de hometrainer te gaan zitten zodat ik na de uitzending niet helemaal zoek wordt gereden door mijn maten.

’s Avonds eten we MRE’s, rantsoenen, en wordt alles snel rustig ook om ons heen. Aangezien ik ingedeeld sta voor de nachtwacht ga ik vroeg naar bed. Slapen is hier geen enkel probleem. De hitte maakt je moe en het is hier vroeg donker, pikdonker. Met onze nachtzichtapparatuur kunnen we nog voldoende zien, maar veel bijzonders gebeurt er deze nacht niet.

De volgende morgen worden we verwelkomd door Taliban muziek. Onze tolk Omari vertelt me dat deze muziek, die alleen bestaat uit gezang, heel kenmerkend is voor de Taliban. Niet veel later wordt er geschoten. Het zal wel bij het lied horen, denk ik, dat blijkt te gaan over moed, de strijd en een verrassing die ze voor ons aan het voorbereiden zijn. Omari luistert aandachtig en probeert het gezang voor ons te vertalen.

Ik besluit een rondje te maken langs de posten en maak een praatje met een aantal van de kerels. Ze zitten op zelfgemaakte bankjes. Op de tafel, gemaakt van pallets, ligt een stapel tijdschriften. De ‘muren’ zijn volgeplakt met dames die zo te zien zijn uitgescheurd uit de op tafel liggende bladen. De mannen lijken echter meer geïnteresseerd in de Donald Duck, die ze – zo vertelt één van hen mij – soms wel zes keer lezen! Het is het enige blad dat de situatie hier relativeert. Ze worden er vrolijk van.

Zelf heb ik moeite om niet teveel naar de posters te staren. Ze doen me verlangen naar ‘Blossum’ zoals ik mijn eigen vrouw altijd noem. Ik probeer mijn mannelijkheid voor de gek te houden, ga even zitten en begin schijnheilig te bladeren in de Donald Duck. Echt relativerend werkt het nog niet. Gelukkig heb ik nog wel even de tijd.

Sociale Media