1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Het Laatste Avondmaal (22-11-2007)

Na ruim twee weken in het veld te hebben doorgebracht voor een grote operatie in de Baluchi Vallei, lijkt het einde dan toch eindelijk in zicht. Niet alleen het einde van de operatie maar ook het einde van onze uitzending. Meer dan tien dagen in de dasht waren bijzonder en soms ook bijzonder zwaar. Een situatie die soms om hele basale, maar drastische beslissingen vraagt. Vlak voor mijn vertrek wordt mijn haar gemillimeterd want wassen zal er voorlopig wel even niet inzitten.

De operatie verloopt goed en kent voor mij slechts één echt dieptepunt; de IED (Improvised Explosive Device) bij het verkenningspeloton waarbij Ronald Groen om het leven komt en twee van onze collega’s gewond raken. Auke, die ik al jaren ken, is één van de gewonden en dat maakt het moeilijk om door te gaan. De realiteit is echter hard en we moeten door. Soms lijken de dagen in het veld dan ook voorbij te kruipen en zo tegen het einde van een uitzending kom je niet alleen jezelf maar ook elkaar tegen en is er soms wat irritatie.
Bovendien heb ik af en toe moeite om me in mijn rol van plaatsvervanger te schikken die vaak inhoudt dat je op de reservebank moet plaatsnemen. Nog één keertje zou ik willen ‘vlammen’ maar de kans dat dit nog gaat gebeuren is klein en daarmee de teleurstelling groot. Mensen zijn vaak niet dankbaar voor wat ze hebben maar ondankbaar voor wat ze niet hebben en ook ik ben maar een mens.

De laatste dagen krijgen we nog een opdracht vanaf Poentjak. Dit is ‘mijn’ terrein en na overleg met Henk krijg ik ook mijn kans. Samen met de ANA gaan we op pad in het ene gebied terwijl de andere twee pelotons een gebied iets ten zuiden voor hun rekening nemen. De hele compagnie is buiten en we gaan een gebied in waar we de afgelopen maanden veel problemen hebben gehad. 
Een gebied waarin we tot nog toe niet wisten door te dringen, maar door de operatie Spin Ghar (witte bergen) lijken de Taliban bijna in zijn geheel uit het gebied verdwenen. Veel van hun wapens zijn door ons in beslag genomen of vernietigd. De bevolking is erg positief tegenover ISAF. Het geeft ons het gevoel dat we iets hebben bereikt in de afgelopen maanden.

Als we aan het einde van de middag terug zijn op Poentjak bekruipt me een bijna euforisch gevoel. Voor het eerst heb ik Poentjak zien liggen vanuit de opstellingen van de ‘vijand.’ Ik heb ons zien bewegen zoals zij ons zagen en het voelt als een overwinning. Hoewel ik besef dat hier nog steeds veel moet gebeuren geeft deze patrouille me het gevoel dat ik mijn uitzending nu goed kan afsluiten. Nog een patrouille om het over te dragen aan onze opvolgers en dan is de cirkel rond.

’s Avonds op Poentjak nodigt Omari, een van de tolken, me uit om samen met hun te komen eten. We eten Tjerga met wriezjee, haan met rijst. De haan is net geslacht. De Ghurka’s die ook nog op het kamp zitten hebben een geit geslacht en alles wordt gekookt boven een groot houtvuur in enorme potten. Borden zijn er niet en dus zitten we met zo’n veertig man rond de grote potten. Ik pak mijn lepel en neem een hap maar zie al snel dat ik de enige ben die niet met zijn handen eet. Ik besluit na twee happen om me aan te passen aan de gewoonten van dit land.

Na deze eet-ervaring denk ik terug aan het motto van één van onze voorgangers: Making friends all over the World. Dit zijn de dingen die je hier echt gaat missen en die ons werk zo bijzonder maken.

Sociale Media