1. ...
2. Actueel
3. Landmacht log
4. Archief

Je eigen begrafenis... (19-05-2007)

Uitzendingen zijn vergelijkbaar met Olympische Spelen voor topsporters. Je leeft en werkt ernaar toe en je gaat ervoor. Er zijn veel dingen die je ervoor moet laten, maar daar krijg je ook veel dingen voor terug. Zo bestaat er bij ons een enorm groepsgevoel, een 'band of brothers' die je echt nergens anders terugvindt. Wij steunen elkaar door dik en dun en gaan letterlijk voor elkaar door het vuur en dat is iets waanzinnigs. Zeker als je nog jong bent en zonder kinderen. Echt jong ben ik niet en zonder kinderen allang niet meer en dat verandert dingen. Al merkt mijn vrouw dat lang niet altijd.

Op haar vraag wat ik zou doen als ik moest kiezen tussen mijn werk en mijn gezin bleef het even stil en staarde ik onnozel naar mijn voeten. Terecht was ze kwaad en het werd na mijn antwoord niet beter. ‘Zou je me die vraag alleen willen stellen als je ook daadwerkelijk wilt dat ik kies?’

Tact is niet bepaald een kwaliteit die je terugvindt bij de meeste militairen. Het gekke is ook dat alles ook zo dubbel is! Ik wil graag op uitzending! Ook nu het gevaarlijk is, je wilt die groep niet in de steek laten, je bent er een onderdeel van.. Je vraagt Pieter van den Hoogenband toch ook niet om thuis te blijven voor de Olympische Spelen? Misschien een vreemde vergelijking maar toch. Het enige wat je kunt doen is het er regelmatig in een open gesprek met elkaar over hebben. Niet dat dat standpunten verandert, maar je krijgt daardoor wel begrip voor elkaar en dat is belangrijk. 

Laatst was zo'n moment dat we het er noodgedwongen over hadden. Voordat je op uitzending gaat krijg je van defensie een handleiding nabestaanden.

Een handleiding nabestaanden. In Barbapappa-taal is dat niets anders dan een draaiboek voor je eigen begrafenis. Klinkt gezellig toch? Ook bij eerdere uitzendingen heb ik dit boek gekregen maar nog nooit echt serieus ingevuld. Ik hoef denk ik ook niet uit te leggen waarom niet. Het valt simpelweg in de categorie 'leuk is anders'. Annelies had er ook nog nooit echt een punt van gemaakt.

Afghanistan is echter andere koek en dus drong ze laatst aan om het 'script' toch maar eens te gaan schrijven. Met tegenzin en een potlood begon ik eraan. Het begin valt best  mee. Naam, rang, registratienummer, adres, eerste relatie, kinderen. Lijstjes die ik op vele formulieren al ooit eens heb ingevuld. 

Terwijl GTST als achtergrondruis diende, zat ik wat te krabbelen in mijn eigen script. So far so good... Niet dus, want toen kwamen de serieuze vragen:

Wilt u met militaire eer begraven/gecremeerd worden? Shit, wat betekent dat dan, 'met militaire eer'? Zoeken, lezen, hmm niet echt prettig voor Annelies maar wel een mooie begrafenis. Doe maar met beperkte militaire eer. Dan heb je zelf – lees: je eigen familie – nog wat te vertellen op je afscheid. 

Wilt u broodjes en koffie? Bij de tweede vraag werd ik al een beetje cynisch.. Ikzelf niet, dacht ik, maar misschien wel prettig voor de gasten. Doe er gelijk maar iets te drinken bij, koffie, thee, bier en sterke drank... Roosvicee en shandy voor de kinderen. Doe maar veel van dat alles, want ik teer zelf altijd op andermans zak omdat ik nooit geld bij me heb. 

Wilt u bloemen? Graag, maar geen gladiolen want daar ben ik allergisch voor. Doe maar klaprozen schreef ik op, die zijn een symbool in Engeland voor gesneuvelde militairen sinds WO I.

Wilt u sprekers? De eerste vraag die ik hardop voorlas. Dat hoef ik niet, zei ik tegen Annelies, ik heb mijn hele leven genoeg geluld en ik heb toch altijd moeite gehad om naar anderen te luisteren dus waarom zou ik dat op die dag wel doen? En veel belangrijker: wat heb ik er dan in godsnaam nog aan? Laat ze me vertellen dat ik een lul was van wie ze nog geld kregen, die te weinig aandacht heeft besteed aan zijn vrienden, die niet tegen zijn verlies kon, die… maakt me niet uit wat, ik ken mijn zonden wel. Laat ze het vertellen voor de laatste keer in mijn gezicht, ik zal voor één keer geen ‘ja maar’ roepen... Echt niet, ik beloof het plechtig. 

En als ze dat gedaan hebben moeten ze naar Mareine en Ties lopen en niets zeggen maar ze een knuffel geven. Klaar, verder niets. 

Annelies begreep dat ik de vraag niet aan haar wilde voorleggen. Ze keek me aan, liet me uitspreken en keek me nog even aan tot ik verder ging met de volgende vraag. 

Wilt u muziek? Graag, heel graag. En nu zit ik dus op mijn I-podje een nieuwe playlist te knutselen. Eentje die op geen enkele militaire I-pod mag ontbreken... Cynisch heb ik het lijstje 'dodenmars' genoemd. Een playlist die ik verdomd graag wil horen, elke dag weer! Waarom? Omdat het me er simpelweg aan herinnert dat ik nog leef!

Sociale Media