1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Een harde klap (27-08-2007)

Voor sergeant Rosier Het is diep in de nacht op Poentjak als mijn wachtbeurt begint. Ik vraag om een update van de laatste gebeurtenissen aan mijn voorganger als mijn oog over het berichtenboek glijdt. “IED aanslag in Deh Rawod” lees ik. Ik breek direct in op het verhaal van mijn voorganger. Zijn er gewonden? Vooralsnog weten we weinig en er is nog niets bekend over gewonden. Ik haal opgelucht adem en mijn shift verloopt verder in alle rust.

Hoe anders ziet de wereld er de volgende morgen uit. Er is een Nederlander omgekomen bij de IED aanslag en een ander is gewond geraakt. Uit onmacht vloek ik in mezelf en loop onrustig naar buiten. Snel denk ik na over de acties die we hier moeten gaan ondernemen. Hoewel Deh Rawod in een heel andere Area of Operations ligt en Poentjak een buitenpost is, moet ook hier natuurlijk het één en ander gebeuren.

Als eerste gaat de Nederlandse vlag halfstok. Er zal een bijzonder appèl moeten komen. Zolang wij hier zitten kan niemand van ons het condoleanceregister tekenen, dus dat moet wachten tot onze terugkomst. Ik vraag na of de jongens hier even naar huis mogen bellen om te vertellen dat alles goed met ze gaat. En ga zo maar door.

Langzaam maar zeker komen nu ook de berichten op gang. De familie is op de hoogte gesteld, er zal een persbericht volgen en dan de dingen die me een brok in mijn keel bezorgen. Sergeant Rosier was vader van drie kinderen en zijn vrouw in verwachting van de vierde. Ik krijg kippenvel en word kwaad. Kwaad uit onmacht, kwaad vanwege het onrecht, om een laffe daad. Maar het lost niets op.

Ik hoop dat de familie van de genisten weet hoeveel respect en waardering wij hebben voor de taak die zij hier uitvoeren. Daarnaast denk ik heel egoïstisch aan mijn eigen gezin, aan hoe zij zich thuis nu voelen. Ik vraag me af of respect en waardering op zo’n moment als dit troost kunnen bieden maar wil het antwoord op de vraag eigenlijk niet eens weten.

Veel tijd om erover na te denken hebben we niet. We moeten patrouilles lopen en om ons heen gebeurt ook het nodige. Vergeten zullen we het zeker niet. Eén van de komende dagen zullen we met het beschikbare personeel een bijzonder appèl houden en de Nederlandse vlag wappert trots halfstok in de Afghaanse wind. De klap van de IED, hoe ver weg ook, zal ook hier in Poentjak nog lang nadreunen.

Sociale Media