1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

L'Alpe D'Huez (23-10-2007)

Hoewel het grootste deel van de uitzending achter de rug is en ik ernaar uitkijk om terug naar huis te gaan, merk ik dat de periode hier zijn uitwerking op me begint te krijgen. Moe!! Soms heb ik het gevoel dat ik wel een hele dag zou kunnen slapen en tot sporten weet ik me niet echt meer te zetten. 'Geen tijd' is meestal het excuus voor wat eigenlijk zou moeten zijn: 'geen zin om er tijd voor te maken'. Zelfs op Poentjak, waar ik tot nog toe twee van de drie dagen wat aan mijn conditie deed, hou ik mezelf druk met andere zaken om er maar niet aan te hoeven geloven.

Het is me allang duidelijk dat ik niet de enige ben en dus is mijn excuus blijkbaar gerechtvaardigd. De enige die ik daarmee echt voor de gek kan houden ben ik natuurlijk zelf maar dat is nu even niet relevant. Er is iets, of beter gezegd iemand, voor nodig die me helpt om dit patroon te doorbreken. Uiteindelijk blijkt het Rik te zijn die als eerste de stap zet en op Poentjak op de hometrainer klimt. Natuurlijk kan ik niet achterblijven en nog geen twee minuten later zit ik ook op de ‘fiets’. 

Een bekend fenomeen maakt zich direct van mij meester: na lange tijd niets te hebben gedaan lijkt mijn eerste training vaak het meeste op een straftraining. Het lichaam moet zoveel mogelijk pijn gedaan worden in de vreemde psychische overtuiging dat daarmee de opgelopen schade van langere tijd niets doen in één keer is weggepoetst. Na een paar minuten warmdraaien start ik mijn eigen straftraining. 

Hoewel ik ook wel weet dat dit je reinste onzin is, draai ik de weerstand resoluut omhoog en ga staan op de pedalen. In de verte heb ik uitzicht op Küran Ghar, 2329 meter hoog volgens de kaart. Mijn gedachten dwalen af, Küran Ghar wordt de alp der alpen: l’Alpe d’Huez!! We zijn bezig aan de laatste klim van de dag, 21 bochten naar de top van de berg die ooit bekend stond als de Nederlandse berg. 

Naast me zit Rik ook nog op de fiets. We fokken elkaar op en de weerstand wordt nog maar eens een tandje bijgedraaid. De pedalen worden gegeseld en ik tel de bochten af. In de bochten zie ik de namen van de voormalige winnaars. Winnen, Kuiper, Zoetemelk, Theunissen en Rooks passeren de revue. Vandaag gaat er een Nederlandse naam bijkomen, is mijn stellige overtuiging. 

De top komt al in zicht en nog steeds sta ik op de pedalen. Het zweet gutst van mijn hoofd en het zonnetje schijnt op onze gekromde ruggen. Rik en ik bekijken elkaar en er wordt gedemarreerd. Nog één bocht, het viaductje, het kerkje, het is erop of eronder. Rik gaat zitten en dus schakel ik nogmaals een tandje bij, en na vijftig minuten afzien wordt de eindsprint ingezet. Rik gaat niet meer staan dus het is gebeurd. Alleen rij ik over de streep en ik ben in het geheel niet ontevreden over mijn tijd.

Dat ik hiermee mezelf voor de gek hou doet er niet toe. Gebroken maar wel weer de motivatie gevonden om ook morgen op de ‘fiets’ te klimmen voor een volgende etappe. Immers: de tour wacht op niemand!

Sociale Media