1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Contact met thuis – deel 1 (24-07-2007)

Na de meerdaagse patrouille heb ik slechts een paar uurtjes de tijd om me voor te bereiden op de volgende opdracht. Morgenochtend vertrekken we al naar Poentjak. Doordat de logistiek wat achterstand heeft opgelopen zijn nog niet al onze spullen binnen. We leven uit onze verplaatsingsuitrusting, die bestaat uit het minimaal noodzakelijke om een paar dagen te 'overleven'. Als ik langs de was loop, blijkt deze nog niet klaar te zijn. Dus zit ik voor de komende anderhalve week met twee paar sokken en drie onderbroeken...

Nadat ik de rest van mijn spullen heb gepakt krijg ik een verrassing: POST!! Post is op uitzending goud waard. Het is tastbaar en veel persoonlijker dan mail. Het handschrift van Annelies, Mareine – die zelf wat woordjes heeft proberen te schrijven – en het gekrabbel met Ties maken het echt. De tekeningen van Mareine en Ties hang ik direct aan de wand van mijn fab. Deze heeft het meeste weg van een gepantserde zeecontainer met bedden, een paar hangkastjes met een hoog IKEA-gehalte en verder veel geïmproviseerde kasten gebouwd uit elk stuk hout dat zich voor dit doel leende.

Na het lezen van de post besluit ik naar huis te bellen, mede ook omdat er vanaf Poentjak niet gemaild kan worden en ik daar slechts één keer in de zeven dagen naar huis mag bellen voor maximaal tien minuten. Over het algemeen ben ik een slechte beller. Ouwehoeren geen probleem, maar aan de telefoon ben ik een ramp. Vaak weet ik niet wat te zeggen en mis ik het ‘visuele’ contact met degene die ik bel, de non-verbale communicatie. Het ergste van bellen vind ik eigenlijk nog wel dat het allemaal zo dichtbij lijkt maar in dit geval zo ver weg is!

Na een tijdje met Annelies gesproken te hebben hoor ik Mareine en Ties op de achtergrond. Ties wil me sinds mijn vertrek al niet meer aan de telefoon hebben maar Mareine gelukkig wel. Ze verteld honderduit over de tekeningen die ze voor me maakt en over school. Volgend jaar gaat ze naar groep drie en gaat ze echt leren lezen en schrijven. Ze vertelt dat ze post van mij hebben gehad.

‘Wanneer?’ vraag ik. 
‘Ohh….gisteren ofzo’, antwoordt ze nonchalant. 
‘Pff, dan heeft die brief er wel lang over gedaan zeg!!’

Even is het stil en dan volgt, verbaasd over mijn naïviteit, haar antwoord. ‘Papa, Afghanistan is meer dan 5000 kilometer hier vandaan. Je denkt toch zeker niet dat de postbode daar zomaar even langsloopt!!’

Sociale Media